| Regie: | Jean van de Velde |
|---|---|
| Cast: | Michiel Huisman, Victor Löw, Daan Schuurmans, Linda van Dyck, Bastiaan Ragas, Loes Wouterson, Henk Poort |
| Genre(s): | Actie, Avontuur, Familiefilm |
In 1969 zat half Nederland wekenlang aan de buis gekluisterd voor één bepaald programma. Het publiek had een nieuwe televisieheld gevonden in Floris waarin de titelheld werd vertolkt door Rutger Hauer. De voornaamste reden van de populariteit was het feit dat de serie door de hele familie bekeken kon worden. Het speelde zich weliswaar af in de Middeleeuwen maar de periode werd anders gebracht op televisie dan de werkelijkheid. De serie liet niet een poel van verderf zien maar bracht een fleurige periode tot leven. Floris bracht Paul Verhoeven en Gerard Soeteman samen en ze zouden samen nog vele successen afleveren op nationaal en internationaal niveau. De bekendste zijn uiteraard Turks Fruit (1973) en Soldaat van Oranje (1977). In navolging van een Amerikaanse traditie komen we nu ook in Nederland op de gedachte om van televisieseries een bioscoopfilm te maken. Het enige probleem is dat een project als Floris ook heel gemakkelijk te verknallen zou zijn, kijk maar naar de bioscoopversie van Pipo. Het is dan ook een genoegen om te kunnen zeggen dat Floris een heerlijke familiefilm is geworden en dat er van de oorspronkelijke charme niets verdwenen is.
De Floris van Rosemondt die we kenden van vroeger is helaas overleden maar zijn zoon Floris Sr. (Victor Low) probeert de traditie van zijn vader in ere te houden. Hij kan er dan ook niet mee overweg dat zijn zoon en kleinzoon van zijn vader, Floris Jr. (Michiel Huisman), niets te maken wil hebben met zijn verleden. Floris Jr. wil zich volledig op het acteren storten en heeft het niet zo op met het vechten voor de goede zaak en begrippen als traditie en goede naam zeggen hem weinig. Vader en zoon liggen dan ook voortdurend met elkaar overhoop terwijl Jacoba (Loes Wouterson) als moeder en vrouw het gezin bij elkaar probeert te houden. Wanneer een heilig relikwie in de verkeerde handen dreigt te vallen wil Floris Jr. aan zijn vader bewijzen dat hij ook een held kan zijn en probeert het relikwie veilig te stellen. Hij krijgt daarbij onverwachte hulp van een Oosterse schone in de vorm van Pi (Birgit Schuurman). Samen met Pi (Birgit Schuurman) neemt Floris jr. het op tegen de Hertogin van Gelre (Linda van Dyck), Van Rossum jr. (Daan Schuurmans), Kleine Pier en Sergeant jr. (Kees Boot).
Het scenario is wederom geschreven door Gerard Soeteman en wonder boven wonder werkt Floris nog altijd 35 jaar later. Het geheel heeft ook veel potentieel om wederom uit te groeien tot een mediafenomeen waar iedereen van jong tot oud van kan genieten. Voor de oudere generatie zal de film misschien iets te zoet en te makkelijk lijken maar vergeet niet dat de oude afleveringen ook zo in elkaar zaten. Het verhaal moet niet te moeilijk en te gewelddadig zijn want de wereld waarin Floris leeft is nu eenmaal een omgeving waarin alles leuk moet blijven. Daarom zien we geen bloed en worden we niet geconfronteerd met de dood. Het hoeft ook helemaal niet accuraat te zijn; het is niet voor niets dat Floris Jr. op een gegeven moment zegt tegen zijn vader: “vroeger zagen jullie alles zo zwart/wit”. Waarna we oude beelden zien van de televisieserie. Hiermee wordt aangegeven dat de nieuwe Floris een jongen is die anders wil leven dan zijn vader. Aan de andere kant is er niet aan sfeer getornd en dat is een knappe prestatie.
De charme druipt van het scherm af wanneer Michiel Huisman ten tonele verschijnt. Hij is niet de macho die zijn vader wel is maar hij is ook weer geen lafaard. In combinatie met Birgit Schuurman levert dat een onderlinge spanning op die kinderen waarschijnlijk over het hoofd zullen zien maar het zal wel opgemerkt worden door de rest. Het had waarschijnlijk niet veel gescheeld of de casting van Birgit was uitgedraaid op een ramp maar ze verweert zich kranig in haar eerste speelfilm.
Het enige verwijt dat meegegeven moet worden is dat het begin van de film nogal wat rommelig aandoet. Er worden verschillende locaties aangegeven via een kaart maar dat loopt zo snel in elkaar over dat vooral kleine kinderen zich in het begin zich zullen afvragen waar het verhaal zich nu precies afspeelt. Als Floris eenmaal op gang komt zit de vaart er goed en toon regisseur Jean van de Velde dat hij zich prima weet te weren in een totaal ander genre dan Lek en De Kleine Blonde Dood. Een tijd geleden vertelde ik m’n ouders dat ze de verfilming van Pipo maar beter links konden laten liggen en de gedachten aan vroeger beter vast konden houden. In de kerstvakantie kan ik ze wel veilig naar de bioscoop sturen en weet ik zeker dat zij en anderen onbezorgd kunnen genieten van een nieuwe generatie Floris.
