Dvd: Piano No Mori

Magie, moraal en mooie muziek in een animeverpakking. Helaas heeft Piano no mori (Piano Forest; Masayuki Kojima, 2007), gebaseerd op de gelijknamige mangareeks van Makato Isshiki, niet veel meer in zijn mars dan de gemiddelde jeugdfilm. De jonge Shuhei Amamiya verhuist met zijn ouders vanuit Tokyo naar een kleine stad en komt op basisschool Moriwaki terecht. Al op zijn eerste schooldag wordt Shuhei, vanwege zijn grote passie voor pianospelen, geconfronteerd met pesterijen van de nieuwe leerlingen. Ze willen hem dwingen op de mysterieuze kapotte piano in het bos te spelen. Shuhei kent deze, maar is verward, omdat hij op de heenweg naar zijn nieuwe woonplaats juist de prachtige klanken van een werkende piano uit het bos had horen komen.

Alles verandert voor de kleine Amamiya zodra armoedzaaier Kai Ichinose op het toneel verschijnt. Met jongensachtige furie neemt Kai het voor Amamiya op tegen de bullebakken, gillend dat de piano wel degelijk werkt en dat deze bovendien aan hem zelf toebehoort. Natuurlijk, vanaf dit moment is Kai Shuhei’s beste vriend. Datgene wat ze gemeen hebben is hun liefde voor de piano, maar verder is er zelden een duo geweest dat zo contrasteert als Amamiya en Ichinose. De één netjes, bescheiden, bedeesd en gedisciplineerd, de ander haveloos, brutaal, schreeuwerig en impulsief.

Kai neemt Shuhei mee naar zijn piano in het bos, en trakteert hem op een prachtig stuk pianospel. Wanneer Shuhei het zelf op de piano probeert, werkt deze echter op mysterieuze wijze niet meer. Omgekeerd geldt, dat de impulsieve Kai enkel schelle klanken maakt op Shuhei’s eigen lespiano. De grootste intrige van het verhaal komt echter aan bod als Shuhei’s moeder informeert naar de muziekleraar op Moriwaki: het blijkt niemand minder dan Ajino Sousuke te zijn, voormalig meesterpianist, die na een ernstig ongeluk een kluizenaarsbestaan had verkozen. Shuhei’s ouders, die een grootse carrière in het vooruitzicht hebben voor hun zoon, vragen Sousuke om hun zoon privéles te geven voor het nationale pianoconcours. Daarop weigert Sousuke, want zijn keuze was al gevallen op de ongedisciplineerde en – nog belangrijker – onwelwillende Kai Ichinose.

Zo ontpopt de film zich als een zoveelste verhaal over een vriendschap te midden van rivaliteit en confrontatie. Uiteraard worden uit lastige situaties de nodige essentiële levenslessen getrokken. De voorspelbaarheid maakt dat de film enigszins vermoeiend kan zijn om naar te kijken. Dit gevoel wordt versterkt door het karakter van de overdreven gedisciplineerde Shuhei tegenover de koppige, kinderachtige Kai die niet veel anders kan dan zeuren en schreeuwen als hij eens zijn zin niet krijgt. Het meest betreurenswaardige is nog dat het ‘eigen’ pianospel van de jonge personages niet bijzonder goed tot zijn recht komt. Bovendien wordt de bezieling en akoestiek van een goed concert niet bepaald gedragen door de speakers van een televisie, en heeft het zien van animebeeld bij het beluisteren van een zogenaamd pianoconcours een vervreemdend effect.

Toch is de film in eerste instantie goed ontvangen. Bij het Japan Media Arts Film Festival 2008 won de film zelfs de Grand Prize in de categorie manga; meer nominaties en festivals volgden dat jaar. Rest voor mij de vraag hoe dat kwam, hoe Piano no mori als een zodanig inspirerende film werd gezien. Wellicht lag het aan de rest van het aanbod, hoewel ik niet kan beweren dat er totaal geen kwaliteit te bekennen valt. De vormgeving is foutloos, het verhaal zit goed in elkaar, de moraal en het hart zitten op de juiste plek. De belerende sfeer van de jeugdfilm blijft echter zo sterk aanwezig en er wordt nergens groots uitgepakt. Wat dat betreft sluit de dvd-uitvoering gelukkig wel weer goed aan bij de film, want naast de taalinstellingen en hoofdstukindeling is er geen enkele andere optie beschikbaar. De formule wordt naar behoren toegepast, maar de grandeur mist.