A Knight’s Tale

Sinds Heath Ledger naast Mel Gibson mocht spelen in The Patriot is hij er alleen maar op vooruit gegaan. Hij wordt nu begeerd door vele tienermeisjes en zijn hoofd stond menigmaal op de voorkant van tijdschriften. Hij heeft dan nu ook eindelijk zijn eerste echte hoofdrol te pakken in A Knight’s Tale. Alhoewel de film zich in de Middeleeuwen afspeelt neemt deze zich niet al te serieus als het aankomt op historische nauwkeurigheid.

Laat ik als eerste dan ook maar vermelden dat deze film vooral bedoeld is voor de 12 tot 15-jarige tieners en niet voor de volwassenen onder ons. De historici zullen zich afvragen wie in hemelsnaam zo’n apart verhaal verzonnen heeft. Ze zullen zich doodergeren wanneer ze zien dat de traditionele verhaalvertelling wordt doorbroken door deze vergezeld te laten gaan van rockmuziek van o.a. Queen en David Bowie. Dit wordt meteen duidelijk aan het begin van de film wanneer we met de camera mee worden gevoerd door het stadion. De burgers langs de zijlijn doen de wave en dansen op de muziek van Queens “We will rock you”. Op zich een grappig idee ware het niet dat dit erg knullig overkomt als je duidelijk ziet dat de acteurs playbacken. Toch jammer.

In het vervolg lijkt het wel alsof de muziek er alleen maar in zit om je van de ene naar andere scene mee te slepen omdat de hoofdrolspelers dat niet kunnen.

De film vertelt het verhaal van William (Heath Ledger), de zoon van een rietdekker, die grootse plannen heeft. Hij droomt ervan om ooit mee te doen aan het steekspel. Er is alleen één probleempje: enkel de adel mag mee doen. Hij krijgt echter de kans van z’n leven wanneer hij als schildknaap de plaats in wil nemen, tijdens zo’n steekspel, van zijn net overleden meester. Hij wint en om voor altijd van de armoede af te zijn praat hij zijn twee vrienden, Wat (Alan Tudyk) en Roland (Mark Addy) om, want met zijn talent kunnen ze veel geld verdienen.

Wat volgt is een vreemde mengeling van het plot met subplotjes waaruit nooit een duidelijke richting vloeit. We hebben een komische sidekick met een groot gokprobleem in de vorm van Geoffrey Chaucer (Paul Bettany) en een film over de Middeleeuwse periode kan natuurlijk niet zonder een schone jonkvrouw die veroverd moet worden. Het zijn twee verhaallijnen die William ervan af houden om te doen waarvoor hij staat, namelijk… tja wat was dat ook

alweer ? Oh ja, zijn sterren veranderen. Zo word je ook vaak van het pad geleid door het ondermaatse niveau van het acteerwerk. Je geeft er simpelweg niet meer om wat de personages nu precies uitspoken want er is gewoon geen duidelijke doelstelling die deze film inneemt.

In de tussentijd zijn er ook nog vele steekspelen waarbij de ene elke keer weer op de volgende lijkt want ze zijn allemaal op dezelfde manier geschoten. Hoe interessant kan het zijn om een ridder telkens op dezelfde manier van zijn paard te zien vallen ? Op een gegeven moment heb je het wel gezien. Ze rijden op hun ros in slow motion op elkaar af, we zien de lans versplinteren op het harnas van de tegenstander en af en toe valt er een ridder uit het zadel. Geeuw.

Maar het publiek zal deze film toch wel weten te waarderen omdat hetgeen dat vertoond wordt enigszins herkenbaar is. Waarom zouden we niet aan kunnen nemen dat er in de Middeleeuwen hooligans waren ? Of mensen die drank en koeken verkopen tijdens de wedstrijd ? We kunnen toch aannemen dat het publiek uit die tijd iets had in de vorm van een wave of een wedstrijdlied. Zelfs de verwijzing naar een beroemd sportmerk mocht niet ontbreken.

Als je de film niet al te serieus neemt, in de juiste stemming bent en de juiste leeftijd hebt, zal dit de film zijn om je zaterdagavond mee op te vullen.