Julianne Moore

Chloe

Atom Egoyan is zonder twijfel één van de meest interessante moderne regisseurs. Zijn films weten, ondanks hun complexiteit, thema’s aan te snijden waarmee iedereen zich kan identificeren. Ondanks de tragische gebeurtenissen zijn Egoyans films altijd karaktergedreven. Mensen staan centraal, net zoals geloofwaardigheid. Of het nou om het busongeluk in The Sweet Hereafter gaat — Lees verder

A Single Man

Pompeuze muziek zwelt aan. Het water twinkelt door de zonnestralen die door de zeespiegel heen breken. In slowmotion glijdt een naakt mannenlichaam langs. Luchtbellen ontsnappen uit zijn mond. Zijn haar plakt aan zijn gezicht. De muziek zwelt verder aan. De close-ups worden intenser, de slowmotion dramatischer. Het water blijft fonkelen. En dan blijkt de naakte man niet zo maar een man. — Lees verder

Next

Schrijver Philip K. Dick is al 25 jaar niet meer onder ons, maar voor Hollywood is hij nog springlevend. Zijn boeken zijn al vele malen een inspiratiebron geweest voor een film. Zo zijn onder andere de kassuccessen Blade Runner, Total Recall en Minority Report geïnspireerd op Dicks werk. Paycheck was vervolgens een van de mindere Dick-verfilmingen. Nu is er de film Next, waarin een man in de toekomst kan kijken. Schaart Next zich in het rijtje van zijn illustere voorgangers? — Lees verder

Safe

Los Angeles:.........."Ooooh, That is such an ADOOOOORABLE PPPurse!!" En dan zie je weer zo'n kip voorbijkomen die een nieuw kapsel heeft. Daarna volgt er een met een nieuw bankstel, dat duidelijk in een andere kleur moet, want zo was het niet besteld. Je moet je het ongeveer zo voorstellen: Ze verschijnt in de woonkamer, de mond valt open van verbazing en er ontstaat een groot gapend gat...je verwacht dat ze zeker binnen nu en 1 minuut van haar stokje gaat, want het is duidelijk een ernstige zaak. Het blijft nog even stil, ze kijkt nog steeds blond in de camera en na een long-shot van deze verschijning komt een minuut later de reactie: "What's THIS!?....This is not possible! It's BLACK!....En zwart past natuurlijk ECHT niet in het interieur, want de rest is antraciet. — Lees verder

Far From Heaven

Het is de herfst van 1957 als met veel bombastische muziek een pastelkleurige omgeving en dito mensen worden aangekondigd. Het is het begin van een film die de mooie en vriendelijke sfeer van de Verenigde Staten in de jaren vijftig van de vorige eeuw zal weergeven. Julianne Moore is Cathy Whitaker, een model huisvrouw wiens man het hoofd van Magnatech (eenbedrijfdat televisies verkoopt) is en wiens kinderen tot in het detail keurig worden opgevoed. Het eerste dat opvalt aan Far From Heaven is de stijl van filmen, die is ontleend aan filmmaker Douglas Sirk, die zelf in de jaren vijftig actief was. — Lees verder

The Hours

Fantastische film, geweldig verhaal, aangrijpende dialogen. Zo werd The Hours over het algemeen in Amerika omschreven. Dat bewijst maar weer eens dat Amerikanen al snel overropeld zijn als een film een topcast heeft en er mooi en 'artistiek' uitziet. Terwijl er genoeg argumenten te noemen zijn waarom The Hours vrij slecht is. — Lees verder

The Hours

Stephen Daldry (Billy Elliot) nieuwste filmfilm The Hours , is gebaseerd op het boek The Hours van Michael Cunningham, die op zijn beurt schreef over het werk van Virginia Woolf. Maar wat nu als je niet thuis bent in het werk van ofwel Woolf als Cunningham? Is dit een film voor connaisseurs of ook voor het gewone volk. De regisseur beantwoordt die vraag: "I would hope," zegt Daldry,"that if you knew nothing about Mrs. Dalloway, if you knew nothing about Virginia Woolf, that it would not make an iota of difference in your enjoyment and appreciation of this film. But people who have read Mrs. Dalloway know that is a treasure map, and they will, I hope, find as much joy as we did in the exploration." — Lees verder

The Hours

Boekverfilmingen blijven intrigeren. Hoe vertaalt de filmmaker een literaire tekst naar het "grote doek", wat voegt hij/zij eraan toe, wat gaat verloren? Ook bij de film The Hours blijft dit een relevante vraag. Niet alleen is de film gebaseerd op het gelijknamige boek van Michael Cunningham, maar ook het boek zelf is weer geïnspireerd op het boek Mrs Dalloway van Virginia Woolf, waarin een vrouw op een junidag een feest organiseert. — Lees verder

