Dennis Boutsikaris

Surviving Picasso

De films van regisseur James Ivory staan bekend om hun uitstekend akteerwerk en uitvoerige aandacht voor periode-detail. In zijn nieuwste film ontbreekt het hier ook zeker niet aan. Wel ontbreekt het de film aan een hart, iets waar Ivory's vorige, het zeer levenloze en nogal van iedere vorm van drama gespeende Jefferson In Paris, ook mee te kampen had. Surviving Picasso is gelukkig wel een stuk beter, niet alleen door de betere personages maar ook door het interessantere verhaal. Anthony Hopkins speelt Pablo Picasso, de zeer intelligente maar nogal egoïstische en soms zelfs sadistische schilder die in zijn leven nogal wat vrouwen heeft versleten. Daar gaat de film ook vooral over; over zijn vele relaties met vrouwen, vooral zijn relatie met Francoise (Natasha McElhone).

Het schilderen is in de film slechts bijzaak. We zien Hopkins op gezette momenten iets op een schilderdoek kliederen vergezeld van één of andere wazige theorie over schilderen, maar verder ontstaat er bij de kijker geen inzicht in het werk van de kunstenaar. Dit heeft natuurlijk voordelen; een kijker die niet zo geïnteresseerd is in de schilderkunst of zelfs ook maar in de kunstenaar Picasso hoeft zich dan niet twee uur zitten vervelen met een film over hoe Picasso staat te schilderen. Een wijze beslissing wat mij betreft, zeker wanneer je bedenkt dat iedere poging om kunst op het scherm te recreëren meestal gedoemd is tot mislukken, maar dan moet er wel iets bijzonders tegenover staan. En hier schiet de film enigzins tekort. Picasso's liefdesleven is interessant genoeg om een hele film te vullen, maar het geheel wil maar niet meeslepend worden.

Hopkins zet weer eens een indrukwekkende rol neer en weet van de onsympathieke Picasso een multidimensionaal personage te maken, maar toch raak je als kijker niet echt bij de gebeurtenissen betrokken. Nieuwkomer McElhone, die eigenlijk de hoofdrol speelt, is ook geweldig als de liefde van zijn leven. Zij is een frisse, uitzonderlijk mooie verschijning en eist in zoveel scenes de aandacht voor zich op dat ze Hopkins bijna van het scherm speelt. De sympathie van de kijker ligt dan ook hoofdzakelijk bij haar personage, maar ook McElhone slaagt er niet in om echt boeiend drama te creëëren. De supporting cast bestaat uit uitstekende akteurs als Julianne Moore (als één van Picasso's andere vrouwen) en Josh Ackland (als de schilder Matisse). Niet dat deze akteurs de kans krijgen zich te profileren: de aandacht blijft steevast gevestigd op de wisselvallige relatie tussen Hopkins en McElhone.

De film is iets minder statisch gefilmd dan vele eerdere films van Ivory, misschien te danken aan het feit dat het verhaal iets moderner is dan in de meeste van zijn films. Natuurlijk blijft het een beetje mooifilmerij, maar de aanwezigheid van zowaar een paar jump-cuts in de openingsscene is toch verfrissend in een Ivory-film. Al met al een niet onaardige maar wel wat afstandelijke film, die net als Jefferson In Paris iets te abrupt eindigt. — Lees verder