| Regie: | Tony Scott |
|---|---|
| Cast: | Keira Knightley, Mickey Rourke, Édgar Ramírez, Riz Abbasi, Delroy Lindo, Mo'Nique, Ian Ziering |
| Genre(s): | Drama, Misdaad, Actie, Thriller |
Domino Harvey is geen product van een traumatische jeugd. Er was geld en liefde genoeg, maar als je alles hebt wat je hartje begeerd, ga je de zelfkant van het leven opzoeken. Althans, dat is voor Domino een logische stap. De jonge twintiger gaat voor een dubieuze premiejager werken, neemt al snel (onofficieel) de leiding over, en wordt en passant ook nog de ster van een reality soap. Wie verwacht dat de stijl van regisseur Tony Scott op diens oude dag wat rustiger is geworden, komt bedrogen uit. Wie denkt dat een scenario van Richard Kelly (Donnie Darko ) garant zal staan voor een subtiel verhaal vol symboliek, komt ook bedrogen uit.
Domino ‘heftig’ noemen zou het understatement van het jaar zijn. De film is pure ADHD. Mocht je het voor elkaar krijgen om tijdens deze tweeënhalf durende achtbaanrit helder na te kunnen denken, dan schieten er wellicht herinneringen aan titels als Snatch en Tank Girl bij je te binnen. Snatch vanwege de ‘wie besodemietert wie’-verhaallijn en de visuele stijl (al lijkt Snatch, vergeleken met Domino, een toonbeeld van rust); Tank Girl vanwege de geforceerd hippe sfeer, vormgeving, en personages.
Het is moeilijk in te schatten of Kelly tijdens het schrijven daadwerkelijk dacht met iets vets cools te gek wauw groovy funky far out bezig te zijn, of het juist bedoelde als parodie op het actiegenre. En dan is het nog maar de vraag hoe Scott dat script vervolgens las. Feit is dat Scott al jaren bevriend was met de inmiddels overleden Domino Harvey (ja, geloof het of niet, al deze ongein is ook nog geïnspireerd op feiten) en ondanks de zwarte humor lijkt hij het personage Domino oprecht te bewonderen. Misschien vinden puberende tienermeisjes de rebelse daden en tough girl-act van Domino grappig of inspirerend, maar de target audience (de film is immer ‘rated R’) zal waarschijnlijk wild met de ogen rollen en vinden dat een opvoedkundig pak slaag meer op zijn plaats was geweest.
Ja, er is ook nog iets van een plot, maar ik zou deze niet echt kunnen navertellen. De beelden worden met zo’n enorme vaart op de toeschouwer afgevuurd dat mijn hersenen nog bezig waren de proloog te verwerken terwijl de finale al in volle gang was.
