Stanley Tucci

Big Night

Deze film is door een groot aantal Amerikaanse critici onlangs uitgeroepen tot de beste film van '96. Zover zou ik niet willen gaan, maar feit is wel dat Big Night een zeer sympathieke en onderhoudende komedie is. Het is het verhaal van twee naar Amerika geemigreerde Italiaanse broers die samen een restaurant proberen te runnen. Dit restaurant loopt niet erg best, mede door een van de broers, een veeleisende kok, die weigert allerlei overbekende gerechten voor de gasten klaar te maken. Hij houdt het liever bij traditionele Italiaanse gerechten. De andere broer (Stanley Tucci) vindt het belangrijker om het hoofd boven water te houden en is op zoek naar een laatste manier om het restaurant winstgevend te maken. Hij roept hiervoor de hulp in van een bevriende restauranteigenaar, een eccentriekeling gespeeld door Ian Holm. Deze zorgt ervoor dat er een bekende muzikant naar het restaurant zal komen, om zo voor bekendheid en klanten te zorgen. De film speelt zich gedeeltelijk af op de dag voordat deze 'big night' plaatsvindt alsmede op de cruciale avond zelf. — Lees verder

The Lovely Bones

Peter Jackson is vooral bekend om twee soorten films: splatterkomedies, zoals Bad Taste en Braindead, en epische avonturen, zoals King Kong en die film over reizende dwergen. Zijn beste film wordt echter vaak vergeten: Heavenly Creatures , een eigenzinnig drama over de fantasiewereld van twee tienermeisjes. Met The Lovely Bones komt Jackson eindelijk weer eens op soortgelijk terrein. En dat was de moeite waard. — Lees verder

What Just Happened

‘In Hollywood, everybody can hear you scream.' Met deze tagline, een parodie op de oorspronkelijke tagline van Alien, opent Barry Levinson zijn nieuwste film. Na de politieke satire Wag the Dog geeft hij nu de ins & outs van zijn eigen domein bloot. What Just Happened geeft een kijkje in Hollywood, maar is tegelijkertijd geregisseerd door Hollywood. Een recept voor interessant kijkvoer. — Lees verder

Space Chimps

Bij het recenseren van een animatiefilm kan je je beoordeling niet doen aan de hand van het spel van de acteurs of de waarschijnlijkheid van het verhaal, zoals bij een speelfilm. Je kan wel beoordelen of film boeiend is en zijn doelgroep kan vermaken. De doelgroep is bij Space Chimps duidelijk: kinderen. Ouders (die massaal in de zaal zaten) lachten alleen maar toen Willie Wartaal hen na afloop vroeg of ze een fles prosecco mee wilden nemen voor de ontspanning. Het waren de kinderen die lachen om de grapjes over i-phones op de maan en die beginnen te dansen als een aap de moonwalk doet, de ouders zeker niet. — Lees verder

The Devil Wears Prada

Wat krijgen we te zien als je Meryl Streep in haute couture het beroemdste modeblad ter wereld laat runnen? The Devil Wears Prada is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Lauren Weisberger en gaat over Andrea "Andy" Sachs die een baan krijgt als tweede assistente van Miranda Priestly, redactrice van het modeblad Runway. — Lees verder

The Core

Wanneer ik The Core zou recenseren volgens de objectieve standpunten van de filmjournalistiek dan zou ik de film één van de vijf sterren geven (en dan was ik nog in een gulle bui). Maar dan zou ik een belangrijkealternatieve invalshoekvergeten: The Core is verdomd lekker entertainment ! De film is zo ontzettend tenenkrommend slecht dat het een plaatsje heeft veroverd in de categorie 'zo-slecht-dat-het-leuk-is'. De opzet is bijna net hetzelfde als Armageddon wanneer een groep aantrekkelijke wetenschappers en astronauten die, in plaats van de ruimte in te gaan om een nucleaire bom tot ontploffing te brengen om de aarde van een meteoriet te redden, nu naar de kern van de aarde reizen om daar een nucleaire bom tot ontploffing te brengen zodat de kern weer gaat draaien.

