Melanie Griffith

D2V – Cecil B. Demented

“Power to the people who punish bad cinema!”, “I'm a prophet against profit!”, “Technique is nothing more than failed style!” Als een Ché Guevara van de cinema heeft Cecil B. Demented (gespeeld door Stephen Dorff) met het door hem geleide groepje filmguerrilla’s zijn intrek genomen in een oude, verlaten bioscoop ergens in Baltimore waar vandaan ze hun revolutie voorbereiden tegen de “cinematically incorrect”: het ten val brengen van de commerciële mainstream cinema is hun doel. — Lees verder

Milk Money

Het enige dat erger is dan een film volgens een zo commercieel mogelijk concept is een film volgens een kruising van dergelijke concepten. Deze komedie knoopt o.a. Pretty Woman en The Wonder Years aan elkaar en hoopt met iets leuks op de proppen te komen. Hierbij wordt vergeten interessante personages en charme aan het script toe te voegen, waardoor er slechts een transperant frame zonder inhoud ontstaat. De keuze van Melanie Griffith als doorzichtig jurkje zonder inhoud voor de hoofdrol is natuurlijk vanaf het eerste moment al dodelijk geweest: de laatste keer dat zij een goede rol speelde was in... nee, sorry, vergeten. Ed Harris is wel een goede akteur en zou de film nog enigzins gered kunnen hebben, ware het niet dat hij in zijn sporadische scenes niets te doen krijgt en de ene betekenisloze opmerking na de andere afvuurt. Drie door het vrouwelijk geslacht geobsedeerde jongens doen hun zakgeld bij elkaar om in de grote stad een naakte vrouw te kunnen bekijken. Dit wordt het hoertje Griffith, die door een van de jongens toevallig uitverkoren wordt als nieuwe vrouw voor zijn vader (Harris), een weduwnaar. Op zich nog niet zo'n onaardig gegeven, maar in plaats van zorgvuldig personages en grappen op te bouwen worden we getracteerd op misplaatste aktiescenes en zwaarverteerbare moralen over het eeuwige familiegebeuren. Voor de aktie is voornamelijk pooier Malcolm McDowell verantwoordelijk: Griffith heeft per ongeluk geld van hem gestolen en hij komt dit met grof geweld terughalen. McDowell denkt, naar zijn vette accent te ordelen, dat hij nog steeds rondloopt in A Clockwork Orange en maakt zichzelf behoorlijk belachelijk. Milk Money is een conceptfilm zonder concept. — Lees verder

Lolita

Lolita is een verfilming van de roman van Nabokov, ook al verfilmd door wijlen Stanley Kubrick in 1962. Het verhaal gaat als volgt. Humbert Humbert (Jeremy Irons) vertrekt uit Europa om les te gaan geven in Amerika. Daar trouwt hij de weduwe Charlotte Haze (Melanie Griffith). Zij heeft een dochter, Lolita, die hem doet denken aan zijn eerste jeugdliefde. Na de dood van zijn vrouw beginnen Lolita (Dominique Swain, bekend uit Face/Off) en de man een relatie. En zo ontstaat de basis voor een verhaal over een man van middelbare leeftijd, die valt voor de charmes van een tienermeisje. Samen trekken ze door de wilde weidse wereld van de Verenigde Staten anno 1947 en vallen ten prooi aan allerhande verleidingen en taboes. De schimmen van een verloren jeugdliefde van de man herrijzen in de gestalte van Lolita. Gekweld door zijn herinneringen aan vroeger vertelt de man zijn levensverhaal, dat gaandeweg steeds meer blijkt te zijn vervormd door obsessie dan door liefde. Hij wil niet weten dat ook de relatie, of eigenlijk de strijd met Lolita tot een voor hem noodlottig verlies zal leiden. Het drijft de man tot waanzin.

De film is uiterlijk zeer goed verzorgd, met veel aandacht voor allerlei details. Mooie belichting en mooie fotografie. Het is echter juist deze perfectie die het verontrustende karakter van de relatie tussen man en meisje teniet doet. Alles ziet er even mooi uit, terwijl de pijnlijke kanten van de obsessie voortdurend op de achtergrond blijven. Juist daarom ontstaat er geen betrokkenheid bij de personages. Er is bewust voor gekozen de film te situeren in het Amerika van de jaren vijftig, omdat er zo meer nadruk zou komen te liggen op het taboe. Echter, de belevingswereld van het duo wordt eigenlijk nooit direct bedreigd door de buitenwereld, zodat er op het taboe ook niet veel nadruk komt te liggen. Wat overblijft is eerder een komisch stripverhaal anno 1950. Zonder de aanwezige humor om zeep te helpen had de film meer een tragedie moeten zijn. — Lees verder

Celebrity

Celebrity mag dan wel over beroemdheden gaan, maar dat is zeker niet aan de kleuren in de film te bemerken. Deze 27-ste film van Woody Allen is namelijk niet in fancy glitter- en glamourkleuren geschoten, maar in provocatief zwart-wit. Op deze manier werd geprobeerd de stemming van de film wat kracht bij te zetten, er een melancholisch tintje aan te geven. Celebrity speelt zich, hoe kan het ook anders bij Allen, af in het fameuze New York en begint met zijn bekende jazztunes. Zelf speelt hij er echter niet in mee. Het ontbreekt daarentegen niet aan een arsenaal van bekende acteurs en actrices. Ook een schone dame van Nederlandse bodem, Famke Janssen, is van de partij. — Lees verder