Edge of Darkness

Het is alweer vier jaar geleden dat Martin Campbell de James Bond-reeks weer nieuw leven inblies met het meesterlijke Casino Royale . Nu is hij terug met een nieuwe thriller, die op het eerste oog net zo goed Payback 2 had kunnen heten. Tenminste, zo liet de trailer het lijken. Want naast Mel Gibson als vigilante hebben beide films weinig met elkaar gemeen. Nee, Edge Of Darkness is een remake van Campbells eigen gelijknamige BBC miniserie. Edge Of Darkness was een meesterlijk spannend avontuur dat in de jaren tachtig hoge kijkcijfers wist te trekken. Dat Edge Of Darkness minstens evenveel bezoekers naar de bioscoop zal trekken staat buiten kijf, maar dat betekent helaas niet dat de film ook van hetzelfde niveau is.

In Edge of Darkness speelt Mel Gibson Craven, een alleenstaande politieagent die al zijn zaakjes op orde heeft. Als zijn dochter Emma langskomt om bij te kletsen, is hij helemaal gelukkig. Dit geluk is echter van korte duur, want al snel wordt Emma neergeschoten. De politie denkt dat de kogel voor Craven bedoeld was, maar per ongeluk zijn dochter raakte. Craven zelf denkt hier anders over, en zet een onderzoek op. Hij komt langzaam achter de identiteit van de moordenaar, maar ontdekt ook dat zijn dochter niet was wie hij dacht.

Het uitgangspunt is zeer interessant; een vader die door de moord op zijn dochter steeds dichter tot haar komt. Dat er een gigantisch complot achter de moord zit zal niemand verbazen, maar dat de film hier voornamelijk om draait wel. De relatie tussen Craven en zijn dochter staat al snel niet meer centraal, waardoor Edge Of Darkness uiteindelijk niets anders blijkt te zijn dan een standaard thriller.

Maar wel een goede thriller. Mel Gibson is eindelijk weer achter de camera vandaan, en speelt een rol waar hij goed in is. Na Ransom en het eerder genoemde Payback is het weer tijd voor Gibson om zijn geweer uit het holster te pakken en flink los te gaan. En ondanks zijn leeftijd, de beste man is immers al 54, doet hij het nog even briljant als altijd. De woede, gecombineerd met wanhoop in zijn ogen maken al zijn acties begrijpelijk, en zorgen voor medelijden van het eerste kwartier tot de laatste seconde.

Tevens kent de film een aantal leuke, doch redelijk voorspelbare twists en een handvol strakke vechtscènes. Acteerwerk, regie, actie en spanning, alles zit goed in elkaar. Maar toch mist er iets, en dat is een vibrator. Een symbolische vibrator, welteverstaan. In de originele televisieserie zit namelijk de volgende scène: na de moord op zijn dochter gaat Craven op onderzoek in haar kamer. In een ladekastje vind hij vervolgens haar vibrator. Craven heeft nu iets in zijn bezit wat dichtbij zijn dochter is geweest, iets waar zij wat bijzonders mee heeft gedeeld. En uit wanhoop om dicht bij zijn dochter te zijn, geeft hij een kus op het apparaat. Noem het smerig, noem het incestueus of iets in die richting, maar voor mij geeft deze scène de kracht van de serie aan.

De serie draaide om een vader en zijn verloren dochter, niet om een spannend complot die achter haar schuilde. In de serie was het complot een bijzaak, waar het in de film hoofdzaak werd. Het origineel liet zien hoe een vader van zijn dochter kan houden, en durfde net die ene stap verder te gaan. De moderne Edge Of Darkness mist het duistere randje dat de film naar een hoger niveau kon tillen. Nu is het enkel een vermakelijke thriller, maar wel met een uitstekende Mel Gibson.