Michael Patrick Carter

Milk Money

Het enige dat erger is dan een film volgens een zo commercieel mogelijk concept is een film volgens een kruising van dergelijke concepten. Deze komedie knoopt o.a. Pretty Woman en The Wonder Years aan elkaar en hoopt met iets leuks op de proppen te komen. Hierbij wordt vergeten interessante personages en charme aan het script toe te voegen, waardoor er slechts een transperant frame zonder inhoud ontstaat. De keuze van Melanie Griffith als doorzichtig jurkje zonder inhoud voor de hoofdrol is natuurlijk vanaf het eerste moment al dodelijk geweest: de laatste keer dat zij een goede rol speelde was in... nee, sorry, vergeten. Ed Harris is wel een goede akteur en zou de film nog enigzins gered kunnen hebben, ware het niet dat hij in zijn sporadische scenes niets te doen krijgt en de ene betekenisloze opmerking na de andere afvuurt. Drie door het vrouwelijk geslacht geobsedeerde jongens doen hun zakgeld bij elkaar om in de grote stad een naakte vrouw te kunnen bekijken. Dit wordt het hoertje Griffith, die door een van de jongens toevallig uitverkoren wordt als nieuwe vrouw voor zijn vader (Harris), een weduwnaar. Op zich nog niet zo'n onaardig gegeven, maar in plaats van zorgvuldig personages en grappen op te bouwen worden we getracteerd op misplaatste aktiescenes en zwaarverteerbare moralen over het eeuwige familiegebeuren. Voor de aktie is voornamelijk pooier Malcolm McDowell verantwoordelijk: Griffith heeft per ongeluk geld van hem gestolen en hij komt dit met grof geweld terughalen. McDowell denkt, naar zijn vette accent te ordelen, dat hij nog steeds rondloopt in A Clockwork Orange en maakt zichzelf behoorlijk belachelijk. Milk Money is een conceptfilm zonder concept. — Lees verder