| Regie: | Robert Rodriguez |
|---|---|
| Cast: | Harvey Keitel, George Clooney, Quentin Tarantino, Juliette Lewis, Ernest Liu, Salma Hayek, Cheech Marin |
| Genre(s): | Actie, Horror, Thriller |
Met From Dusk Till Dawn zijn alle oude Tarantino scenario’s omgezet in film. Geschreven na Natural Born Killers en True Romance maar voor Reservoir Dogs. From Dusk Till Dawn herbergt inmiddels bekende en vertrouwde Tarantino elementen. De film is, net als zijn andere scripts, in principe vrij eenvoudig te herleiden tot het genre van de gangster film.
Het verhaal gaat over de broertjes Gecko (gespeeld door George Clooney en Tarantino), die een overval hebben gepleegd waarbij een aantal doden zijn gevallen. Op de vlucht voor de politie willen ze de grens over, naar Mexico. Ze gijzelen en dwingen het gezin Fuller, die beschikken over een camper waarin ze zich kunnen verschuilen, om hen hierbij te helpen. Eenmaal over de grens verandert de film van gedaante èn genre tot een horror film. From Dusk Till Dawn is Tarantino’s ultieme hommage aan de genre films uit zijn jeugd en de door hem bij bergen geconsumeerde B-films. De film knipoogt o.a. naar de martial-art film, de road movie, de exploitation film en de vampier film.
Een ander element dat Tarantino’s signatuur verraadt zijn de grappige en snelle dialogen, die wederom zeer naturalistisch zo ‘uit het leven gegrepen’ lijken te zijn. Zoals wel vaker ruzieen Tarantino’s protagonisten in hoogspanningssituaties gewoon door, waardoor de angel uit het hierbij frequent gebruikte ‘casual’ geweld verdwijnt. Je bent als kijker zo gespitst op de dialoog dat het geweld bijna aan je voorbij gaat (in From Dusk geldt dit alleen voor de eerste helft van de film).
Daarnaast zijn er natuurlijk de terloopse verwijzingen naar de popular culture van de jaren zestig en zeventig, variërend van het expliciet noemen van Peter Cushing (bekend uit de Hammer-horror films uit die jaren) tot de figurant die rondloopt in een t-shirt met een afbeelding uit John Carpenter’s Assault On Precinct 13 .
Opvallend is dat Tarantino al vier jaar voor Pulp Fiction een script geschreven had over iemand die een geloofscrisis beleeft. Na Samuel L. Jackson (Jules) zien we nu Harvey Keitel (Jacob Fuller) door momenten van diepe twijfel en existentiele vraagstukken gaan. Tarantino is in al zijn scripts echter ook consistent bezig met het zeer inventief omzetten en gebruiken van ons vertrouwde situaties en props. Naast humor heeft dit tot gevolg dat we deze situaties en props als het ware met hernieuwde blik en frisse ogen gaan bekijken. Het gewone en alledaagse wordt hierdoor ongewoon en verassend.
De film is echter niet door Tarantino geregisseerd en mist daardoor een ander belangrijk Tarantino trademark, namelijk het gebruik van de long take. From Dusk Till Dawn vertoond daarentegen wel alle Robert Rodriguez kenmerken: losse en snelle cameravoering, dynamische montage (door hemzelf), geen rustpunten, veel geflirt met Mexicaanse folklore en enerverende Tex Mex muziek.
From Dusk Till Dawn is the best of both worlds: Tarantino’s gevoel voor understatement en dialoog wordt halverwege verruild voor Rodriguez’ visuele flair en over the top dynamiek. Voor sommigen is de tweede helft misschien teveel van het goede maar zeker is (alhoewel bij Tarantino niets zeker is) dat de film in zekere zin een eindpunt is voor Tarantino. Al de scenario’s die hij schreef in de periode 1988-1992 zijn nu verfilmd en deze film is een ‘afscheid’ in stijl: innmemend, grappig en inventief maar ook vulgair en overdone. Nu maar eens afwachten wat Quentin Tarantino’s nieuwe project gaat worden, weer een ‘postmoderne’ gangsterfilm of toch het ons beloofde relatiedrama?
