Ik had voor mijn laatste filmdag vorige week een heuse marathon uitgestippeld. Inmiddels was ik compleet vergeten waar ik allemaal naar toe zou gaan, dus het werd een grote verrassing. Om 10:00 was ik er al vroeg bij met de Schotse productie Crying with Laughter van speelfilmdebutant Justin Molotnikov. De titel refereert naar de stand-up comediant Joey Frisk, die zijn grappen put uit de chaotische treurnis van zijn leven. De mooie opnames van Edinburgh en haar omgeving staan in schril contrast met de armoede en het bekende Schotse overmatige drank- en drugsgebruik. Het eerste deel van de film is daarom sterk en schetst de dynamische wisselwerking tussen Frisks schrijnende privéleven en zijn gevatte persoonlijkheid op het podium. Als door een paar slecht gemikte grappen Frisk ineens verzeilt raakt bij allerlei geweldsmisdaden gaat het sterke eerste deel over in een clichématig plot. Ondanks dat Crying with Laughter veel in zijn mars leek te hebben, moest ik jammer genoeg mijn lachgesnik verruilen voor tranen om een gemiste kans.
Direct hierna kwam de Indiase film Sailors of Heart. Na mijn goede Indiase arthouse-ervaringen van de zaterdag ervoor was ik goed op dreef geraakt, maar deze film van Shaij Karun bleek meer in de categorie Bollywood te vallen. Het is altijd leuk om een niet-Westerse film te bekijken voor de culturele achtergrond en de wonderschone natuuropnames. Sailor of Hearts was met haar ruime twee uur, overdaad aan fragiele en hysterische vrouwen, ontelbare personages, en typische Indiase zang en dans een ware energievreter.
Gelukkig had ik hierna twee rustige films, waaronder de Japanse productie Coup d’état uit 1973. Het was een verademing om in zaal 4 van Cinerama een zwart-wit film uit de jaren zeventig te zien tussen alle snelle en kleurrijke films op grote Pathé-schermen. Regisseur Yoshida Kiju heeft veel oog voor detail, compositie en weet een uitstekende balans te vinden tussen trage sereniteit en snellere actie. Wel begon ik me na twee films te irriteren aan de hysterisch huilende vrouwen en sterke mannen die vechten voor eer en het vaderland.
Ik was blij dat ik hierna mocht doorschuiven naar La terra habitada en nog verheugder om te kunnen constateren dat dit aapgedrag niet in Mongolië thuishoort. Deze documentaire, waarbij de Spaanse Anna Sanmartí een Mongolische familie in een verre uithoek van de wereld volgt, is een lust voor het oog. Ondanks dat de filmmaakster soms te veel kan doordraven in haar close-ups van regendruppels, zijn de natuuropnames en de dagelijkse beslommeringen van de familie zo adembenemend dat ik haar dit kan vergeven.
Toen ik voor mijn laatste film Mongolië verruilde voor het Australië van de Aboriginals, begon ik me enigszins een gejaagde antropoloog te voelen die het veldwerk verruilt voor de bestudering van filmmateriaal. Samson & Delilah van Warwick Thornton won een Caméra d’Or bij Cannes afgelopen jaar en dat is meer dan terecht. Dat de film uiteindelijk niet is geselecteerd als definitieve Oscarnominatie voor buitenlandse film is echt spijtig. Samson & Delilah zal veel mensen de ogen openen, en niet alleen voor de erbarmelijke omstandigheden waarin een grote groep mensen overal nog leeft in relatief rijke en Westerse landen. Ook laat het zien hoe wij als bevoordeelde burgers een afkeer hebben voor alle mensen die op straat leven, zonder dat we echt weten hoe ze daar zijn gekomen. Het leven van de twee jonge Aboriginals is een opeenstapeling van zowel ongeluk en discriminatie als weerzin tegen de moderne cultuur en hard werken. Ik vond de productie een zeer goed einde van het filmfestival en heb nu al zin in alle gemiste festivalfilms die straks in de bioscopen zullen draaien.
