Ik had een heel leuk idee voor deze recensie. Analoog aan de titel van de film zou ik in mijn stukje allerlei pluspunten van How To Lose A Guy In10 Days opsommen onder het kopje “Tien redenen om deze productie te gaan zien”. Nu moge het duidelijk zijn dat dit ludieke plan in het water is gevallen. Hoewel ik mezelf als een ware romcom adept beschouw, viel de film mij namelijk een beetje tegen. Vandaar deze nieuwe insteek: in mijn recensie zal ik vijf pluspunten en vijf minpunten benoemen, ofwel “Tien afwegingen om deze productie al dan niet te gaan zien”.
Om maar met een pluspunt te beginnen: het uitgangspunt van het verhaal spreekt enigszins tot de verbeelding. Andie Anderson (Hudson) is columniste voor een glossy en krijgt de opdracht een artikel te schrijven over “Hoe een man binnen tien dagen te verliezen”, lees; hoe een man volledig afkerig te maken door alle klassieke relatiefouten (-claimen, aanstellen, het benamen van de penis-) in een overdreven vorm te begaan. In het kader van deze klus slaat Andie PR-man Ben (McConaughey) aan de haak die op zijn beurt met zijn baas heeft gewed dat hij binnen tien dagen een vrouw verliefd op zich kan laten worden. Kortom: zij probeert hem af te stoten terwijl hij haar niet kan laten gaan.
Dit uitgangspunt brengt ons helaas ook bij het eerste minpunt; zoveel List & Bedrog vormt immers geen goede basis voor een relatie en het script weet de uiteindelijke verliefdheid dan ook niet aannemelijk te maken. Een goede formulefilm weet het feit dat je naar een goede formulefilm zit te kijken enigszins te verhullen door het verhaal logisch te laten verlopen en, in het geval van de romantische komedie, door de kijker naar een romantische ontknoping te doen laten verlangen. Jammer genoeg faalt How To Lose A Guy hierin. In het eerst deel van de film zien we hoe Andie en Ben elkaar voortdurend om de tuin leiden en valt er van een latente verliefdheid weinig te merken. De Liefde ontluikt pas wanneer Andie een weekend met Ben’s familie doorbrengt; een blijkbaar heilige context die nogal geforceerd wordt opgevoerd. Hudson’s gestijlde coupe veranderd daar op slag in een wilde bos krullen om de tijdelijke oprechtheid en spontaniteit van het stel nog eens extra te benadrukken (Waar zagen we dit trucje eerder? Juist ja, in de romantische komedie der romantische komedies Pretty Woman waarin Julia Robberts zich van hoer tot hedendaags prinsesje wist te transformeren door haar stijle pruik af te zetten). Deze ingrepen komen echter te laat; ze doen onecht aan waardoor het formulistische karakter van de film net iets te doorzichtig wordt en het de kijker koud laat of het paar nog lang en gelukkig zal leven.
Dat laatste ligt echter ook aan het gebrek aan chemistry tussen de twee hoofdrolspelers, het tweede grote minpunt aan deze film. Het begrip chemistry laat zich moeilijk vertalen maar het is één van de belangrijkste peilers waarop menig romantische komedie op berust. De hoofdrolspelers moeten op elkaar ingespeeld zijn en hun verliefdheid moet op z’n minst geloofwaardig overkomen. Hudson en McConaughey vormen echter een koppel zonder charisma en in het land der romcoms is dat een doodzonde.
Daar komt bij dat beide hoofdpersonages vrij onsympathiek zijn. Andie wordt gepresenteerd als sterke carrièrevrouw; blond maar zéker niet dom (het liefst zou ze immers schrijven over “important things” zoals economie, politiek én milieu). Toch komt het personage over als een harteloos kreng wiens “serieuze” ambities enkel op de lachspieren spieren werken. Gelukkig weet Kate Hudson de boel te redden met haar komische timing en aanstekelijke lach, waarmee tevens het promotiemateriaal van de film is opgefleurd. (Op alle persfoto’s staat Kate met een smile van oor tot oor; een zuurpruim die daar niet vrolijk van wordt!) Matthew McConaughey weet zijn personage echter niet likeable, laat staan loveable te maken. Het valt nergens uit op te maken dat Ben wel degelijk een Leuke Man is; aan het begin van de film is hij een onuitstaanbare macho en aan het eind is hij dat eigenlijk nog steeds. Wellicht heeft de huidige retrotrend waarbinnen leggings, Kylie Minogue en andere jaren 80 relikwieën opnieuw werden opgediept nu ook Hollywood bereikt met de comeback van de chauvinistische yup. En ik maar denken dat macho’s passé waren.
De oplettende lezer heeft uit de vorige alinea een tweede pluspunt en een derde minpunt opgemaakt en dat brengt ons dus bij pluspunt nummer drie: How To Lose A Guy In10 Days bevat wel degelijk grappige momenten. Wanneer Andie zich voordoet als de onuitstaanbaar bemoeizuchtige vriendin en wanneer Ben dit met zijn twee collega’s overpeinst valt er soms heus wel wat te grinniken. Helaas (-en dit is alweer minpunt nummer vier-) bevat de film ook een heleboel flauwe momenten. Een hond die een biljarttafel onderplast?; HA!, da’s lachen.
Acteur Adam Goldham (oa. bekend uit Saving Private Ryan) vertolkt Ben’s vriend Tony en blijkt over een uitzonderlijk komisch talent te beschikken. Met zijn stoïcijnse blik speelt hij de kleurloze McConaughey dan ook makkelijk van het scherm. Met de voorspelling dat wij nog veel van deze man zullen gaan horen besluit ik dit vierde pluspunt.
Het einde van deze recensie is misschien een beetje flauw; vijfde minpunt is namelijk dat ik zo gauw geen vijfde pluspunt kan verzinnen. Jammer…
Het is niet langer mogelijk om op dit bericht te reageren.