| Regie: | Oliver Stone |
|---|---|
| Cast: | Colin Farrell, Angelina Jolie, Val Kilmer, Anthony Hopkins, Jared Leto, Rosario Dawson, Jonathan Rhys Meyers |
| Genre(s): | Drama, Actie, Romantiek, Oorlogsfilm, Avontuur, Historisch drama, Biografie |
Alexander, hij werd niet voor niets de Grote genoemd. Op jonge leeftijd bezat hij een koninkrijk waar menig man niet eens van durfde te dromen. Een legende, een mythe en bovenal een persoon met een groot hart. Een held waar grootste verhalen over verteld wordt. Een held waar zelfs een verfilming van is gemaakt. Dit laatste is helaas niet iets wat Alexanders grootheid recht doet. Hij wordt namelijk neergezet als een emotionele onstabiele en seksueel gedesoriënteerde man. Of was het juist de bedoeling om te laten zien dat Alexander de Grote tenslotte ook maar een man van vlees en bloed was?
Het verhaal begint in Egypte. Ptolemy vertelt het verhaal over Alexander (Collin Farrell), de zoon van Koning Philip van Macedonia (Val Kilmer) en Olympias (Angelina Jolie). Al op jonge leeftijd wordt hij door zijn moeder in acht gesteld hoe belangrijk het is dat hij de troonopvolger wordt van zijn vader. Wanneer hij na een moordaanslag op zijn vader de troon daadwerkelijk bestijgt begint hij aan zijn overheersingtocht richting het Oosten om zo een van ‘s werelds grootste koninkrijken op te richten.
Stone heeft van een historische epos een teleurstellende dragshow in gewaden gemaakt. Het is jammer dat het witte doek deze geweldig grote legende uit de geschiedenis geen recht aan doet, terwijl de tocht van 22.000 mijl en de vele gevechten die zijn gevochten door Alexander en zijn mannen toch stof genoeg oplevert voor een geweldig verhaal, zo niet een visueel spektakel. Het is dan ook onvermijdelijk dat deze film vergeleken wordt met epische voorgangers zoals Troy (Wolfgang Petersen, 2004), Gladiator (Ridley Scott, 2000) of Lord of the Rings (Peter Jackson, 2001-2003). Deze films slaagden er wel in om de macht en stijdlustigheid in de krijgers naar voren te brengen. Zij waren ook in staat de kijker op het puntje van zijn stoel te laten zitten, in afwachting hoe een grootse veldslag ging eindigen, ongeacht je kennis van het einde. Wellicht ligt het er hier vooral aan dat Farrel enorm gemiscast is. Op het witte doek leek hij een kleine man die zorgde dat zijn blonde lokken op zijn plaats bleven voor zijn grote liefde Hefaistion. Op zich is er niks mis met Farrell als acteur, als een gladde, stoere S.W.A.T. agent komt hij immers goed uit de verf, maar als koning van een groot koninkrijk is hij toch een stuk minder overtuigend.
Farrell mag dan wel enige oefening opgedaan hebben in A Home At The End Of The World als homo, maar het is niet de bedoeling dat deze gemixt wordt in deze film. Alexander belicht zoveel lijnen dat het de film overspoelt. Daarnaast zal het om marketing redenen ongetwijfeld een goede reden zijn geweest om Jolie te casten als de Koningin van Macedonia, maar aangezien Alexander er op zijn 25ste ouder uitziet dan zijn moeder komt dit toch onwaarschijnlijk over, om nog maar niet te spreken over de seksuele spanning dat heerst tussen moeder en zoon.
Het is erg jammer dat Stone de veldslag in India zodanig snel en blurry heeft over laten komen dat het effect en de spektakel van dit gevecht volledig wordt ontkracht. Daarnaast heeft hij een poging gedaan om wat arty-farty elementen in Alexander op te nemen die naar mijn gevoel volledig ongepast zijn. Zo is Alexander op een gegeven moment geraakt door een pijl en wordt het beeld geheel rood als hij op de grond ligt. Het past niet bij een klassieke film om te experimenteren met elementen die veel in artfilms voorkomen, Alexander is daar ook niet voor bedoeld.
Op zich is het een goed idee om Ptolemy als gids de film te laten inleiden, als het tenminste niet zo’n enorm lange monoloog was geweest. Stone had hier wel wat meer zorg aan mogen besteden. Door een plotselinge sprong in chronologie wordt de kijker in de war gebracht in dit al te langdradige en taaie verhaal. Ptolemy had trouwens wel een truc om de kijker vanaf het begin de aandacht van de kijker erbij te houden, door middel van het opratelen van vele namen en historische plaatsen. Alleen zal deze truc in hoogst waarschijnlijk in rook zijn opgegaan voor degenen die hebben liggen slapen tijdens geschiedenisles.
