Alex D. Linz
Acteerde in:
Tarzan
Is het een teken van zwakte wanneer Disney's grote zomerattractie een film is waar al 48 verschillende versies van bestaan? Of vindt het tekenfilmconcern dat iedere generatie een eigen versie van het verhaal verdient? Is de vorige versie al zo'n tijd geleden dat het weer eens tijd werd? Is het verhaal zo sterk dat het desnoods ieder jaar verfilmd zou kunnen worden? Of moet je gewoon nooit een succesformule veranderen?
De reden waarom Disney dit jaar zich gewaagd heeft aan een opkalefaterring van het originele Tarzan-verhaal is niet helemaal duidelijk. De nieuwste animatiefilm van het 's werelds beroemdste tekenfilmstudio, volgt beproefd recept. Kon het vorig jaar uitgebrachte Mulan nog gezien kon worden als een vriendschappelijke toenadering naar het kapitalistisch wordende China, Tarzan lijkt weinig van doen te hebben met hedendaagse politieke kwesties. Een enkele Amerikaanse criticus merkte op dat de film er af en toe racistische trekjes op na houdt. Hij duidde vooral op het feit dat in het hele Afrikaanse oerwoud geen enkele zwarte te zien is, maar qua kritiek bleef het daar dan ook bij.
Tarzan vertelt het bekende verhaal van het mensenjong die opgroeit in een groep Afrikaanse apen. Moeder aap Kala neemt hem onder haar hoede wanneer haar eigen kind op jonge leeftijd sterft. Tarzan is echter anders dan de rest en zijn acceptatie binnen de groep gaat niet over rozen. Wanneer een groep ontdekkingsreizigers op de groep apen stuit, komt Tarzan er achter dat er 'meer van zijn soort zijn'. Hij wordt verliefd op Jane, dochter van het hoofd van de expeditie en komt voor een moeilijke beslissing te staan wanneer 'de mensen' het oerwoud de rug toe keren en terug naar Europa reizen. Moet hij met zijn 'soortgenoten' mee of blijft hij bij de familie die hem heeft opgevoed?
De film beroert onderwerpen als de grenzeloosheid van moederliefde en het belang van familiebanden. Het feit dat Tarzan meer langs de thematiek heen scheert zonder het ergens echt te beroeren, toont vooral dat 'de Disney van 1999' vooral conventioneel is. Dit in tegenstelling tot de animatie zelf. Voor het eerst werd de zogenaamde Deep Canvas-techniek gebruikt waarin twee dimensionale karakters moeiteloos in een drie dimensionale omgeving geplaatst worden. Als gevolg daarvan trekt vooral de achtergrond de aandacht waardoor het lijkt dat de hoofdpersonages enigszins verwaarloosd zijn. Tarzan, met zijn spitse kin, lijkt vooral op een geanimeerde versie van Quentin Tarantino en de rest van de dieren kunnen nauwelijks tippen aan hun veel beter uitgewerkte collegae uit The Lion King. Ondanks al die dieren zit er in vergelijking met vorige Disney's toch weinig leven in Tarzan. Alleen Jane, Tarzan's love-interest, heeft iets aandoenlijks en tegelijkertijd iets dynamisch. De perfecte steminvulling door Minnie Driver maakt dit personage tot het meest aantrekkelijke van de hele film. Ze weet zelfs Rosie O'Donnells' komisch bedoelde personage van het doek af te praten. Dat is nog eens acteren! — Lees verder
One fine day
One Fine Day is het verhaal van alleenstaande ouders Jack
Taylor (George Clooney) en Melanie Parker (Michelle Pfeifer), beiden druk bezig met hun
carrière. Het zoontje van Melanie zit in dezelfde klas als het dochtertje van Jack. Op
een dag moeten de kinderen op tijd bij de pier zijn om mee te kunnen met een door
school georganiseerd boottochtje, maar door omstandigheden komen Jack en Melanie beiden
te laat aan om hun kinderen nog op de boot te kunnen zetten.
Vanaf het moment dat
de twee ouders elkaar ontmoeten schijnt er een wederzijds gevoel van antipathie tussen
de twee te bestaan. Hij vindt haar een nuffige tante en zij op haar beurt vindt hem
maar een bijdehante wijsneus. Bij de eerste ontmoeting tussen Jack en Melanie
verwisselen ze per ongeluk ook nog eens hun portable telefoons, en dit leidt tot de nodige
verwikkelingen en misverstanden. Desalniettemin besluiten ze na enkele ongelukkige
toestanden om samen de zorg voor hun kinderen voor die dag op zich te nemen, ondanks
het overvolle werkschema waar ze alletwee onder gebukt gaan. Ze proberen het zo te
regelen dat ze om de beurt voor de kinderen zullen zorgen. Uiteraard loopt dit plan
aanvankelijk in het honderd, maar gedurende de film blijken Jack en Melanie vindingrijk
genoeg om voor elk probleem wel een oplossing te vinden.
Het is vanaf het begin van
de film overduidelijk dat er een romance tussen de twee zal opbloeien, het is alleen
nog de vraag: via welke omwegen zullen ze tot elkaar komen? De verwikkelingen waar ze
in terecht komen, doen denken aan de klassieke romantische filmkomedies uit de jaren
40, zoals It Happened One Night en Pillow Talk. Het verschil tussen One Fine Day
en de andere films is dat er in One Fine Day maar liefst 37 (!) telefoontjes per
portable phone worden gepleegd, en dit wordt na een tijdje uiterst vervelend. Afgezien
van dit mankement is de film redelijk vakkundig gemaakt en worden clichés omzeild.
Clooney blijkt na From Dusk till Dawn een veelzijdig acteur te zijn, die ook een
romantische komedie kan dragen. Pfeifer schijnt geboren te zijn om de rol van
carrieremoeder op zich te nemen.
Een klein hoogtepunt in de film is een gesprek dat
Jack met zijn psychiater heeft, terwijl Jack's dochtertje ook in het kantoor aanwezig
is. Jack moet in wel erg bedekte termen uitleggen wat er loos is, om het arme kind geen
trauma te bezorgen, zodat ze later niet ook een 'shrink' nodig zal hebben. — Lees verder
