Thekla Reuten

Wit Licht

In Hollywood is het geen vreemd verschijnsel: acteurs die een overstap maken naar een zangcarrière of zangers die gaan acteren. Vele popidolen hebben zo al heel wat filmrollen vervuld. Ook in Nederland kon men niet langer achter blijven. Marco Borsato is met Wit Licht een van de eersten die de stap naar het witte doek maakt. — Lees verder

In Bruges (DVD)

Loenersloot. Broek op Langedijk. Capelle aan den IJssel. Sint Odiliënberg. Almere Stad. Pakweg een aantal plaatsen waar ik nog niet dood gevonden wil worden. Deze gehuchten zijn me te rustig, te verlaten, te Hollandsch, te niet-deze-eeuws. Door deze gehuchtofobie kan ik me heel goed verplaatsen in Ray en Ken, de twee Britse huurmoordenaars die in Martin McDonaghs In Bruges inderdaad in Brugge (dat is dus België) terechtkomen, nadat zij een klus in Engeland flink verknald hebben. ‘Shoot first, sightsee later', in een heerlijk herkenbare en bizarre misdaadkomedie. — Lees verder

In Bruges

New York, Parijs, Londen, Chicago en nog vele andere wereldsteden zijn het affiche geweest voor spannende en ontroerende films. Kleinere steden vormen minder inspiratie voor filmmakers. Maar de makers van In Bruges dachten daar anders over. Brugge, voorheen nimmer het decor, laat staan de titel van een internationale film, wordt omgetoverd tot de perfecte locatie voor een misdaadfilm. De afwijkende setting,  absurde humor, kolderieke situaties en vreemde personages maken van In Bruges een opmerkelijke film. — Lees verder

De Tweeling

Tessa de Loo's boek "De tweeling" werd tien jaar geleden laaiend enthousiast ontvangen door het grote publiek en won in 1994 dan ook "De Publieksprijs voor het Nederlandse boek". Zelfs recensenten waren overwegend positief en wezen toen al op de filmische kwaliteiten van het werk. Regisseur Ben Sombogaart (bekend van de jeugdfilms Het Zakmes en Abeltje) besloot zich dan ook aan een verfilming te wagen. — Lees verder

Kruimeltje

Van alle Nederlandse producties die in de bioscoop te zien zijn, maakt tegenwoordig de kinderfilm de beste kans van slagen. Vooral als die film op een zorgvuldige manier in de markt wordt gezet. Het verhaal wordt gebaseerd op een bekend kinderboek, er is veel promotie vooraf op televisie en er wordt een populaire titelsong geschreven. Methode Disney, succes gegarandeerd: de kinderen slepen hun ouders wel mee naar de bioscoop (zo niet andersom). Zo verging het Abeltje en in zijn voetsporen zal het Kruimeltje waarschijnlijk ook zo vergaan. Aan de film zal het in ieder geval niet liggen.

Nadat regisseuse Maria Peters in 1995 het veelvuldig bekroonde De Tasjesdief had gemaakt, wilde ze Kruimeltje gaan verfilmen, het beroemde kinderboek van Chris van Abkoude uit 1922. Kruimeltje is een tienjarig jongetje dat sinds zijn geboorte officieel inwoont bij de nare vrouw Koster, maar eigenlijk dagelijks door de straten en langs de haven zwerft van Rotterdam. Vrouw Koster legt echter al snel het loodje, maar niet voordat ze op haar sterfbed tot inkeer komt en Kruimeltje een medaillon schenkt met daarin de portretjes van zijn beide ouders. Op zoek naar zijn ouders, rolt Kruimeltje samen met de straathond Moor van het ene avontuur in het andere. Hoewel de commissaris van politie begaan is met het lot van Kruimeltje, kan hij niets anders doen dan hem naar het weeshuis sturen. De aardige kruidenier Wilkes echter, gaat een stapje verder. Aangezien hij in de foto van Kruimeltjes vader zijn beste vriend Harry Volker heeft herkend, is hij bereid om hem te gaan zoeken… in Amerika.

Net als in Karakter stonden de makers voor de lastige taak om het Rotterdam van voor de Tweede Wereldoorlog te verbeelden. Daartoe hoefde echter niet uitgeweken te worden naar Polen, maar zocht men locaties in verschillende binnenlandse steden zoals Enkhuizen, Delftshaven, Leiden en Schiedam, die ogenschijnlijk vlekkeloos met elkaar samensmelten. Overgoten met een dikke laag sneeuw, valt ook aan de art-direction niets af te dingen.

Het eigentijdse Abeltje was weliswaar spectaculairder maar voor kinderen ook een stuk ingewikkelder dan Kruimeltje. Hoewel Kruimeltje in uiteenlopende situaties belandt, zit er een duidelijke lijn in het verhaal. De acteerprestaties staan dan ook voorop. De overtuiging van het tienjarige hoofdrolspelertje Ruud Feltkamp haalt het net niet bij voorgangers als Danny de Munck of Olivier Tuinier. De film blinkt echter uit door een aantal schitterende bijrollen van bijvoorbeeld Eric van der Donk en Johnny Kraaykamp sr. Vooral Jan Decleir is uitstekend gecast als autoritaire 'vader' van het weeshuis.

Voor de allerkleinsten is hij misschien wat aan de lange kant, maar Kruimeltje is een echte tearjerker voor kinderen en een ultieme kerstfilm. — Lees verder