Dvd: Demoniacs

Pulphorror is weer terug. In de bioscopen doen films als Hostel en de Saw -serie het uitstekend, en op dvd zien we de ene na de andere vergeten horrorfilm uit de jaren zeventig verschijnen. De Franse regisseur Jean Rollin was één van de groten in het genre. Zijn films werden, meer dan door bloed en geweld, gekenmerkt door softporno en surrealisme. Zo ook Demoniacs.

De dvd-uitgave van deze film heet ‘Demon Edition’, om de indruk te geven dat er iets speciaals aan is. Als het om de extra’s gaat is dat niet het geval: we krijgen alleen een volkomen overbodige slideshow met stills uit de film en een aantal trailers. Maar: hulde voor het digitaal herstellen van de beeld- en geluidskwaliteit. Bij veel dvd’s in dit genre zit je te kijken naar een verkleurd beeld vol krassen en te luisteren naar onverstaanbare dialogen, maar Demoniacs oogt en klinkt alsof hij gisteren gemaakt is.

De film zelf is een onmiskenbaar product van de jaren zeventig. De vage plot, dromerige beelden en vrouwen die te pas en te onpas uit de kleren gaan: het zijn allemaal kenmerken van pulphorror zoals die alleen destijds in Europa gemaakt werd. Een andere gigant in dit genre is de Spanjaard Jess Franco, die nog een stap verder ging dan Rollin. Zijn plots waren nog onlogischer, zijn seksscènes ranziger, zijn cinematografie dromeriger. Ook was Franco technisch een slechtere regisseur dan Rollin. Zijn camerawerk was amateuristisch en acteurs presteerden onder zijn regie vrijwel altijd ondermaats. Juist deze gebreken zorgen ervoor dat Franco’s films vaak nog steeds de moeite waard zijn. De so-bad-it’s-good-factor is onmisbaar in dit genre. Rollin heeft die veel minder: cinematografisch gezien valt er weinig aan te merken op Demoniacs. Natuurlijk, Rollin is geen Kubrick, maar zijn shots komen professioneel over. Helaas: Rollin is als regisseur net iets te goed om tot de besten in dit genre te behoren.

Het verhaal is gelukkig wel aangenaam onzinnig. Het speelt zich af aan het einde van de negentiende eeuw, zo wordt ons door een voice-over aan het begin verteld (later in de film trekt de kijker dit in twijfel als één van de figuranten met een actiepop van Bela Lugosi’s Dracula speelt). In deze tijd verdienden strandjutters hun brood door schepen naar de kust te lokken, om vervolgens het wrak van het op de klippen gelopen schip te plunderen. Hoe je precies een schip naar de kust lokt, wordt nooit uitgelegd.

Het clubje jutters waar Demoniacs over gaat, bestaat uit drie lompe mannen en een knappe vrouw die niet van kleren houdt. De film opent met een korte karakterschets van elk van de personages, ingesproken door een voice-over. In dit segment leren we meer over hun persoonlijkheden dan in het erop volgende anderhalf uur, en het merendeel van die informatie blijkt volkomen overbodig. Het is een aandoenlijke poging om wat diepte aan de personages mee te geven.

Een dergelijke poging wordt niet gedaan bij de andere hoofdpersonen: twee meisjes die door de jutters verkracht worden en weten te ontsnappen, waarna ze wraak besluiten te nemen. Wie de meisjes precies zijn, is onduidelijk. Ze hebben geen namen en kunnen niet praten. Nergens laten ze ook maar een greintje persoonlijkheid zien. Essentieel voor een effectieve wraakfilm is de identificatie met degene die wraak neemt. Niets is leuker dan kijken hoe een voormalig slachtoffer zijn vijanden hun verdiende loon geeft. De wraaknemer hoeft niet per se een diepgaand personage te zijn: hij kan prima een karikatuur zijn met slechts één of twee karaktertrekken.

Maar zo oppervlakkig als de meisjes in Demoniacs, dat werkt gewoon niet. Het kan je niets schelen of hun wraak wel of niet zal slagen. En als het dan eindelijk zover is, stelt de finale ook nog eens ontzettend teleur. Het geweld is mild en bloed vloeit er nauwelijks. Demoniacs is leuk voor de fans van Rollin, maar eenieder die hoopt op een avondje campy popcornvermaak met uitbundig geweld kan de film beter links laten liggen.