| Regie: | Jessie Nelson |
|---|---|
| Cast: | Sean Penn, Michelle Pfeiffer, Dakota Fanning, Dianne Wiest, Loretta Devine, Richard Schiff, Laura Dern |
| Genre(s): | Drama |
Binnen elk filmgenre, of het nu een western of een sience fictionfilm is, kun je altijd categoriseren. De film I Am Sam van de regisseuse Jessie Nelson met in de hoofdrollen Sean Penn en Michelle Pfeiffer valt in de categorie drakerig zakdoekjesdrama.
Hoewel I am Sam aandoenlijk komisch, sociaal kritisch en Amerikaans moralistisch is, is de kwaliteit van de plotstructuur ver onder het gemiddelde. Je moet een groot inlevingsvermogen hebben om je in een verhaal te verplaatsen waar een vader, Sam (Sean Penn) met het verstandelijke vermogen van een kind van 7, zijn eigen dochter Lucy (Dakota Fanning)praktisch in zijn eentje opvoedt. Je moet bijna een acteur zijn om te geloven dat per toeval de kinderbescherming, na 7 jaar (?) er achter komt dat dochterlief intelligenter is dan haar vader. Ze wordt dan bij hem weggehaald en in een pleeggezin geplaatst. Met een voortvarende advocate (Michelle Pfeiffer) weet Sam echter zijn dochter terug te winnen. Alleen Amerikanen kunnen zo’n absurd verhaal in een film gieten. Het zijn verhalen die regelrecht geciteerd worden uit de missers van een sociaal arme, gemankeerde samenleving. Missers die over mensen gaan die onderaan de ladder van de samenleving staan.
Wanneer je het verhaal van Sam voor zoete koek neemt dan is het niet onmogelijk dat je al snel door het integere acteerwerk van Sean Penn in de sfeer van de film wordt getrokken. Je accepteert de tijdsprongen van jaren opgroeien en opvoeden van Lucy door Sam. Je lacht om Sam zijn dwangneurotische gedrag in de koffiebar waar hij werkt en gniffelt om de bijster intelligente opmerkingen van zijn (gehandicapte) vrienden. Basale emoties breken los als bijvoorbeeld Lucy op haar verjaardag surpriseparty wegloopt en als Sam per ongeluk een (vervelend) kindje tijdens het partijtje duwt en dit gezien wordt als kindermishandeling. Bijna pijnlijk mooi zijn de scènes waarin Lucy beseft dat haar vader een groot kind is en dat ze op zijn gedrag aangekeken wordt. Natuurlijk zijn dit allemaal uit proportie getrokken scènes die tot het volgende deel van de film moeten leiden: het terughalen van Lucy via een sluwe advocaat.
Michelle Pfeiffer speelt de harde, doorgedraaide advocate Rita Harrison die min of meer onder dwang van haar collega’s Sams zaak pro deo aanneemt. Rita heeft een liefdeloos huwelijk, en hun zoontje Billy is het kind van de rekening. Regisseuse Jessie Nelson zet functioneel de figuren Sam en Rita goed tegen elkaar af. Sam handelt naar zijn beperkte geweten, met zijn conventies, en wíl zijn liefde aan zijn kind geven. Rita daarentegen is hard, sjoemelt, is prestatiegericht en kàn geen liefde geven. Uiteindelijk ontdooit Sam Rita met als hoogtepunt een poëtisch scène waar Sam letterlijk een papieren muur van origami om zich heen heeft gebouwd. Via een gat spreekt Rita hem toe om toch door te gaan met procederen om Lucy terug te krijgen. De laatste jaren zie je meer van deze veelbetekende visueel kunstmatige scènes in de Amerikaanse film die eerder passé zijn en totaal niet in zo’n buitensporig verhaal thuishoren.
Om de kijker nog meer platte emoties te ontfutselen zijn er de rechtszaak scènes. Sam moet als vader capabel overkomen en niets wordt er geschuwd om dit te onderbouwen. Je krijgt dan ellenlange getuigenverklaringen variërend van de buurvrouw met pleinvrees die nooit een vader heeft gekend, of een vrouw van de kinderbescherming die haar zoon verloren heeft aan drugs. Het zijn soapachtige scènes vol schaamteloze pathetiek. Ach, daar zijn die Amerikanen nou eenmaal goed in.
Er valt veel af te dingen op dit drakerig drama, maar als je van de vaderfilosofiespreuken van John Lennon en de muziek van de Beatles houdt, kom je zeker aan je trekken. Altijd goed om je traanklieren eens door te laten spoelen, ook voor vaders.
