Na tentamenperiodes is een beetje stom afblazen altijd een goed idee, en hoe kan dat beter dan op het Filmfestival in Rotterdam? Gewapend met sporttassen, fietsen en een bijzonder goede zin kwamen we bij onze accommodatie aan, gelegen in een op z’n minst dubieuze buurt in Rotterdam. Hoe dubieus bleek toen er prompt een achtervolging (te voet weliswaar) plaatshad voor onze tijdelijke voordeur.
Na het inchecken bij de verbijsterend aardige hostelhouder was het leed echter snel vergeten. Tijd voor de officiële opening van het festival. Zatoichi stond op het programma, maar voordat de uitverkochte Zaal 1 van de prachtige (maar met slechte beenruimte bedeelde) Pathé-bioscoop werd het publiek uiteraard geïntroduceerd aan regisseur Takeshi Kitano. Luisteren naar iemand die via een tolk praat is een vreemde gewaarwording, zeker als blijkt dat de spreker ons zegt dat hij dronken is. En daarvoor zijn excuses aanbiedt. Veel zinnige dingen worden er dus niet gezegd in de aanloop naar de Samoerai-film, maar grappig is het zeker. Een al te populaire opmerking dat deze film, in tegenstelling tot The Last Samurai en Kill Bill, ‘the real thing’ is, zien we dan maar door de vingers.
Hetzelfde kan gezegd worden van de film. Kitano speelt zelf de titelrol van de blinde Samoerai Zatoichi die aankomt in een klein dorpje en verwikkelt raakt in de lokale strijd om de macht. Zware filosofieën zijn hier nauwelijks te verwachten, wel veel lol in de vorm van gevechten met veel nepbloed, gekke samoerais en klassieke afrekeningen. Dan is er nog het einde in de vorm van een gigantische (tap)dansfinale, niet direct gelinkt aan het verhaal. Een spetterende finale, maar inhoudelijk is het moeilijk te plaatsen. Dat is een beetje het probleem met de hele film. Het script is negens diepgaand en dat maakt dat Zatoichi een losse flodder blijft. Een hele leuke, dat wel.
De kop is er af, het IFFR kan beginnen!
