Blue Crush

Na Crazy/Beautiful (2001) is regisseur John Stockwell terug met Blue Crush, een soort Coyote Ugly op het water. Aan de ene kant is het gegeven van Blue Crush redelijk origineel. De surfsport en de meters hoge golven kennen de meeste mensen hoogsten van een avondje Discovery Channel of Explosief. Met dank aan de prachtige cinematografie komen de golven echt tot leven, alsof je er middenin zit.

Kleinschalig applausje dus want Stockwell had net zo goed een nieuwe football- of basketbalfilm kunnen maken. Aan de andere kant schuilt er toch een addertje onder het gras want hetgeen dat je voorgeschoteld krijgt heb je al eens eerder gezien waarmee de makers dus hun eigen originaliteit flink onderuit halen. Het standaard gegeven van een karakter dat de top wil bereiken maar dat vanwege een jeugdtrauma/ongeluk/slechte gezinssituatie niet kan hebben we gezien in tientalle andere films. Laatst dus nog in Coyote Ugly.

Anne Marie (Kate Bosworth) droomt er al haar hele leven van om de beste surfster van de wereld te zijn. Om dat te bewijzen zal ze mee moeten doen aan de gevaarlijke Pipe Masters-surfwedstrijd voor de kust van Oahu. De sport wordt voor het grootste gedeelte gedomineerd door mannen en ze zal dan ook haar best moeten doen. Dit is een keer fout gegaan en sindsdien is de angst blijven bestaan dat het een keer fataal kan aflopen. Ze verdient samen met vriendinnen Eden (Michelle Rodriguez) en Lena (Sanoe Lake) de kost als kamermeisje in een van de vele hotels. Wanneer dan, een week voor de wedstrijd, een footballteam in het hotel arriveert valt Anne Marie als een blok voor de quarterback Matt Tollman (Matthew Davis). Er zal een keuze gemaakt moeten worden: gaat ze door met trainen of gaat ze voor Matt ?

Zoals je leest zit de film met de goedkoopst mogelijk tienerdrama’s. Ouders zijn er natuurlijk niet, op een of andere vage manier wordt er wel een keertje naar gerefereerd maar meer ook niet, en het opstandige kleinere zusje (Mike Boorem) is ook van de partij. De dialogen hebben de diepgang van een poedelbadje en de acteurs bezitten net niet genoeg charma om van ze te kunnen genieten. Ondanks het feit dat ze voor 95% in hun bikini’s rondlopen ! Het voordeel is dan wel dat de film nergens seksistisch wordt of dat het lijkt alsof de camera aan een of andere kont lijkt vast te plakken. We weten allemaal wel dat echte liefde niet over rozen gaat dus vandaar dat de ex van Anne Marie nog even langskomt om herrie te schoppen met Matt, die van origine niet thuishoort op het eiland. En dan een cut naar de standaard vechtscene om zo te bepalen wie het meisje krijgt.

Gelukkig kiest de regisseur ervoor om zoveel mogelijk op of in het water te blijven waardoor we nog enigszins worden wakkergeschud door het oorverdovende lawaai van de golven. Dan heb ik het hier niet over de normale golfjes die ik misschien, heel misschien nog zou kunnen nemen. Het zijn eerder indrukwekkende monsters die over je heen rollen en je doen happen naar adem. Dat moet je de makers wel weer meegeven: het publiek het gevoel dat het prachtig is om naar te kijken maar dodelijk is om aan mee te doen. Misschien is het alleen maar de bedoeling geweest om mooie plaatjes te schieten maar als dat zo zou zijn, kun je dan niet beter naar Dicovery Channel kijken ? Leer je ook nog eens wat.