Chloe

Atom Egoyan is zonder twijfel één van de meest interessante moderne regisseurs. Zijn films weten, ondanks hun complexiteit, thema’s aan te snijden waarmee iedereen zich kan identificeren. Ondanks de tragische gebeurtenissen zijn Egoyans films altijd karaktergedreven. Mensen staan centraal, net zoals geloofwaardigheid. Of het nou om het busongeluk in The Sweet Hereafter gaat, of adoptie in Next of Kin, het wordt keer op keer duidelijk dat niemand kan voorspellen hoe ze reageren op ernstige situaties. Iedere film van de Canadese regisseur is weer anders, en een ervaring op zich.

De complexiteit die Egoyans oeuvre zo indrukwekkend maakt, ontbreekt helaas in zijn nieuwste, Chloe. Zonder te veel af te wijken van de hoofdzaak, vertelt de film hoe Catherine (Julianne Moore) haar man David (Liam Neeson) verdenkt van vreemdgaan. Ze huurt de mooie Chloe (Amada Seyfried) in, die David moet verleiden om te kijken hoever hij gaat. Maar Chloe lijkt ook een eigen agenda te hebben.

Chloe valt meteen met de deur in huis. De zwoele stem van Seyfried vertelt wat haar zo’n goede escort maakt, terwijl we zien hoe zij haar sexy lingerie aantrekt. Chloe wordt geïntroduceerd als een ware femme fatale, met een cameravoering die langzaam meer onthult van haar lichaam. Egoyan draait er niet omheen: Chloe is een sexy vrouw die weet wat ze wilt. Zonder al te veel introductie zien we vervolgens hoe Catherine in rap tempo bewijzen vindt van Davids affaires. Atom Egoyan kiest niet voor de langzame opbouw die zijn films meestal bevatten.

Het zorgt ervoor dat Chloe de meest mainstream film wordt die de regisseur tot op heden heeft gemaakt. Niet dat het verhaal er minder interessant door wordt. Sterker nog, Chloe boeit van begin tot eind. Het nooit eindigende spel met subjectiviteit en vertrouwen creëert een sfeer van subtiele spanning. Egoyans nieuwste is namelijk, ondanks wat de trailer suggereerde, veel meer dan een erotische thriller. Want ondanks de wendingen in het verhaal, blijven de mensen centraal staan. Drama blijft de spanning overheersen, waardoor clichés en conventies kunstig worden ontweken. Het is jammer dat de film naar het einde toe voorspelbaar en standaard wordt, waardoor Chloe afsluit met een onbevredigende climax.

Maar dat is slechts een kleine smet op een puike film. Egoyan heeft een geweldige cast bij elkaar geroepen. Liam Neeson is fijn om naar te kijken als dubieuze echtgenoot, maar wordt weggespeeld door de twee vrouwen in de film. Julianne Moore schittert op een tragische manier. De twijfel en angst die haar leven zo overheersen zijn herkenbaar, en zorgen ervoor dat de kijker zelfs haar fouten begrijpt. De grote verrassing is echter Amanda Seyfried, het lachebekje uit Mama Mia! Ze liet in Jennifer’s Body al zien dat ze niet getypecast wil worden, maar met Chloe toont ze haar ware potentie. Dat ze zich staande kan houden tegenover een acteerkanon als Moore, zegt eigenlijk al genoeg. Ze speelt een complex personage, zowel dramatisch als angstaanjagend. Haar geweldige acteerprestatie is onverwachts, net als haar keuze om naakt te gaan. The good girl is gone. Met haar figuur, maar vooral met haar talent, kan men gerust zeggen dat Amanda Seyfried één van de meest veelbelovende actrices van het moment is.

Chloe verrast op meerdere punten. Egoyan maakt zijn meest mainstream film tot nu toe, maar ook zijn meest spannende. De meerdere twists zijn onverwachts, net zoals het zeer teleurstellende einde. Toch laat de film geen wrange nasmaak achter. Chloe is een erotisch drama met een scherp randje, versterkt door geweldige acteerprestaties. Uiteindelijk lijkt de film het meest op het orgasme dat Moore’s karakter beschrijft in de film. ‘There’s nothing mythical or magical about it.’ Maar het voelt zo verdomd goed.