‘Objectief’ nieuws versus ‘subjectieve’ film
Het Internationaal Film Festival Rotterdam heeft talloze films te bieden met een wisselend aanbod van grote en kleinere producties. Wellicht het meest interessante is dat je als toeschouwer de mogelijkheid krijgt kennis te maken met niet-westerse films die je normaal gesproken nergens anders zou zien. Het IDFA biedt uiteraard ook de mogelijkheid tot het zien van een breed scala aan niet-westerse documentaires, maar bij het IFFR wordt voornamelijk fictie vertoond. Een tegenhanger voor de beelden die de kranten en het journaal ons dagelijks verschaffen van de rest van de wereld. — Lees verder
Iedere regisseur zijn eigen Otto e Mezzo
Echte auteursfilms zijn niet los te zien van hun maker. Het stempel en de visie van de
filmmaker zijn aanwezig in nagenoeg ieder shot van de film. Zelfs voor een nietsvermoedende
kijker is het verschil zodoende duidelijk tussen een Tarantino en een Scorsese, een Burton
en een Allen, een Kubrick en een Hitchcock. Hierdoor lijkt het soms alsof de regisseur als
het ware naast je heeft plaatsgenomen om bij iedere scène in je oor te fluisteren: “Kijk, zo zie
ik de wereld nou.” Ongewild geeft het de indruk dat we de filmmaker langzaam maar zeker
persoonlijk zijn gaan kennen. Toch moeten we niet vergeten dat een film fungeert als het
masker waarmee de regisseur zich net een beetje afschermt van de wereld. Zijn en denken zij
echt zoals hun films hen doen voorkomen?
— Lees verder
Sport boven Politiek
Nelson Mandela is een van de meest bijzondere mensen op aarde. Zijn veelbewogen leven is een onuitputtelijke inspiratiebron voor de cinema. Politieke thrillers als Drum (2004) en Endgame (2009) of zware drama’s als Goodbye Bafana (2007) zijn immer indrukwekkend, maar ook wat je verwacht van een ‘Mandelafilm’. In de handen van Clint Eastwood krijg je echter een heel ander verhaal. De regisseur heeft met Invictus ervoor gekozen om sport boven politiek te plaatsen. — Lees verder
Grenzen van de menselijkheid
Met het publieke en kritische succes van No Country For Old Men (2007) van de gebroeders Coen is de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy plots in het zoeklicht van filmmakers beland. Hoewel Hollywood nog niet precies lijkt te weten hoe het McCarthy’s rauwe, existentialistische wereldbeeld kan vertalen naar popcornentertainment, smult de Amerikaanse independent filmmaker van het provocerende en intelligente materiaal. John Hillcoat maakte een jaar of zes geleden al diepe indruk met The Proposition (2005), een nietsontziende, postmoderne aussie-western. Ditmaal heeft hij zich gewaagd aan The Road. Mede door de popularisering van deze ijzersterke roman door Oprah Winfrey’s boekenclub rustte er nogal een last op Hillcoats schouders. Gelukkig is Hillcoat zo wijs geweest om McCarthy niet te willen overtreffen. — Lees verder
Robin Hood
Ridley Scott had dit jaar de eer om met zijn nieuwe epos Robin Hood het filmfestival in Cannes te openen. Voor de 72 jaar oude Scott is het inmiddels de derde keer dat één van zijn films in Cannes wordt vertoond. In 1977 won hij de Gouden Palm voor zijn speelfilmdebuut The Duellists, en ook het Oscarwinnende Thelma & Louise (1991) ging op het filmfestival der filmfestivals in première. Scott is inmiddels dus wel een oude rot in het vak en dat maakt het extra jammer dat Robin Hood toch nog heel klassiek Hollywood is. Je zou verwachten dat een verse verfilming van het verhaal, in handen van iemand als Ridley Scott, iets controversiëlers uitlokt dan wat deze film is geworden. Daarbovenop vertoont deze film wel heel veel overeenkomsten met Scotts eerdere ‘antiheldenepos’ Gladiator(2000), waardoor je er niet aan ontkomt de twee met elkaar te vergelijken.
— Lees verder
Robin Hood
Toen de allereerste foto verscheen van Russel Crowe in zijn Robin Hoodoutfit, schreeuwde iedereen Maximus. Met het verschijnen van de trailer, inclusief beach landing, riep iedereen D-Day. En toen het plot even later bekend werd gemaakt, dacht iedereen aan een zoveelste duistere reboot à la Batman Begins . Gemixte reacties volgden na de première van de film in Cannes. En hoewel Robin Hood zeker niet het niveau van bijvoorbeeld Gladiator weet te halen, lijdt de film voornamelijk onder verkeerde verwachtingen. — Lees verder
Aankondiging: The Circle of Genocide
The last episode of The circle of genocide is about justice. Is it possible to do justice to such atrocities, such violations of human rights? Is it necessary to come to some form of reconciliation? And what are the rights of those who are trialled for these terrible crimes? Despite sometimes lacking the necessary recognition, — Lees verder
Geanimeerde documentaire
Nu het moment waarop ik Media en Cultuur studente-af zal zijn steeds dichterbij komt, wordt de drang iets na te laten in de wereld der mediastudies sterker en sterker. Het toeval wil dat ik, na al die jaren van intensieve filmstudie, kortgeleden op een noemenswaardig gat in de vocabulaire van de documentairetheorie stuitte. De term ‘animenteren’ ontbreekt. — Lees verder
LAFF: Interview Marcelo Bukin
Dreaming Nicaragua beleefde afgelopen maandag zijn wereldpremière op het LAFF. De documentaire gaat over armoede in Nicaragua, maar vooral over het toekomstbeeld van de kinderen daar. Door spelen en schilderen in speciale lessen op school kunnen kinderen uit de werkelijkheid ontsnappen in hun fantasie. Terwijl we zien hoe de kinderen astronaut, televisiester of model willen worden, praten de ouders over de vreselijke ervaringen in hun leven — Lees verder
LAFF Dag 4: Stilte voor de storm
Het Louis Hartlooper Complex is leeg. De infobalie is verlaten, en achter de kassa zit een vrouw verveeld naar haar vingertoppen te kijken. Alleen wat personeel loopt rond. Ook buiten op het Ledig Erf is geen hond te bekennen. De Fair Trade caravan is nog gesloten, en de oranje poefs liggen er depressief ingezakt bij. Nadat ik mijn kaartjes heb gehaald besluit ik de boel even te laten voor wat hij is, en mijn tijd elders te doden tot de eerste voorstelling begint. — Lees verder
LAFF: Interview Javier Fuentes-Léon
Mijn eerste dag op het LAFF zou beginnen met een interview met regisseur Javier Fuentes-Léon. Zijn film Contracorriente was publieksfavoriet op het Sundancefestival, en heeft daarna nog veel prijzen gewonnen. Na het ophalen van mijn perspas bij de informatiebalie werd ik naar het café gestuurd. De regisseur was nog volop in gesprek met een journaliste. — Lees verder
LAFF Dag 2: Hoop en bedrog
Op het Internationaal Film Festival Rotterdam kreeg ik een flyer in mijn handen gedrukt van het zesde Latijns Amerikaans Film Festival. Het vrolijke reclameblaadje trok meteen mijn interesse. De website bezoeken zat er echter niet in; deze was nog “under construction”. Na wekenlang wachten kwam de website toch eindelijk online, en langzaam werden de eerste films bekend gemaakt. — Lees verder
