| Regie: | Sharon Maguire |
|---|---|
| Cast: | Renée Zellweger, Gemma Jones, Celia Imrie, James Faulkner, Jim Broadbent, Colin Firth, Charmian May |
| Genre(s): | Drama, Romantiek, Komedie |
Single vrouwen van rond de dertig zijn in. Op televisie zijn series als Sex and the City en Ally McBeal, maar ook bijvoorbeeld Friends, erg populair. Hierin fantaseren de alleenstaande, vaak onzekere vrouwen er wild op los en stellen ze zich voor hoe hun perfecte leven nou eigenlijk in elkaar zou moeten zitten, terwijl hun echte, chaotische leven hier lijnrecht tegenover staat. In 1995 begon de Engelse journaliste Helen Fielding haar column “Bridget Jones’s Diary”, dat na de bundeling in boekvorm als warme broodjes over de toonbank ging. Nu is er dus de film, geregisseerd door Sharon Maguire.
De kilootjes die actrice Calista Flockhart uit Ally McBeal te kort komt, heeft actrice Renée Zellweger er juist via een strikt junk food dieet aangegeten om zo optimaal gestalte te kunnen geven aan het sullige, onzekere, mollige gansje Bridget Jones. De film is daarmee meteen niet zo hypocriet als de genoemde televisieseries, waar de actrices juist voldoen aan de heersende schoonheidsidealen.
In de film is Bridget al weer toe aan haar 32e jaar als single vrouw en ze doet vergeefs pogingen controle te krijgen over haar chaotische leven: “It is a truth universally acknowledged that the moment one area of your life starts going okay, another will turn into total disaster”. Ze heeft een goedbetaalde baan bij een uitgeverij, maar mist een man in haar leven. Ze rookt, eet en drinkt veel en na met een kater te zijn wakker geworden en vol overgave (en vooral uit wanhoop) “All by Myself” te hebben meegeplaybackt, bezoekt Bridget haar ouders. Zoals elk jaar geven deze weer een erg duf nieuwjaarsfeest, waar iedereen haar ook elk jaar weer vraagt hoe het met haar liefdesleven gaat. Hier komt ze Mark Darcy tegen (waar ze als klein meisje naakt door de tuin rende!), overigens niet geheel toevallig want Bridget’s ouders proberen haar ieder jaar weer te koppelen. Mark komt saai en bot over en wanneer Bridget zich flink door hem vernederd voelt besluit ze haar leven om te gooien en een dagboek bij te houden.
Ze begint een oppervlakkige relatie met haar baas Daniel Cleaver (Hugh Grant, die nou niet echt bekend staat om een diversiteit aan rollen, speelt eindelijk eens niet de goede, gevoelige man, maar een verraderlijke charmeur). Maar uiteindelijk begint Mark ook interesse te tonen in Bridget’s en haar leven wordt er uiteraard alleen maar gecompliceerder van. Komische situaties volgen elkaar op, terwijl Bridget nou eindelijk eens controle wil over haar leven.
Dat de Texaanse Renée Zellweger gekozen is als de Londense Bridget Jones in een Engelse komedie is misschien een wat opmerkelijke keuze, maar ze blijkt het personage erg leuk neer te zetten. Met behulp van haar (overigens geslaagde) Engelse accent en de extra kilootjes zorgt ze ervoor dat de vele genante situaties waarin Bridget telkens weer verzeild raakt ook iedere keer weer resulteren in komische en geslaagde scènes. Zo zet ze zichzelf voor paal bij de presentatie van een nieuw boek, Kafka’s Motorbike, wanneer ze probeert een gesprek aan te knopen met Salman Rushdie (gespeeld door Salman himself) en wanneer ze even later bij het aankondigen voor het gehele publiek in de knoop raakt met een geïmproviseerd praatje. Maar ook als ze haar mond dicht houdt heeft ze moeite niet af te gaan. Zo komt ze door een misverstand in een strak bunny-pakje op een groot feest met vele bekenden.
Al krijg je vast en zeker medelijden met Bridget, ze krijgt door haar vreemde persoonlijkheid absoluut ook (een vreemd soort) charme, wat erg belangrijk is voor het slagen van de film. Haar twee vriendinnen en haar homoseksuele vriend blijven haar dan ook bijvoorbeeld vertellen dat ze van haar houden ‘zoals ze is’. Uiteraard is het precies dát gevoel dat de makers je mee willen geven als je na de aftiteling (blijf tijdens de aftiteling nog even zitten want dan volgen er nog wat scènes) je stoel verlaat. Het einde van de film is wel heel erg zoet en voorspelbaar, maar zo hoort dat natuurlijk bij dit soort films. Iedereen gunt dit Bridget wel na alles wat ze heeft moeten doorstaan. Het enige echte minpunt is dat die verschrikkelijke ‘Its Raining Man’ cover van ex-spice girl Geri Halliwell in de film verwerkt is, want verder zijn de makers er in geslaagd een uitstekende komedie af te leveren.
