Carriers

Lauw bier, surfboards, veel te hard rijden en een beetje dollen. Carriers begint met een aantal jongeren die een gezellige roadtrip lijken te maken.  Maar dan staat er een man met zijn auto midden op de weg en de ontspannen sfeer slaat meteen om. Hij ziet er oké uit, maar moeten ze hem helpen? Zijn dochtertje tuurt door het raam. Het jonge meisje draagt een bebloed mondkapje en er ontstaat paniek. Ze draagt het…

De afgelopen jaren zijn er erg veel films langsgekomen met als onderwerp een levensvernietigend virus. Meestal met een zeer hoog sciencefiction- en actiegehalte, zoals I Am Legend en Doomsday. Carriers is anders. Geen interessante wapens, zombies of special effects. Er zijn ook geen inleidende nieuwskoppen of een voice-over die uitlegt wat er gebeurd is. Gaandeweg komt de kijker langzaam steeds meer te weten door de dialogen en een enkele korte flashback. Vergeleken met de andere virusfilms komt deze dan ook realistischer over en heeft het meer weg van een triller dan een horrorfilm, zoals Carriers overigens wel in Amerika gepromoot wordt.

Het verhaal is vrij simpel. De vier hoofdpersonen (Chris Pine, Piper Perabo, Lou Taylor Pucci en Emily VanCamp) proberen met hun auto het strand te bereiken om zich daar af te zonderen. Om te overleven hebben ze van tevoren een aantal regels opgesteld, zoals de regel dat zieken achtergelaten worden. Onderweg stuiten ze op een aantal problemen waarvan benzinetekort en zieke mensen het meest drukkend zijn. De film draait voornamelijk om de beslissingen die de personages moeten maken om te overleven. Hoeveel is je leven waard? De ethische dilemma’s zijn de kern van de film en zetten de kijker aan het denken.  Dit is ook het meest interessante aspect van de film, want wat zou je zelf in die situatie doen? Moet je een vader helpen zijn jonge dochter te redden? Zou je vrienden of familie aan hun lot kunnen overlaten als ze ziek zijn? Wat doe je als je erachter komt dat je zelf ziek bent?

Een erg verassende film is Carriers echter verder niet. Het verloop van het verhaal is behoorlijk voorspelbaar en het is geen mysterie hoe de film zal aflopen en dan met name wie het zal overleven. Echt veel schrikeffecten zijn er niet, die verwacht je normaal bij een dergelijke film wel. Eigenlijk gebeurt er gewoon niet zoveel, maar toch weet de film continu een naar gevoel van spanning bij de kijker te houden. Dit wordt met name bewerkstelligd door slim gebruik van het geluid,  de camera en de afwezigheid van heldere kleuren. De acteurs passen ook mooi in het plaatje en zijn goed gecast voor de toegeschreven rol. Ze slaan echter vaak zo ver door in hun rol dat de kijker zich echt kan ergeren aan de personages. Dit gebrek aan identificatie zorgt ervoor  dat je de film zo weer vergeten bent. Als  de personages wat beter waren neergezet, zou de film wellicht wat langer bijblijven.

Het mag dan geen echte topper zijn, maar Carriers krijgt het wel voor elkaar een sterke naargeestige sfeer te creëren. Het ontbreken van actie maakt plaats voor morele vragen, een aspect dat virusfilms juist interessant kan maken. Het is in ieder geval weer even wat anders na alle sciencefiction films over virussen.