Net als xi-online besteedt ook de Skrien uitgebreid aandacht aan het Nederlands Film Festival beginnende met het redactioneel waarin de afzichtelijke festivalposters terecht worden neergesabeld. De cover belooft verder interviews met Louis van Gasteren, Pieter Fleury en Pieter Verhoeff, de Skrien Afficheprijs en een onderzoek naar de filmkritiek. Laten we eens kijken wat de Skrien dit maal voor ons in petto heeft.
Het Beste:
-Stan van Herpens ‘Hem Wordt Alles Vergeven’ over Pieter Fleury relatie met Ramses Shaffy is een uiterst gepassioneerd verhaal geworden. ‘Ik hoop dat die bewondering niet te veel in de film zit‘. Fleury laat verder weten dat hij het zat is te worstelen net scripts en subsidies. Hij geeft het op tegen het systeem en gaat bedrijfsfilms maken voor het geld en 8mm-filmpjes voor zichzelf. Another one bites the dust, helaas…
-Egbert Bartens stuk over Rademakers’ Als Twee Druppels Water, ‘Een Verloren Klassieker‘. Deze verfilming van Hermans’ De Donkere Kamer Van Damocles was een kritisch succes waar verdween door toedoen van producent Freddy Heineken in de obscuriteit omdat hij, op één keer na in 1966, nooit op de tv te zien was en ook geen fatsoenlijke bioscooprelease kreeg. Een interessante geschiedenis.
-Het meest bijzondere artikel vormt Alexandra Penrhyn Lowe’s ‘Meer Ruimte Voor Korte Stukjes‘, een onderzoek waarin gekeken wordt hoe de verschillende Nederlandse kranten met de filmverslaggeving omgaan. En dan bedoel ik ook onderzoek: aantal woorden per pagina én artikel, verdeling van de ruimte, allemaal neergezet in staaf- en cirkeldiagrammen. Uiterst informatief en grappig om te zien welke krant zich vooral waarop richt (AD en Telegraaf: interviews & profielen, NRC en trouw: premièrerecensies, enz.). En klagen over het verval van de Nederlandse filmjournalistiek heeft hierdoor spontaan geen zin: tussen ’91/’92 en ’01/’02 is er vrijwel niets veranderd in de gemiddelde samenstelling van een krantenfilmpagina.
-En last but not least: de Skrien Afficheprijs. Lang leve de Skrien dat ze de filmposter, een medium dat zich altijd in de periferie van de filmindustrie én journalistiek beweegt, op deze manier in de schijnwerpers zetten. Alle Nederlandse producties doen mee en ik zet in op First Kill, Ramses en Tom & Thomas. Opvallend is dat de inzendingen van de winnaar van vorig jaar, Brat Ljatifi (met Îles Flottantes) nu behoorlijk tegenvallen (De Ramp, Oesters van Nam Kee , Tussenland).
Het Slechtste:
-’Beeld Van Een Generatie: Eigen Methodes‘ is een verzameling antwoorden van de jonge garde Nederlandse acteurs en acrtices op vragen als ‘film?’, ‘Stanislavski?’ en ‘Droomrol?’, met als gevolg een nogal oppervlakkige reeks praatjes die deze nieuwe generatie niet bepaald tot zijn recht laat komen. Rifka Lodeizen ziet er de leegheid van in en antwoordt ‘Herman van Veens Nachtvlinder‘ (‘de poëzie heeft mijn leven verrijkt‘), ‘lekkere wodka’ en ‘Laura Palmer’. Daan Schuurmans en Georgina Verbaan zetten zichzelf overigens nogal voor lul.
-Ex-Xi’er Sanne Veermans recensie van de The Fellowship Of The Rings-DVD (die blijkbaar langs André Waardenburgs enigszins kinderachtige boycot van deze film om afgedrukt werd). De enige vorm van kritiek is te vinden in de opmerking dat er genoeg contrast is en geluid mooi vol en diep is, de rest is een opsomming van de specials en een praatje over de 4 DVD’s dikke director’s cut. En dat terwijl zijn recensie van Jackson’s Forgotten Silver ernaast wel verder ingaat op de inhoud van de schijf.
-De zuurstokkleuren van de TV-special. Ze mogen dan wel overeenkomen met de kleuren in het logo van de sponsor (het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties), een stuk wordt lastig serieus te nemen als het zo schreeuwerig wordt omlijst.
-de comic, schrappen, nu!
Opvallend:
-Noé’s Irréversible blijft de gemoederen bezighouden. De Nederlandse filmjournalistiek tastte in het duister als je kijkt naar de rapportcijfers die ze aan de film gaven in Films In Cijfers. De cijfers variëren hier van negens (Hans Beerekamp, Harry Hosman) en achten (Gerhard Busch, André Waardenburg) tot een nul (Jac Goderie), een één (René Mioch) en drieën (Ronald Ockhuysen, Ab Zagt). In Annemieke Hendriks Mene Tekel laat zien dat vele van deze journalisten hun recensies dan maar probeerden verwerken in de vele interviews met Noé. Wordt vervolgt…
-Peter van Bueren kruipt even uit zijn pensioens-schulp om Locarno te verslaan, ‘waar het toch heel aangenaam was met al die vrienden en vriendinnen‘.
-Toine Berbers, directeur van het Nederlands Fonds van de Film vond Jan Pieter Ekker’s redactioneel van de vorige keer niet zo leuk en verwoordde dit in een ingezonden brief. Ekker schijnt de subsidiering van Nederlandse films te verwarren met de promotie ervan. Toch noemt Ekker in zijn stuk toch duidelijk dat geld ‘al maanden op is’ voor films die ‘doorverwezen worden naar de afdeling Onderzoek & Ontwikkeling’ omdat ze geen ‘marketingplan, duidelijk winstprognoses en soapsterren’ hebben. Klinkt meer naar subsidiering dan naar promotie. Bovendien schijnt Ekker te beschikken over financiële cijfers. Ik ben benieuwd waar deze discussie heen gaat.
Kopen?
Als je interesse hebt in de Nederlandse filmwereld is het een niet te missen nummer. Zo niet, zoek dan je heil elders.
