| Regie: | Wilson Yip |
|---|---|
| Cast: | Donnie Yen, Simon Yam, Siu-Wong Fan, Ka Tung Lam |
Kungfufilms staan normaliter niet bekend om hun diepgaande inhoud, op een paar bekende na, zoals Hero (ook met Donnie Yen) en Crouching Tiger, Hidden Dragon . Het succes van deze films heeft de deuren geopend voor andere, veelal tweederangs kungfufilms. Ip Man (2009) van regisseur Wilson Yip is ook een productie die heeft kunnen meeliften op het succes van martial arts. Donnie Yen speelt Ip Man – eigenlijk Yip Man –, de eerste en beroemdste meester in de Wing Tsun-vechtkunst en de latere leermeester van onder andere Bruce Lee.
Gelukkig draait Ip Man niet alleen om kungfu en is de film alles behalve eenzijdig. Ze heeft een duidelijke socio-culturele context, waarin het fascinerende leven van Ip Man en het vooroorlogse China prachtig in beeld worden gebracht. Er wordt een tijdperk neergezet dat de overgang schetst tussen enerzijds een traditie, waarbij de waarden van kungfu een integraal onderdeel zijn van het Chinese leven. Anderzijds eist de moderne tijd steeds meer plaats op voor oorlog, geld en de kloof tussen jong en oud. Hiernaast is er voldoende aandacht besteed aan individuele personages, emotie en ontwikkeling. De hoofdkarakters laten op de meest onverwachte momenten goed acteerwerk zien, waaraan de film haar subtiliteit ontleend.
Toch blijft Ip Man een actiefilm met als hoofdbestanddeel vechtkunst en heeft ze veel weg van een Amerikaanse actiefilm. In 1938 vallen de Japanners China binnen en Wilson Yip heeft met deze oorlog een duidelijk handvat voor een paar stevige actiescènes: het gaat immers om de onderdrukking van de Chinese bevolking waartegen gevochten moet worden. De basislijnen komen op hetzelfde neer: er is een held, een mooie vrouw en er is stabiliteit. Dan wordt de stabiliteit verstoord, door de inval van de Japanners en moet de held enkele van zijn principes laten varen om onschuldige burgers en zijn familie te verdedigen. De held gaat het grote gevecht aan tegen de vijand en de stabiliteit keert terug, zonder dat er een belangrijk hoofdpersonage is overleden.
Ondanks deze onoriginele basiselementen, ligt in Ip Man de nadruk op de Chinese vechtkunst. Het gaat hierbij niet om de aanval op tegenstanders, maar om zelfverdediging. Wing Tsun is niet zomaar een sport, maar een kunstvorm waarbij studenten de leer van Confucius aanhangen. Menselijkheid, balans en inlevingsvermogen staan centraal, en doen aan als een vergevorderde vorm van poweryoga. De hele levensstijl van de meester hangt samen met deze leer en de film is in deze scènes het meest indrukwekkend.
Toegegeven, de slechteriken zijn wel heel slecht en hebben echte boevenkoppen. Ergens is het heel bevredigend om al die foute Japanners en rovers zo te zien verliezen. Ze verdienen het om in al hun lelijkheid eens goed op de kop getikt te worden met spectaculaire vechttechnieken, waarbij Ip Man geen spier verrekt.
De film is een combinatie van een duidelijk goed versus kwaad en spectaculaire actie, waarbij geen enkel slachtoffer nodeloos gekrenkt wordt. Er is goed acteerwerk, ruimte voor subtiele details, een vat vol lekkere vechtscènes en dat allemaal met de uitstekende beeldkwaliteit die Bluray biedt. Mocht je na de film nog niet uitgekeken zijn, dan staan er bij de specials nog weggesneden scènes, een making of, interviews en een reportage van achter de schermen. Al deze kwaliteiten maken van Ip Man een fijne film voor een doordeweekse, winterse avond.
