De stad is verlaten. Opgewekt fiets ik door alle rode lichten omdat er niemand is om me aan te rijden. Rolluiken en luifels zijn dicht, alles staat stil. Wanneer ik bij de Doelen aankom is dat niet anders. Zo’n twintig mensen zijn gevangen in het frustrerende draaideursysteem bij de ingang. Ze kunnen geen kant op. Dit wordt een dag als alle andere.
Wanneer de draaideuren zijn gedraaid, de eerste hunkerende mensen naar de kassa zijn gerend en de schuifdeuren zijn opengegaan voor iets meer doorstroomgemak, kan ik mezelf rustig voorbereiden op mijn interview. Het pakt anders uit. Net als de mensen om me heen zijn de koffie- en theesupply nog niet op gang gekomen, en moet ik het met een paar slokken water doen om wakker te worden. En met de Japanse homies van regisseur Yuya Ishii, tot hijzelf eindelijk komt opdagen.
Een uur Japans gegrap, veel ‘arigato’s en een persvoorstelling later ben ik helemaal wakker voor mijn eerste massale screening van de dag. In een uitverkochte Pathé probeer ik tussen de parfumwolken door mijn geplette mueslibol te proeven. Naast me twee dikke dames die iedere man in een straal van vijf meter verblijden met grapjes van wisselende humorgraad. Ze lachen er zelf niet minder hard om. ‘Ik zie weinig Amsterdammers hier’, constateert de een. Ik vraag me af of ze ze kan ruiken, en zo ja, hoe sterk ik dan ruik met mijn driejarig Amsterdammerschap.
Nog een paar uitverkochte screenings later bedenk ik me hoe fijn het is om na afloop gezellig na te praten en biertjes te drinken. Het enige moment op de dag dat je echt tijd hebt. Ook dat pakt anders uit. ‘Zijn jullie van plan hier te ontbijten?’, vraagt een dikdoenerige – aan zijn ‘uniform’ te zien onlangs gepromoveerde – bediende aan ons. Het is vijf over een, we zitten in café de Doelen, en hebben amper twee biertjes weg kunnen werken sinds onze laatste film.
Om half twee passeer ik te fiets een paar eenden. Ze zijn druk aan het waggelen en kwaken, en ik bedenk me dat ik nog nooit in mijn hele leven op dit tijdstip eenden heb zien bewegen. Het festival verstoort ieders ritme.
Een verse top vijf:
1.The Mourning Forest / You, the Living (sorry, keuzes zijn lastig)
3.Juno
4.Of Monster Mode
5.Mio Fratello è Unico Figlio
En ook het vermelden waard: Persepolis (Iraanse nuchterheid gecombineerd met narigheid maakt humor), Cargo 200 (Russische humor in surreële setting zorgt voor briljante lijkenscène), en The Darjeeling Limited (met prachtige cameo voor Bill Murray en een extra ster voor het melancholische hoofd van Adrien Brody).
