| Regie: | Wes Craven |
|---|---|
| Cast: | Portia de Rossi, Mya, Shannon Elizabeth, Solar, Daniel Edward Mora, Kristina Anapau, Jesse Eisenberg |
| Genre(s): | Horror, Thriller, Komedie, Fantasy |
Wes Craven’s ruim dertigjarige carrière omvat heel wat ups en downs. Elk decennium kwam de man echter wel met een klassieker, maar daar stond ook veel (leuke) pulp tegenover. In de jaren zeventig werd de horror nog vooral gekenmerkt door vrij bruut geweld (als in de rapefilm Last House on the Left), in de jaren tachtig voerden bovennatuurlijke verschijnselen de boventoon, met een highschool sausje. En met Scream kwam er in de jaren negentig weer een opleving van de slasherfilm. Sindsdien heeft de man geen behoorlijke film meer gemaakt. De derde samenwerking met Kevin Williamson als scriptschrijver is dit keer een weerwolffilm.
Cursed is een klassiek weerwolf verhaal. Broer Jesse Eisenberg en zus Christina Ricci worden na een auto ongeluk aangevallen door een wolf. Daarna beginnen de twee steeds meer dierlijke trekjes te vertonen en begint de zoektocht naar het mysterie van de vloek. Niets nieuws onder de zon dus, maar dat is geen ramp. Patat smaakt immers ook altijd goed.
De knipoogjes van Williamson zijn weer aanwezig. De man kent zijn klassiekers en laat dat weten ook. Dit keer zien we heel wat setpiece verwijzingen: The Wolf Man, The Howling, An American Werewolf in London, The Funhouse, Teen Wolf. De postmoderne formule lijdt echter sinds de eerste Scream al aan slijtage en hier komt Cursed er ook niet mee weg. Cursed zoekt niet naar originele reflexiviteit of parodie, maar hangt daar ergens tussenin. Een echte hommage wordt het nergens, eerder een verzamelwerk. Het wordt tijd dat de man een andere richting inslaat, want dit wordt ook nog eens voorspelbaar.
De spanning wordt helaas te vaak de nek omgedraaid doordat de camera wegdraait met een verkeerde timing. Dan blijft er weinig over van de spanning want subtiliteit is nooit een kenmerk geweest van Craven. Dit is horror voor kinderen, want het zijn weer die typische – boe, ik sta achter je – momenten, gepaard met strijkers die de mainstream horrorfilms van de laatste jaren toch echt te vaak kenmerken. Verder bevat het verhaal de standaard nerd die niemand maar wil geloven, verliefd is op het mooie meisje en haar vriend de grote bullebak is van school. Inclusief subplots met een – zo slecht dat ie leuk is – twist en idiote bijrol van Scott Baio. De essentiële weerwolf transformatiescène is ook weinig indrukwekkend. De man achter de effecten, Rick Baker, bezorgde ons de meest legendarische transformatiescène ooit in An American Werewolf in London, waar ik nog nachten van wakker heb gelegen. Hier verandert de persoon in iets dat eerder op de Grinch lijkt met een andere haarkleur.
De grote boosdoener van de film is de PG-13 rating die de film uiteindelijk meekreeg, terwijl er oorspronkelijk een R rated film op het programma stond. Hierdoor werd de film gigantisch verknipt. Hij werd herschreven en herschoten en dat heeft de film zeer inspiratieloos gemaakt en dat is goed te merken aan de cast. Of dit materiaal anders wel een goede film had opgeleverd valt te betwijfelen. Wes Craven hield geen blad voor de mond en gaf in interviews ook al aan ontzettend teleurgesteld te zijn, en gelijk had hij. Het resultaat kan afgeschreven worden, want dit is troep.