Evolution

Aliens en David Duchovny, dat moet haast wel The X-Files zijn (hoewel X-Files tegenwoordig al niet eens meer automatisch Duchovny betekent sinds Robert Patrick de hoofdrol van hem heeft overgenomen). Maar nee, ook Seann William Scott (Dude!), Orlando Jones en Julianne Moore (Sweet!) doen mee. Tenslotte is er ook voor een enorme hoeveelheid Head and Shoulders nog een hoofdrol (no pun intended) weggelegd. — Lees verder

Hannibal

Zoals wel duidelijk zal zijn is Hannibal het vervolg op The Silence of the Lambs, de derde film uit de geschiedenis die het klaarspeelde 'de grote vijf' oscars binnen te halen (beste film, mannelijke hoofdrol, vrouwelijke bijrol, regie en scenario). Dat was tien jaar geleden en nu is er dus het langverwachte vervolg, eveneens gebaseerd op een boek van Thomas Harris. Het is Ridley Scott die de taak op zich heeft genomen om deze vervolgfilm te regisseren. De filmposter van The Silence of the Lambs is een klassieker. Jodie Foster's hoofd met op de plaats van haar mond een doodskopvlinder is erg subtiel. De poster van Hannibal daarentegen (met het gezicht van Anthony Hopkins erop) heeft meer weg van die van een slechte horrorfilm. En als er één probleem is met hedendaagse Hollywood horrorfilms dan is het wel de humor. Geen Hollywood horrorfilm kan, zo lijkt het, nog horror en suspence laten zien zonder het te relativeren door de film vol humor te stoppen, waardoor een horrorfilm nauwelijks echt angstaanjagend of gruwelijk kan worden. Nou is Hannibal een 'psychologische thriller', maar ook Hannibal lijdt aan deze hedendaagse kwaal. — Lees verder

Hannibal

Dr. Hannibal Lecter is terug! En hoe! In alweer zijn derde filmavontuur wordt de koelbloedige, kannibalistische seriemoordenaar, net als in het tweede deel door Anthony Hopkins neergezet in een performance die een Oscar waardig is, door Ridley Scot naar een nieuw niveau getild. Het derde filmavontuur? Jawel, want wat niet veel mensen zullen weten is dat al voor het meesterlijke Silence of the Lambs uit 1991, de film Manhunter uit 1986 (net zoals de latere films gebaseerd op een boek van Thomas Harris) bestond. Hoewel die eerste film zeker niet slecht is, steekt hij toch schraal af bij de twee latere delen. Voor een groot deel zal dat komen doordat in dat eerste deel het personage van Clarice Sterling nog ontbrak, maar uiteraard zal het grootste gebrek zijn dat namen als Anthony Hopkins, Jodie Foster en Jonathan Demme ontbraken op de lijst met credits. — Lees verder

Surviving Picasso

De films van regisseur James Ivory staan bekend om hun uitstekend akteerwerk en uitvoerige aandacht voor periode-detail. In zijn nieuwste film ontbreekt het hier ook zeker niet aan. Wel ontbreekt het de film aan een hart, iets waar Ivory's vorige, het zeer levenloze en nogal van iedere vorm van drama gespeende Jefferson In Paris, ook mee te kampen had. Surviving Picasso is gelukkig wel een stuk beter, niet alleen door de betere personages maar ook door het interessantere verhaal. Anthony Hopkins speelt Pablo Picasso, de zeer intelligente maar nogal egoïstische en soms zelfs sadistische schilder die in zijn leven nogal wat vrouwen heeft versleten. Daar gaat de film ook vooral over; over zijn vele relaties met vrouwen, vooral zijn relatie met Francoise (Natasha McElhone).

Het schilderen is in de film slechts bijzaak. We zien Hopkins op gezette momenten iets op een schilderdoek kliederen vergezeld van één of andere wazige theorie over schilderen, maar verder ontstaat er bij de kijker geen inzicht in het werk van de kunstenaar. Dit heeft natuurlijk voordelen; een kijker die niet zo geïnteresseerd is in de schilderkunst of zelfs ook maar in de kunstenaar Picasso hoeft zich dan niet twee uur zitten vervelen met een film over hoe Picasso staat te schilderen. Een wijze beslissing wat mij betreft, zeker wanneer je bedenkt dat iedere poging om kunst op het scherm te recreëren meestal gedoemd is tot mislukken, maar dan moet er wel iets bijzonders tegenover staan. En hier schiet de film enigzins tekort. Picasso's liefdesleven is interessant genoeg om een hele film te vullen, maar het geheel wil maar niet meeslepend worden.

