| Regie: | Terry Gilliam |
|---|---|
| Cast: | Petr Ratimec, Barbora Lukesová, Anna Rust, Jeremy Robson, Matt Damon, Heath Ledger, Radim Kalvoda |
| Genre(s): | Thriller, Komedie, Avontuur, Fantasy |
Het leek erop dat Grimm in juli 2003 zou stranden door een nieuwe belastingmaatregel voor film. Vanwege van Warmerdam’s reputatie als regisseur en de internationale potentie van de film, zijn de fondsen van het Telescoopproject alsnog overstag gegaan. Bovendien stonden de particuliere financiers, meestal de eerste afhakers, vierkant achter van Warmerdam en kon de outsider dan eindelijk zijn vijfde film afmaken. Voorlopig is er al bescheiden succes te melden aangezien de programmeurs van Toronto en Pusan de film al hebben geselecteerd.
Ook de programmeurs in Utrecht begrepen dat deze film op het lijstje moest staan voor het Nederlands Filmfestival. Logisch ook, want een festivalstatus past precies bij een productie van Alex van Warmerdam, een regisseur uit de theaterwereld en iemand die het moet hebben van, soms ongebrijpelijke, artistieke ingevingen. Dat de film alleen in de sneak te zien was, is te wijten aan het feit dat de film nú pas uitkomt.
Grimm begint met Jakob (Jakob Derwig) en Marie (Halina Reijn) die door hun vader worden achtergelaten in het bos. Dit lijkt verdacht veel op de benarde situatie van Hans en Grietje en het is ook niet toevallig dat de titel verwijst naar de Duitse auteurs van dit sprookje, de gebroeders Jacob en Wilhelm Grimm. Dit is ook de uitleg van de regisseur, maar een eventuele toevoeging zou kunnen zijn dat de titel verwijst naar een grimmige sfeer. Als Jakob en Marie begrijpen dat ze aan hun lot zijn overgelaten, staan ze er niet bepaald riant voor. Hoewel ze meerdere keren geholpen worden, blijkt die hulp alleen maar list en bedrog. Het enige wat ze hebben is elkaar en dat levert onderlinge irritatie en kattige dialogen op, hoewel ze niet zonder elkaar kunnen en zelfs van elkaar houden. Soms misschien net iets teveel.
Als ze dan eindelijk samen een warm bad kunnen nemen, is dat moment zo gelukkig dat de hoofden op weg zijn naar een tongzoen. Verder laat van Warmerdam het niet komen, maar even later speelt hij nog een keer met de liefde tussen broer en zus. Marie laat zich verleiden door een gladde Spanjaard genaamd Diego. Dit tot grote ergernis van Jakob die gek wordt van zijn kirrende zus en vervolgens ruzie maakt met zijn aankomende zwager. Als er een moment komt dat hij werkelijk zijn zus kan pareren, grijpt hij die kans en dan is het Marie die weer jaloers is. Totdat ze weer gedwongen worden samen te werken, want achter Diego’s gastvrijheid blijkt een gevaarlijk doel te verschuilen.
De netelige situaties van Jakob en Marie spelen zich steeds meer af in een setting die beheerst wordt door een surrealistische sprookjessfeer. Volgens de regisseur is er blijkbaar een verband tussen Spanje en het Wilde Westen. Ook de logica rond de gebeurtenissen begint steeds meer een eigen leven te leiden. Maar de droge, typische humor die van Warmerdam in zijn film injecteert, voorkomt dat het nergens dromerig wordt. Grimm blijkt dan ook geen sprookje te zijn want dat loopt, hoe kan het ook anders, goed en zoetsappig af. Waar de film meer op lijkt is een komisch-serieuze parodie op het sprookjesgenre terwijl het een arthouse status claimt.
Grimm heeft dan ook een slot waar Amerikanen van zouden gruwelen. Aangezien de mensheid sinds de machtsovername van Hollywood overwegend geconditioneerd is tot conventionele closures, is het te verwachten dat het publiek verward de wenkbrauwen zal fronsen als Marie nog één keer het laatste woord heeft. Hoe kan het in godsnaam dat we hier naar gekeken en door vermaakt zijn. Wie het laatst lacht, lacht het best moet van Warmerdam gedacht hebben, maar hij laat het publiek alleen meelachen en grijnst zelf als laatste. Als de term onbevredigend vermaak zou bestaan, dan zou het een synoniem zijn voor Grimm.
