Regie: Sinisa Dragin
Cast: Dan Condurache, Ana Ciontea, Horatiu Malaele, Dan Astileanu, Valer Delakeza, Cristina Tacoi, Carmen Ungureanu
Genre(s):
Drama
De eerste Rotterdamfilm, elk jaar weer een speciaal moment. Helaas was het dit jaar niet echt een erg gelukkig moment. Anderhalf uur duurde in mijn ogen nog nooit zo lang. Krijsende kinderen, blaffende honden, snerpende violen en een zwaar ademend hoofdpersoon, genoeg om mij al na een half uur hoorndol te hebben. Ik verkies in de toekomst dan ook liever drie dagen een zware migraine over het opnieuw kijken van deze film.
Klinkt allemaal bijzonder erg, dus laat ik wat nuances aanbrengen. De film is wel degelijk mooi. Mooi in de zin van camerawerk, kleurgebruik, compositie en de timing in bepaalde shots. Alles is gefilmd in grauw sepia en dat werkt goed voor wat de regisseur wil, namelijk een somber beeld neerzetten van een Roemenië na Ceaucescu. Een land in verval, armoede in alle huishoudens, mannen aan de alcohol, ellende in elke ademtocht. Bij het overbrengen van al dit triests, zijn alle keuzes van de regisseur briljant uitgewerkt. De geluidsband van de film kruipt onder je huid en kweekt een ondefinieerbare irritatie. Daar moet je als kijker tegen kunnen, en dat kan ik dus niet, laat dat duidelijk zijn.
Maar naast deze (persoonlijke) ergernis is er meer mis met de film: namelijk het verhaal. Zo kiest de regisseur voor een verhaal dat lange tijd min of meer realistisch moet zijn, terwijl het tegen het einde van de film opeens wonderlijke wendingen vertoont. In Everyday God Kisses Us On The Mouth volgen we Demitru, een moordenaar die vrijkomt uit de gevangenis. Al in de trein naar huis schiet hij, glibberig door de alcohol, van het rechte pad. Bij het gokken wint hij een eenmalige nacht met de vrouw van een zigeuner, en een gans. Samen met de gans gaat hij verder op weg naar huis waar hij zijn vrouw aantreft die zwanger blijkt van zijn broer. Hierna wordt het verhaal een aaneenschakeling van bizarre episodes uit het leven van de moordenaar. Zijn familie wordt vermoord door wraakzuchtige zigeuners, op zijn broer na, die hij daarom zelf maar overhoop steekt. Hij wordt dikke maatjes met een agent, die hij uiteindelijk ook om het leven brengt, en duikt met een half dozijn vrouwen het bed in (vrouwen die trouwens wel erg snel bereid zijn om met hem het hooi in te duiken). Hij loopt weg met zijn gans, die door een scharrel van hem als avondeten wordt aangezien, waarop hij, hoe verrassend, de vrouw vermoordt. Ondertussen dunt hij ook nog een flinke veestapel uit en gaat er uiteindelijk vandoor met een zwakzinnig meisje. Hij trouwt met dit meisje waarna ze spontaan verandert in een gans (?!). De man probeert vervolgens zelfmoord te plegen, maar dat mislukt. De conclusie van de hoofdpersoon: God heeft een plan voor hem.
Dit is allemaal te bizar om te kunnen boeien, maar waarschijnlijk is dat ook persoonlijk, want op het filmfestival in Caïro wist deze film een tweede prijs te winnen. De soms prachtige beelden zullen de mensen verantwoordelijk voor de toekenning van de prijs wel overtuigd hebben, of misschien was het wel het “Schindler’s List element”. Alles is de gehele film in dezelfde kleuren, op één moment na. Tegen het einde van de film verschijnt een zigeunervrouw plotseling in felrood gewaad. Misschien een sterk staaltje filmkunst, maar in mijn ogen gewoon een halfbakken poging om interessant te doen.
De cameravoering en de cinematografische trucjes die Sinisa Dragin zo nu en dan uit de kast haalt kunnen de film voor mij niet redden van totale ergernis en ik hoop vurig dat deze film dan ook geen Tiger Award gaat winnen. Maar of dat ook daadwerkelijk niet gebeurt weten we pas op 1 februari als de Awards worden uitgereikt.
