| Regie: | Danny Boyle |
|---|---|
| Cast: | Alex Palmer, Bindu De Stoppani, Jukka Hiltunen, David Schneider, Cillian Murphy, Toby Sedgwick, Naomie Harris |
| Genre(s): | Actie, Horror, Thriller, Sciencefiction |
Dierenactivisten zullen niet blij zijn met 28 Days Later. In de openingsscène verpesten dergelijke idealisten het namelijk behoorlijk voor de rest van de mensheid. Tegen het nadrukkelijke advies van een aanwezige wetenschapper in, bevrijden de wereldverbeteraars een aantal chimpansees uit hun kooien. De beesten blijken echter geïnfecteerd met een virus, toegediend in het kader van een onderzoek naar woedeaanvallen. Zodra ze hun kooien verlaten storten de uitzinnige dieren zich op hun bevrijders, die onmiddellijk besmet raken en in hersenloze zombies veranderen. Ze hebben nog maar één doel: moorden.
28 dagen later. Jim (Cillian Murphy) wordt wakker in een Londens ziekenhuis. Tot zijn verbijstering is er niemand in het half verwoeste gebouw aanwezig. Ook als hij het gebouw verlaat treft hij geen mensen aan. De stad lijkt verlaten. Lijkt, want als Jim een kerk betreedt loopt hij enkele mutanten tegen het lijf, waaronder de voormalige priester. Hij wordt gered door Selena (Naomie Harris) en Mark (Noah Huntley), die hem op de hoogte brengen van de verschrikkelijke situatie. Mark raakt kort daarna ook geïnfecteerd, maar met Selena gaat Jim op zoek naar andere overlevenden. Die vinden ze in Frank (Brendan Gleeson) en zijn dochter Hannah (Megan Burns). Frank heeft een radioboodschap opgevangen van militairen, die claimen in Manchester een goed beveiligd kamp te hebben. Het is hun enige reële kans op overleven, dus trekt het gezelschap al snel noordwaarts.
28 Days Later werd relatief goedkoop gemaakt (15 miljoen dollar), één van de manieren om de kosten te drukken was het filmen op DV-formaat, simpel gezegd is de prent met vrij eenvoudige digitale camera’s opgenomen. De beeldkwaliteit is hierdoor logischerwijs minder goed dan wanneer er gewoon op 35 mm was geschoten. Regisseur Danny Boyle weet deze beperking prima om te buigen in een voordeel. De korrelige, ietwat onscherpe beelden dragen zeker in het lege Londen bij aan een zeer uncanny sfeertje. Ondanks dat, en de aanwezige zombies, is 28 Days Later zeker geen simpele horrorfilm. Daarvoor zijn de tot de verbeelding sprekende thema’s te talrijk, en de schilderachtige stijl die Boyle met name tijdens de reis naar Manchester gebruikt te inventief. Eenzaam hoogtepunt is het shot waarin de personages door een geschilderd bloemenveld rijden. Niet alleen stilistisch geslaagd, maar ook zeer wel met de plot verbonden. Deze kunstmatige weg vormt het scharnier tussen het eerdere gedeelte in het verlaten Londen en de laatste acte in Manchester, symbool voor zowel het niet te bevatten beeld van de lege stad, als voor de bedrieglijke natuur van de mens zelf.
Een dergelijk ‘turning point’ is geen overbodige luxe, want 28 Days Later is een film met verschillende gezichten. Het eerste kwartier is een bijzonder sterke weergave van de klassieke nachtmerrie; wakker worden in een lege wereld. De kilte in deze scènes vraagt om een vervolg waarin vooral wordt ingegaan op de gevolgen van zijn eenzaamheid. Het is daarom enigszins teleurstellend dat Boyle in de tweede helft van zijn film wat makkelijke keuzes maakt, en toch uitkomt bij een vrij clichématige finale. Een finale waarin ook de voor de hand liggende kritiek op de aard van de mens nadrukkelijker naar voren komt. De symboliek komt dan echter al lang niet meer voort uit de beelden, die nu alleen nog (hoe ironisch ook) ter illustratie dienen, maar uit de wat geforceerd aandoende dialogen. Wat niet weg neemt dat wie voorbij deze teleurstelling kijkt een zeer duistere adrenalinerit te wachten staat, met de nodige knipogen naar horrorfilms uit de jaren ’60 en ’70.
De personages zorgen voor een behoorlijk contrast met de harde situatie in de buitenwereld. Hoewel we relatief weinig over ze te weten komen, hebben zeker vader en dochter een hoge aaibaarheidsfactor. Door deze in de meest gruwelijke situaties te plaatsen, krijgt de film net dat wrange randje dat veel genrefilms missen. 28 Days Later is tot 2 minuten voor het einde dan ook een zeer genietbare prent, die de kijker langzaam alle hoop op welke positieve wending dan ook ontneemt. Een trechterplot dus, dat zeer verstikkend werkt. In de laatste momenten wordt de kijker helaas opnieuw iets ontnomen; de hoop dat producenten en financiers de creatieve breinen achter hun films ooit de vrije hand zullen geven. De hoop ook dat zij het publiek op een dag wat hoger in zullen schatten.
