| Regie: | Sinisa Dragin |
|---|---|
| Cast: | Dan Condurache, Ana Ciontea, Horatiu Malaele, Dan Astileanu, Valer Delakeza, Cristina Tacoi, Carmen Ungureanu |
| Genre(s): | Drama |
Een leeg, grauw hok loopt langzaam vol met een grote groep naakte gedetineerden. Ze staan te dicht op elkaar. Plots komen er stralen water van boven. Het beeld doet vermoeden dat een kudde dieren wordt schoongespoten, zonder dat ze een kant op kunnen. Het wordt nog schrijnender als een cipier de koude kraan helemaal open draait. De mannen gillen het uit, als varkens, maar Dumitru lijkt het niks te deren.
Na deze douche is hij een vrij man en kan hij na elf jaar eindelijk terug naar zijn vrouw.
Op weg naar huis begint de rampspoed voor Dumitru. In de trein wint hij tijdens het gokken met zigeuners een nacht met de vrouw van een tegenspeler. Tijdens het innen van zijn prijs is er een onenigheid die uitmondt in een moord uit zelfverdedinging. Eenmaal thuis blijkt dat zijn broer zijn vrouw heeft zwanger gemaakt. Wederom kan Dumitru slechts met geweld handelen en hij vermoordt zijn broer. Als hij weer thuiskomt hebben de zigeuners uit de trein wraak genomen: zijn huis met daarin zijn vrouw zijn verbrandt. Het verdere verloop van Dumitru’s levensverhaal staat in het teken van zijn zoektocht naar rust en liefde dat elke keer verstoord wordt en een dodelijke afloop kent.
De openingsscène van Everyday God Kisses Us On The Mouth is exemplarisch voor de stijl van regisseur Dragin. Met voornamelijk visuele middelen schept hij een indringende realiteit die niet alleen toont wat er is maar ook dwingt anders te kijken naar de werkelijkheid. Zo vergelijkt hij het menselijke gedrag met dat van beesten, zoals ook al in de hier boven beschreven scène duidelijk werd. Verder verwerkt hij Dumitru’s visioenen van zijn overleden vrouw op grappige wijze in de film. Dumitru ziet zijn vrouw op de televisie wanneer deze uit staat, of ze zweeft voor het raam langs en wuift hem terug te keren, wanneer hij met de trein zijn geboortedorp uit rijdt.
De intrigerende titel staat dichter bij het verhaal dan in eerste instantie lijkt. Er gaat een soort berusting vanuit. Het maakt niet uit hoe vreselijk de daden van Dumitru zijn, God begrijpt wat hij doormaakt en veroordeeld hem daarom niet. Hij heeft daarnaast een plan met Dumitru. Gaandeweg de film komt Dumitru daar zelf ook achter en dat levert nog een mooie scène op ook. Dumitru bevelt een vriendin van vroeger hem met een mes in de rug te steken. Hij draait zich om en kijkt de camera in met een zelfgenoegzaam lachje. Hem kan niks gebeuren.
Everyday God Kisses Us on the Mouth ziet eruit als een serie oude foto’s door het gebruik van korrelige zwart-wit kleuren. Een beetje zoals de foto’s van Anton Corbijn. Het is een rustige film met lange scènes waarin weinig wordt gesproken. Toch lukt het Dragin met een paar dialogen het overvolle plot duidelijk te maken en de aandacht vast te houden, zonder dat het gekunsteld wordt.
De film won een Tiger Award op het afgelopen IFFR en werd geprezen ‘om de sterke visuele manier waarop een intens verhaal wordt verteld met sterk acteerwerk en een efficiënte, poëtische constructie’(uit het juryrapport). Een terechte winnaar die slechts in één theater in Amsterdam te zien is. Zonde.