Hopkins zet weer eens een indrukwekkende rol neer en weet van de onsympathieke Picasso een multidimensionaal personage te maken, maar toch raak je als kijker niet echt bij de gebeurtenissen betrokken. Nieuwkomer McElhone, die eigenlijk de hoofdrol speelt, is ook geweldig als de liefde van zijn leven. Zij is een frisse, uitzonderlijk mooie verschijning en eist in zoveel scenes de aandacht voor zich op dat ze Hopkins bijna van het scherm speelt. De sympathie van de kijker ligt dan ook hoofdzakelijk bij haar personage, maar ook McElhone slaagt er niet in om echt boeiend drama te creëëren. De supporting cast bestaat uit uitstekende akteurs als Julianne Moore (als één van Picasso's andere vrouwen) en Josh Ackland (als de schilder Matisse). Niet dat deze akteurs de kans krijgen zich te profileren: de aandacht blijft steevast gevestigd op de wisselvallige relatie tussen Hopkins en McElhone.

De film is iets minder statisch gefilmd dan vele eerdere films van Ivory, misschien te danken aan het feit dat het verhaal iets moderner is dan in de meeste van zijn films. Natuurlijk blijft het een beetje mooifilmerij, maar de aanwezigheid van zowaar een paar jump-cuts in de openingsscene is toch verfrissend in een Ivory-film. Al met al een niet onaardige maar wel wat afstandelijke film, die net als Jefferson In Paris iets te abrupt eindigt. — Lees verder

Nine Months

Hugh Grant's Hollywood-debuut ging vooraf door een vakkundig geplande publiciteitsstunt, waarbij Grant zogenaamd met een of andere prostituee werd aangetroffen. Een briljante zet, want de week daarop werd Nine Months een aanzienlijke hit. Zoiets lukt alleen in Amerika. De film zelf bevat de inspiratie voor de stunt: Grant's personage gaat op een gegeven moment bijna vreemd en eindigt bijna in bed met een mooie blondine. Toevallig allemaal. — Lees verder

Magnolia

Magnolia is zo een film waar meerdere personages worden gevolgd die allemaal iets gemeen met elkaar hebben. In dit geval is dat het kinderspelprogramma waarbij whizkids het op moeten nemen tegen volwassenen. De producer van deze show is een oude man die op zijn sterfbed ligt en zijn vrouw en zoon heeft verlaten toen zij kanker had. Hij heeft daar nu spijt van en wil dat zijn zoon vertellen. Zijn zoon (Tom Cruise) is een Emiel Ratelband geworden op het gebied van vrouwen veroveren, een rol die hij met veel overtuiging speelt. De quizmaster is een oude man die ook kanker heeft en zijn dochter vroeger misbruikt heeft maar dat zelf niet meer beseft. Zijn dochter is aan de coke geraakt en heeft een doelloos bestaan. Als een politieman bij haar binnenkomt voor geluidsoverlast stemt ze toe om op een afspraak met hem te gaan. Deze politieman zorgt er op zijn buurt weer voor dat een voormalig whizkid die nu aan lager wal is geraakt niet geheel op het verkeerde pad komt. — Lees verder

An Ideal Husband

De Engelse schrijver Oscar Wild schreef in 1895, vijf jaar voor hij stierf, het toneelstuk An Ideal Husband. De bewerking van regiseur Oliver Parker is onderhand de 4e van het toneelstuk en het is een redelijk geslaagde toneelbewerking geworden. Rupert Everett speelt een overtuigende rol als Arthur Goring die alle intriges en dubbelspellen tot een goed einde weet te brengen en daarbij zelf ook nog eens zijn ware geluk vindt. (PB)

*** — Lees verder

Cookie’s Fortune

Cookie's Fortune is een film àla Trees Lounge waar de kijker wordt meegezogen in de gebeurtenissen van een kleine gemeenschap. Cookie is een oude vrouw wiens man al een aantal jaren geleden overleden is. Ze mist hem verschrikkelijk en besluit hem te vergezellen door zichzelf met een kogel te doorboren. Ze wordt gevonden door haar nicht die niet wil dat mensen er achterkomen dat haar tante zelfmoord heeft gepleegd. Ze zorgt ervoor dat het lijkt alsof Cookie vermoord is wat tot gevolg heeft dat Willis, een vriend van Cookie, verdacht wordt van de moord. Hij wordt echter niet serieus verdacht omdat de Sheriff wel eens met Willis gaat vissen zodat hij onmogelijk de dader kan zijn. Willis wordt dan ook gevangen gehouden in een cel met de deuren open en de sheriff komt scrabble bij hem spelen alsof er niets aan de hand is. De vraag is alleen; blijft het zo ontspannen of gaat het toch mis met Willis en moet hij echt een levenslange gevangenisstraf uitzitten? — Lees verder

Assassins

Deze logge en veel te lange routineklus had volgens hoofdrolspeler Sylvester Stallone een nieuw soort aktiefilm moeten worden. 'Action of the mind', zo noemde hij het. Het is natuurlijk een nobel streven om met een aktiefilm iets meer te willen bereiken dan dom vermaak, maar het lukt deze film in ieder geval niet. — Lees verder