De aarde heeft al heel wat te verduren in gekregen in evenzoveel films maar ik dacht toch echt dat de rampenfilm uitgestorven zou zijn na Christian Slaters The Flood, die nog op het laatste moment uit het releaseschema werd getrokken om er een naamswijziging en genrewijziging aan mee te geven. Het werd Hard Rain en nu was het ineens een thriller. Het mocht niet baten in die tijd maar op het moment dat je denkt dat er geen enkele scriptschrijver meer is die nog iets origineels kan verzinnen gaan ze gewoon een oud thema recyclen.

Het verhaal is simpel genoeg. Er waren eens een aantal slechte overheidsfunctionarissen die in het geheim een wapen op de markt brachten die aardbevingen teweeg kon brengen. Nu ze dit gedaan hebben brachten ze zonder het te weten de draaiende kern van de aarde tot een halt wat dus resulteert in het wegvallen van het elektromagnetisch veld van de aarde. Er doen zich een aantal rampen voor maar dankzij zo'n slordige 50 miljoen dollar wordt een voertuig gebouwd dat zich door de korst van de aarde weet heen te dringen tot aan de kern van de aarde. Hier worden de nucleaire bommen tot ontploffing gebracht die de aarde weer aan het draaien moeten krijgen.

Hier kun je ophouden met lachen want dit is het plot. Geloof het of niet, maar de uitvoering ervan is nog grappiger dan de beschrijving.

De selecte groep , ook bekend als 'terranauten', die onze planeet mag redden bestaat uit een aantal gerespecteerd acteurs die slecht werk afleveren. Maar dat slechte werk ligt in eerste instantie aan het materiaal waar ze mee werken. Al zou je de schrijvers Cooper Layne en John Rogers de wetenschappelijke fouten vergeven dan nog zitten er gaten in het plot waar je ruimteschip doorheen kunt jagen. Er is een heel subplot gebouwd rondom een hacker (DJ Qualls) die alle nieuwssites op internet moet zien te hacken zodat het vervelende feit van een niet-draaiende aardkern de mensen niet bereikt. Dan laten we even terzijde dat Rome verwoest wordt door een storm, de Golden Gate Bridge in San Francisco letterlijk smelt onder microgolven (hoe kan het trouwens dat de brug smelt onder de enorme hitte maar dat de auto's onaangetast blijven voordat ze de diepte invallen ?) en dat de duiven in Londen hun oriëntatie helemaal kwijt raken. Maar dat maakt toch niet uit joh, wat als het niet op het internet staat dan moet er ook niets van waar zijn.

Mocht er een moment aanbreken waarop het verhaal een beetje begint voort te kabbelen dan krijgen we gewoon weer een stad voorgeschoteld die het moet ontgelden. Al moet ik wel zeggen dat ik blij was nu niet wéér voor de zoveelste keer het Witte Huis aan gort geblazen te zien worden. Ik bespaar me dan ook de moeite om alle personages aan bod te laten komen aangezien ze toch bijna allemaal dood gaan in de verplichte volgorde. Goed, de een legt per ongeluk het loodje en ander geeft zijn leven voor een nobele zaak maar uiteindelijk ontkom je er toch niet aan. Het kan niet zo zijn dat ook maar iemand van het stel het contract ondertekende om zijn of haar artistieke talenten te tonen. Daarom neem ik aan dat ze gewoon getekend hebben vanwege een lekkere salarisstrook, en daar is ook niet altijd iets mis mee. Aaron Eckhart bijvoorbeeld, hij lijkt er echt zin in te hebben en probeert dan ook het beste van zijn 'professor-personage' te maken. Aan de andere kant staat daar ineens Hillary Swank, die haar rol als 'terranaut' veel te serieus neemt terwijl ze weet dat ze aan iets mee doet wat nooit serieus genomen zal worden. Ook de pogingen om ook maar iets romantiek toe te voegen levert niet veel op. En 'KABOEM !!!', gelukkig, er wordt weer eens iets opgeblazen want ik viel bijna in slaap.

