Dodgeball

Van alle genres bevat komedie waarschijnlijk nog het grootste spectrum aan subgenres. Bij het zien van deze aanduiding staat het namelijk niet vast of het zal gaan om platte poep en pies grappen, of humor die zo subtiel of voor ingewijden bestemd is dat ze aan het merendeel van het publiek voorbij gaat. En bij deze verdeeldheid hoort natuurlijk ook een even verdeeld publiek. Het is daarom ook dat vooral komedies heel vaak verschillend gewaardeerd worden. Neem nu een film als Dodgeball: A True Underdog Story. Er zullen mensen zijn die de flauwheid en oppervlakkigheid van het merendeel van de humor niet echt kunnen waarderen, maar voor anderen is het de leukste film van het jaar. Wat u er van zal vinden weet u aan het einde van deze recensie waarschijnlijk zelf het best.

De opzet is, zoals het hoort, behoorlijk simpel. Peter La Fleur (Vince Vaugh) is een simpele jongen met een eigen sportschool, Average Joe’s. Hij heeft het moeilijk want naast een aantal excentriekelingen die er lijken te wonen, komen er maar weinig mensen. Dit heeft te maken met het feit dat White Goodman (Ben Stiller) aan de overkant een gloednieuw fitnesscentrum heeft geopend. Het water stijgt La Fleur helemaal naar de lippen als Goodman dreigt de oude sportschool plat te gooien om zijn eigen Globo Gym uit te kunnen bereiden.
Als laatste uitweg besluiten de stamgasten samen met Peter mee te doen aan een trefbaltoernooi waarvan de hoofdprijs precies gelijk staat aan het bedrag dat nodig is om de sportschool te redden. Maar ook Goodman krijgt lucht van dit toernooi en richt zijn eigen team op; de Cobra’s (Joe vs. Cobra waar zagen we dat eerder ?). Het is dan dus de taak van de underdogs om White en zijn team ook daadwerkelijk op het veld te verslaan in de climax die zich makkelijk laat raden.

Zoals zo vaak bij komedies heeft de plot weinig diepgang en het geeft het vooral opzetjes voor grappige situaties waarin het er dan maar van afhangt van de acteurs of het ook daadwerkelijk grappig wordt. Het duo Vaughn en Stiller werkt gelukkig goed, met name omdat de eerstgenoemde een beetje tegengas geeft aan de uitbundigheid van de ander, die sinds Zoolander niet meer zo tekeer ging. Na wat mindere rollen keert hij namelijk met Dodgeball weer terug als een excentriekeling die vooral door zichzelf erg aantrekkelijk en interessant gevonden wordt. Maar de vergelijking met die eerdere film gaat iets verder. Zo word het hoofdduo net als in die andere film hier weer bijgestaan door een blik aan aparte bijpersonages zoals een veteraan in een rolstoel, een vrouw rechtstreeks uit de Kaukasus en een echte piraat. Om het compleet te maken trommelde men ook nog een groep beroemdheden op voor kleine cameo’s, waarvan de coach van het Duitse team toch wel de beste is.

Het is dus vooral een verzameling van zotheid. De personages, de teams en sowieso het spel trefbal zijn allemaal lekker gek. Het vermengt tot een uiterst geslaagde komedie, tenminste, als je er van houdt. En als je van Ben Stiller houdt, want hij is het die met zijn personage de belangrijkste plaats in de film inneemt. En na vaak een zwijgzame schlemiel gespeeld te hebben doet hij hier wat hij het beste kan: lekker gek doen. Dus als beoordeling voor de film zou ik willen zeggen: voor de fans van Zoolander. Het is dan aan u om te bepalen of dat een aanbeveling of een afrader is.