IFFR 2010 Dag 7: De vijf tranen

Met een dubbel gevoel stap ik de trein in. Vragen schieten door mijn hoofd terwijl ik naast een oude vrouw ga zitten. Heb ik wel alles uit het festival gehaald in het beschikbare tijdsbestek? Zo ja, waarom heb ik dan zoveel films nog niet gezien? Heb ik soms de verkeerde keuzes gemaakt? Uiteindelijk heb ik niet zo’n bevredigd gevoel aan het festival over gehouden als ik had gehoopt. Ik besluit mijn ogen dicht te doen en na te denken over mijn laatste dag op het IFFR.

’s Ochtends ging ik er nog vanuit dat woensdag niet de laatste dag zou zijn. Ik keek al uit naar vrijdag, de dag waarop ik My Son, My Son, What Have Ye Done en Lost Persons Area zou gaan kijken. Deze dag was niet zo bijzonder; ik had een aantal films ingepland omdat ze in het schema paste, niet omdat ik ze zo graag wilde zien. Mijn teleurstelling was dan ook groot toen ik las dat deze vrijdag een verplichte bijeenkomst voor school zou plaatsvinden. De festivalafsluiting die eerst groots zou zijn, veranderde plots in een vluggertje. De traan van ontzetting verliet mijn wang.

Ik kwam zonder vertraging aan in Rotterdam. Er stond een kleine rij voor de kaartverkoop. Ondanks de vroegte waren de medewerkers bijzonder vrolijk, iets te vrolijk voor mij. ‘Oeh, ik wil bliepen!’ riep een vrouw opgewekt toen ik mijn internetformulier tevoorschijn haalde. Het deed mijn ochtendhumeur alles behalve goed: ik had zin in iets sombers. Gelukkig was Sonny de eerste film van de dag, een drama over de gebroken band tussen vader en zoon. Als Andrei verdwijnt besluit zijn vader naar hem op zoek te gaan, maar het lijkt erop dat Andrei niet gevonden wil worden. Het einde van de film wist mij onverwachts zo te raken, dat de traan van ontroering uit mijn ooghoek ontsnapte.

Na een uur wachten was het tijd voor de volgende film van die dag, Aurora. De samenvatting klonk veelbelovend. ‘Midden in de jungle wordt sociaal werkster Aurora gekidnapt door een groep moslimrebellen. Haar naam betekent ‘eerste licht van de dag’, maar het is de vraag of Aurora dat ooit nog zal zien’, aldus de gids van het IFFR. De film wordt geïntroduceerd door regisseur Adolfo Alix Jr., die vorig jaar met het redelijke Adela in Rotterdam stond. ‘Jullie zijn één van de eerste die deze film zullen zien,’ vertelt hij. De film is namelijk verbannen in het thuisland van Alix Jr. Er zou namelijk een heftige verkrachtingsscène in de film zitten. ‘Veel plezier met de film,’ sloot hij zijn verhaal af. Hij ontving zijn applaus en kwam naast mij zitten.

Vol nieuwsgierigheid keek ik uit naar een spannend en aangrijpend verhaal. Niks was minder waar: vijf minuten shots van beekjes en bomen volgden elkaar op, zonder dat er iets gebeurde. Zelfs de verkrachtingsscène was zo minimalistisch dat elke vorm van schok uitbleef. De neiging om weg te lopen werd steeds groter, maar de zaal verlaten was onmogelijk. Dan zou ik namelijk eerst de regisseur moeten vragen of ik erlangs zou mogen, en uit respect besloot ik dat maar niet te doen. Mijn uithoudingsvermogen werd tot het uiterste getest. Mentaal uitgeput sprintte ik de zaal uit toen de credits plaatsvonden. Buiten voelde ik hoe een windvlaag de traan van vermoeidheid uit mijn ogen trok.

De volgende film op het programma was het surrealistische Symbol, van dezelfde regisseur als de hilarische mockumentary Big Man Japan. Ik kwam net op tijd binnenlopen, en vond een lege stoel helemaal voorin de zaal. Eigenlijk had ik helemaal geen zin meer om te lachen, en ik had spijt dat dit nu mijn laatste film van het festival zou worden. Niets bleek minder waar; hoe chagrijnig ik ook was aan het begin van de film, anderhalf uur later verliet ik de zaal met een brede grijns op mijn gezicht. De film gaat om een naamloze man die wakker wordt in een witte kamer zonder deuren of ramen, enkel een hele kleine stenen penis aan de muur. De gebeurtenissen die volgen zijn zo hilarisch, dat de duizenden tranen van de lach door de zaal vlogen. Ondanks zijn tijdsgebonden einde is Symbol voor mij dé film van IFFR 2010.

Buiten de zaal stond een vrouw van het VPRO te wachten om leden te werven. Met een hervonden goed humeur gaf ik haar een kans mij een abonnement aan te smeren. ‘Kent u de VPRO?’ Ik vond het een rare vraag; iedere keer als ik naar het toilet moet, sta ik tegen reclameposters aan te kijken. Ze ging door over hoe ze de hoofdsponsor zijn van het IFFR en hoe leuk Draadstaal is. ‘En u kunt ons helpen door lid te worden. Ook krijgt u dan de dvd van Buurman & Buurman of Magnolia!’ Die heb ik helaas al. Door de perskaart die om mijn nek hing vond ik het aanbod van een gratis kaartje ook niet heel aanlokkelijk. De vrouw dacht na. ‘U kan ook vier weken gratis de VPRO gids krijgen!’ Helaas ben ik al lid van Veronica. Hopeloos blijft de vrouw achter, terwijl ik met een nog grotere lach de Pathé uitloop. Dan besef ik me dat het IFFR is afgelopen. De traan van het afscheid rolt over mijn wang.