Daylight

Het is alsof de makers van de film er iets mee te maken hadden, maar enkele weken na de brand in de kanaaltunnel verschijnt Daylight in onze bioscopen. Daylight heeft eenzelfde soort rampenscenario. Na een ontploffing zitten een aantal mensen opgesloten in de tunnel die Manhattan verbindt met het vasteland. De tunnel is aan beide zijden afgesloten en dreigt langzaam vol te lopen met water. Kit Latura (Sylvester Stallone) is een ontslagen reddingsmedewerker die toevallig in de buurt is. Zijn oude eenheid, waarover hij het commando had tot een mysterieus ongeluk in een gelijksoortige tunnel, wordt ingezet bij het redden van de verzonken slachtoffers. Kit weet van wanten en weet via een ventilatieschacht de tunnel te bereiken. Dan moet hij echter nog de weg naar het daglicht weten terug te vinden.

Daylight is een standaard-rampenfilm, die de laatste tijd weer erg in de mode zijn. Na Independance Day en Twister en heeft regisseur Rob Cohen de aloude nachtmerrie van onder water vastzitten in een tunnel maar weer eens van stal gehaald. Net als alle andere rampenfilms begint Daylight met een opsomming van alle toekomstige slachtoffers en helden. In hoog tempo worden in 10 minuten tijd zo’n 20 mensen bij ons geintroduceerd die allemaal iets met de tunnel te maken gaan krijgen. We zien een tv-held, een ruziënd echtpaar met kind, een ouder echtpaar met hond en natuurlijk de onvermijdelijke geboeide gevangenen in een busje. Dat Daylight niet ten onder gaat aan deze standaardgegevens is te danken aan het redelijk spannende scenario en de uitstekende special-effects. De explosie in de tunnel en de onderwater-shots zien er zo gelikt uit dat deze film toch de moeite waard is. En oh ja, het is toch wel een beetje spannend.