| Regie: | Aaron Blaise, Robert Walker |
|---|---|
| Cast: | Joaquin Phoenix, Jeremy Suarez, Jason Raize, Rick Moranis, Dave Thomas, D.B. Sweeney |
| Genre(s): | Animatie, Avontuur, Familiefilm, Fantasy |
Het onvoorstelbare lijkt te zijn gebeurd. De Walt Disney studio heeft flink aan kracht moeten inleveren de laatste paar jaar en schijnbaar doen ze er niets aan om dat te voorkomen. De grootste fout die ze hebben kunnen maken is Brother Bear korte tijd na Finding Nemo uitbrengen. Op deze manier is het wel heel erg duidelijk dat de kwaliteitsverhoudingen ver uiteen liggen. Veel pronken met de animatiestudio in Florida, waar ook Mulan en Lilo & Stitch gemaakt werden, helpt niet. Ook niet als dit de derde film op rij is die het aan de kassa van de bioscoop laat afweten. De waardeloze animatie, het slappe verhaal, oninteressante karakters en de ontzettend zeikerige muziek van Phil Collins maken het geheel de minst aantrekkelijke productie van de laatste jaren uit het Muishuis. Kan iemand me vertellen waar die Oscarnominatie goed voor is?
Kenai (Joaquin Phoenix) heeft een hekel aan beren. Daar heeft hij goede redenen voor, want de dood van zijn broer is deels aan zo’n beest te danken. Hij weet de beer te vinden en maakt hem ook af, maar dan gebeurt er iets vreemds. Om zijn weg naar volwassenheid beter te begrijpen en als hij verantwoording leert nemen voor zijn daden wordt hij door magie veranderd in het beest waar hij dus de grootste hekel aan heeft.
Alles is aanwezig in deze formulefilm. De oudere wijze broer die de dood vindt, een wijze tovenaar en uiteraard een schattige side-kick waarmee niemand bevriend wil zijn. Hiermee zijn alle ideeën dan ook doodgebloed. Dat blijkt nog maar eens aan de producties die op stapel staan, want afgezien van Home On The Range komen er binnenkort geen traditionele handgetekende animatiefilms aan. In de vorige jaren hadden we dat ook eigenlijk wel aan kunnen zien komen toen onwaardige films als Jungle Book 2 en Return To Neverland in de bioscopen werden uitgebracht. Het is natuurlijk oneerlijk om te verwachten dat alle tekenfilms van Disney grote blockbusters moeten zijn maar enige creativiteit is nooit weg. Het wordt echt vervelend om alle overeenkomsten met voorgaande films op te merken. Wegrennen van een stortvloed aan lava? The Lion King. Veranderen van mens in dier en het leren van een belangrijke levensles? The Emperor’s New Groove . Klein schattig mannetje mag niet mee van de boze grote meneer? Shrek, Finding Nemo, Ice Age. Ik zei toch dat het vermoeiend zou zijn.
De enige originaliteit die mee is gegeven is het feit dat de film begint in een Widescreenformaat met een ratio van 1.85:1 en in het grote Cinemascopeformaat overvloeit vanaf het moment dat Kenai door de ogen van een beer kijkt. Op een tactvolle manier wordt hiermee aangegeven dat het kijken met de ogen van een ander zo z’n voordelen heeft. En je kunt er nog wat van leren, iets waar ze bij Disney helemaal trots op zijn. Je hoeft dus niet te gaan klagen bij de operateur als je vindt dat het doek te ver open staat.
Na ongeveer een kwartier kwam ik er overigens achter dat het verhaal zich in de prehistorie afspeelt. Heel ‘subtiel’ liep er namelijk een mammoet voorbij. Kun je nagaan welke moeite er is genomen om de kijker een gedegen opzet en duidelijke verhaallijn mee te geven. Nergens wordt blijk gegeven van enig onderzoek naar de levenswijze van Indianen in die tijd. Ze leven allemaal, en waarschijnlijk nog steeds, volgens de wijsheden die je ook op wc-tegeltjes tegenkomt. Bij de persvoorstelling werd er trouwens een leuke persmap uitgedeeld. In de vorm van een soort trekpoppetje kwamen er twee elanden uitgeschoten. Echt humor, in ieder geval leuker dan de film.