De dialogen stellen niet veel voor. Meer dan wat geschreeuw en losse flarden van schunnige woorden gaat het niet. Ook de special effects weten niet te overtuigen. Twintig jaar geleden had je daar mee aan kunnen komen zetten maar in dit klimaat zul je toch echt beter je best moeten doen. Zolang studiobazen weten dat ze met films als deze, onder invloed van een slappe regie, dom plot en hoge openingscijfers in het eerst weekend, films kunnen blijven maken, heb ik het idee dat er over een jaartje of twee weer een rampenfilm met een lachwekkend rampenscenario aan zit te komen

Je zal je nog wel vaker doodlachen bij The Core en dat kan toch eigenlijk niet de bedoeling zijn, maar het is wel een eerste klas camp-film. Wanneer je de film serieus neemt dan is het een regelrechte ramp maar wanneer je je intelligentie even aanpast en de film neemt voor wat het is (niet noodzakelijk hetgeen wat de makers precies wilden) dan zul je waarschijnlijk je lol niet op kunnen. — Lees verder

Somebody to Love

Na het succes van zijn onderhoudende en originele film In The Soup kreeg regisseur Alexandre Rockwell onvermijdelijk de beschikking over meer geld voor zijn volgende film. Er konden meer sterakteurs worden aangetrokken in de vorm van Rosie Perez en Harvey Keitel en de nieuwe film zou meer diepgang krijgen. Nu levert geld niet meteen diepgang op, dat blijkt hier al snel. De doorgaans grenzeloos irriterende Perez speelt een 'taxi-dancer', een danseres die in een tweederangs bar tegen betaling met een aaneenschakeling van losers danst. In deze bar treffen we Tarantino-oudgedienden Harvey Keitel (als Perez' uitgerangeerde akteursvriend) en Steve Buscemi (als travestiet) aan. Ook grijnst de kijker van een van de muren een levensgrote poster van In The Soup tegemoet- Rockwell's idee van een subtiele verwijzing. — Lees verder

Kiss of Death

Dat deze film een remake is van een misdaadfilm uit 1947 hoeft niemand af te schrikken. Ten eerste kent toch niemand het origineel en ten tweede is deze remake zo anders dat het in bijna niets meer lijkt op die eerdere film, waarin Richard Widmark de voornaamste schurk speelde. De net uit de succesvolle politieserie NYPD Blue gestapte David Caruso poogt een even succesvolle filmcarriere op te bouwen en koos deze film als zijn eerste wapenfeit. Een slimme zet, want ook al zijn de kwaliteiten van deze film niet zozeer aan hem te danken als wel aan schrijver Richard Price, regisseur Schroeder en Caruso's tegenspelers, toch doet hij het lang niet slecht. — Lees verder

Big Night

Deze film is door een groot aantal Amerikaanse critici onlangs uitgeroepen tot de beste film van '96. Zover zou ik niet willen gaan, maar feit is wel dat Big Night een zeer sympathieke en onderhoudende komedie is. Het is het verhaal van twee naar Amerika geemigreerde Italiaanse broers die samen een restaurant proberen te runnen. Dit restaurant loopt niet erg best, mede door een van de broers, een veeleisende kok, die weigert allerlei overbekende gerechten voor de gasten klaar te maken. Hij houdt het liever bij traditionele Italiaanse gerechten. De andere broer (Stanley Tucci) vindt het belangrijker om het hoofd boven water te houden en is op zoek naar een laatste manier om het restaurant winstgevend te maken. Hij roept hiervoor de hulp in van een bevriende restauranteigenaar, een eccentriekeling gespeeld door Ian Holm. Deze zorgt ervoor dat er een bekende muzikant naar het restaurant zal komen, om zo voor bekendheid en klanten te zorgen. De film speelt zich gedeeltelijk af op de dag voordat deze 'big night' plaatsvindt alsmede op de cruciale avond zelf. — Lees verder