| Regie: | Jon Favreau |
|---|---|
| Cast: | Will Ferrell, James Caan, Bob Newhart, Edward Asner, Mary Steenburgen, Zooey Deschanel, Daniel Tay |
| Genre(s): | Komedie, Familiefilm, Fantasy |
De film Elf gaat niet over een voetbalteam of gevleugelde blondine, al doet de titel dit wellicht vermoeden. Dat deze titel hier niet meteen een kerstbelletje doet rinkelen, is echter niet zo vreemd. Het fenomeen ‘elf’ lijkt namelijk te zijn bedacht door de Amerikaanse entertainmentindustrie. Volgens deze Hollywood-traditie is een elf het hulpje van de kerstman. Een soort zwarte Piet dus, maar dan klein & groen. Hoewel Elf de Amerikaanse harten deed smelten, lijkt het nog maar de vraag of veel Nederlanders hier warm voor zullen lopen.
De film begint als een ambachtelijk sprookje. ‘Papa elf’ vertelt ons hoe mensenkind Buddy per ongeluk op de noordpool verzeilde en werd opgevoed als kerstelf. Buddy is inmiddels volwassen en wil nu zijn echte vader opzoeken. Deze New Yorkse zakenman blijkt echter een hedendaagse Scrooge en beschouwd zijn lang verloren zoon in eerste instantie als een gevaarlijke gek in gele maillot. Wanneer blijkt dat deze geen Christmas-gram komt bezorgen, wordt hij dan ook afgevoerd door bodyguards. Onze kerstelf is daarentegen vastbesloten zich in de grote stad te handhaven en zo de familiebanden te sterken.
Het contrast tussen een wereldvreemd sprookjesfiguur en het hedendaagse New York levert een aantal aardige scènes op. Zo wordt Buddy aangezien voor warenhuis-elf, maar integreert hij maar moeilijk met zijn chagrijnige collegae. Zijn aanwezigheid in New York blijft bovendien niet onopgemerkt en de landing van de ‘echte’ kerstman eindigt in een heus mediaspektakel. Toch wordt de film zelden écht leuk. Daarvoor zijn de grapjes net iets te flauw en is het verhaal net iets braaf.
Hoofdrolspeler Will Ferrell verwierf bekendheid met zijn beruchte sketches in Saterday Night Live. Zijn vertolking van zoetsappige elf lijkt dan ook een enigszins curieuze carrièremove. Gelukkig houdt Ferrell zijn spel subtiel. Dat neemt echter niet weg dat het personage Buddy een naïeve karikatuur blijft. Tegenspeelster Zooey Deschanel heeft onmiskenbare sterpotentie; met haar grote ogen en naturelle performance valt zij wellicht binnen de categorie Bullock-Roberts-Hudson. Helaas is deze romcom-queen in spe hier volkomen misplaatst. Het romantische subplot in Elf doet geforceerd aan en de relatie tussen een labiele maillotdrager en vlotte meid doet op z’n zachts gezegd huiveren. Acteur James Caan is daarentegen zichtbaar op dreef als Buddy’s hatelijke vader. Zijn uitvergrote vertolking van een harteloze uitgever vormt bovendien een verfrissende kritiek op het zakenleven. Helaas wordt deze kritiek deels ondergraven door de niets verhullende product placement waar ook deze film zich schuldig aan maakt. Dergelijke sluikreclame zegt weinig over de inhoud van een film, maar vormt wel een indicatie voor de verwachte bezoekersaantallen.
Elf past dan ook in een jaarlijkse traditie van ‘kerstfilms-voor-het-hele-gezin’ en teert hierbij schaamteloos op zijn voorgangers. Afloop en moraal zijn bij voorbaat bekend maar dit zal de jeugdige doelgroep waarschijnlijk niet deren. Eigenlijk is er bij dit soort films maar één ding dat telt: de kijker moet worden overvallen door de veel gepredikte Christmas Spirit. Eerlijk is eerlijk: Dàt is in ieder geval gelukt.
