Gone in Sixty Seconds

50 autos stelen in 12 uur? Klinkt als een interessant gegeven voor een onderhoudende actiefilm. Een aardige cast (Nicholas Cage, Robert Duvall, Delroy Lindo, Christopher Eccleston), veel mooie autos en een paar coole achtervolgingen hadden van Gone in Sixty Seconds dan ook een heerlijke chase-film en in ieder geval een onderhoudende zomerfilm kunnen maken. Helaas krijgt de hele film de Bruckheimer-behandeling: veel helicopters, acteurs die stoer op de camera aflopen, totaal overbodige explosies en plotholes waar zelfs een Humvee in past.De problemen beginnen met het script: Nic Cage, een vermaarde en gepensioneerde autodief, moet zijn oude beroep oppikken om zijn jongere broer uit Britse-Maffia penarie te redden. Hij moet binnen 72 uur 50 auto’s stelen. De eerste anderhalf uur van de film worden in beslag genomen door de voorbereiding op de boost, zoals de operatie heel stoer wordt genoemd. Het zoeken van de auto’s, de verkenning, het laten maken van passende sleutels; het zal allemaal heel realistisch zijn, maar saai is het zeker.

Regisseur Sena (geen familie van) en producent Bruckheimer hebben hier gelukkig een oplossing voor gevonden: veel overbodige scènes en karakters, een slecht script en clichè muziek die iedereen sinds THE ROCK al kent. Gevolg: zowel Vinnie Jones als Angelina Jolie hebben weinig meer dan een cameo, hoewel er vooral voor Jolie flink reclame wordt gemaakt. Wanneer hebben die lui es door dat zij echt niet zo aantrekklijk is. Oke, ze acteert soms wel aardig, maar die lippen van haar zijn niet om aan te zien. Jones mag niet eens zijn bek open trekken, vanwege zijn vette Cockney-accent.

Het eerste uur zit bovendien vol met overbodige scenes: er komt wat dreiging van een gang die na tien minuten alweer uitgeschakeld worden. Delroy Lindo speelt een agent die achter Cage aanzit, en helemaal niets uitvoert, tot hij op het laatst het leven van zijn tegenstander mag redden. Het grootste probleem ligt niet in deze eigenaardigheden van het script, maar in de grote fout die begaan is om Cage ongeveer 12 hulpjes te geven, zodat ieder minder dan 5 autos hoeft te stelen. Erg spannend hoor! En dan niet zwaar beveiligde autos, nee, geen enkele eigenaar weet dat zijn/haar favoriete blik op wielen elk moment ontvreemd kan worden. Elke mogelijke spanning wordt hierdoor uit het verhaal geperst.

De enige scene die de hele film op had kunnen krikken, om maar eens een vergelijking te hanteren, wordt door dezelfde Bruckheimer behandeling volledig verkracht: wanneer de laatse auto, een ’67 Mustang (hmmm, zou dit een hint zijn…) door Cage gejat wordt, ontstaat er een achtervolging . Raines heeft een deadline (nog minder dan een half uur en hij moet de hele stad nog door), de politie zit achter hem aan, hij zit in een prachtige supersnelle auto: allemaal ingredienten om TAXI eens te onttronen en wat gebeurt er? Explosies, rondvliegende gastanks (I kid you not!) autos die door een sloop-bal door de muur worden geslagen, en om de hele film dat éxtra toefje belachelijkheid te verlenen: een absurde Evil Knievil-waardige stunt.

Nicholas Cage is helemaal niet op zijn plaats in grote actiefilms: Zijn enige acceptabele rol in een soortgelijke film was in John Woo’s FACE/OFF, maar hij werd daar volledig weggespeeld door Travolta. THE ROCK en CON AIR zijn nog twee voorbeelden van een totaal mislukte Cage/Bruckheimer film. Mede hierdoor is heel erg dat de enige schoonheid van de film die van de Ford Mustang is, haar ronkende motor, piepende banden en smeulende rubber. Verder valt er aan Gone in Sixty Seconds niets te beleven.