Mike Peek
IFFR: Poep (column)
Het gebeurt heel ongemerkt, wanneer precies weet ik niet. Maar feit is dat je in Rotterdam kunt verdrinken in films, op een gegeven moment kunt ontdekken dat je geen enkel besef hebt van realiteit. Niet meer weet of Sharon nog leeft. Niet meer weet wie Sharon überhaupt is. Eigenlijk is het IFFR ieder jaar een poging om totaal te ontsnappen aan de buitenwereld en op te gaan in een trance van beeld en geluid. — Lees verder
DVD: Mickey Mouse in Living Color
Onder de titel Walt Disney Treasures worden de laatste jaren verschillende klassieke filmpjes uit de Disneystudio op dvd uitgebracht in Amerika. Nu zijn ook wij aan de beurt, de eerste edities die Nederland bereiken zijn Silly Symphonies en Mickey Mouse in Living Color. Die laatste titel bevat alle Mickeys die in de bioscoop zijn uitgebracht tussen 1935 en 1938, het begin van zijn kleurencarrière. — Lees verder
DVD: 25th Hour
Tegen de achtergrond van New York een jaar na de terroristische aanslagen van 9/11 vertelt Spike Lee het verhaal van Monty (Edward Norton), een drugsdealer in Manhattan die tot zeven jaar gevangenisstraf wordt veroordeeld. De laatste dag in vrijheid brengt hij door met vrienden die hij leerde kennen voor hij op het verkeerde pad belandde. — Lees verder
DVD: Spirited Away
Hayao Miyazaki's Spirited Away werd over de gehele wereld binnen gehaald als een meesterwerk van de eerste orde. Terecht, want de fantasie van de regisseur lijkt grenzeloos. Karakters als Chihiro en Yubaba, maar vooral de tegenstellingen tussen deze twee hoofdrolspelers, zorgen voor zo'n film die je eigenlijk alleen als kind kunt ervaren. Klinkt zweverig? Ik leg het uit. — Lees verder
DVD: Bruce Lee: Thirtieth Anniversary Commemorative Edition (6 discs)
Het is inmiddels ruim 30 jaar geleden dat Martial Arts-legende Bruce Lee op 32-jarige leeftijd overleed na het innemen van een medicijn tegen hoofdpijn, wellicht het resultaat van te intensieve trainingsarbeid. De mysterieuze omstandigheden rond én het vroege tijdstip van Lee's dood hebben een allesbeslissende rol gespeeld in de mythevorming rond de Aziatische ster. Goed beschouwd is zijn reputatie gebaseerd op slechts 5 films, waarvan er vier een plekje hebben in gevonden in deze uit 6 dvd's bestaande box. — Lees verder
Bladerbla: Sight & Sound (Juli 2003)
Dat Cannes toch nooit! Sight & Sound blikt terug op het afgelopen Filmfestival en komt als zovelen tot de conclusie dat het wel eens beter is geweest. Zo ver als anderen gaat het blad echter niet, en de schrijvers stellen zelfs een interessante vraag: Kan een filmfestival verantwoordelijk worden gehouden voor een terugloop in kwaliteit van de wereldwijde cinema. Kortom: Who's to blame? Deze en meer interessante vragen in het julinummer van het blad. — Lees verder
Bladerbla: Sight & Sound (Mei 2003)
Jack Nicholson blijft ook na het passeren van de pensioens-gerechtigde leeftijd een gewilde acteur én graag geziene gast op de cover van allerhande tijdschriften. Ook Sight & Sound heeft de nog immer charismatische ster deze maand op de omslag geplaatst. Niet zonder reden, één van de belangrijkste artikelen is aan Nicholson's carrière gewijd. Tekenend voor het niveau van dit blad is dat deze filmografie nooit verzand in een saaie opsomming, maar dieper ingaat op het mysterie rond Nicholson's populariteit. — Lees verder
FFF 2003: Dag 7 (slot)
Nadat Lloyd Kaufman in zijn eerste Masterclass de films Deadline en The Big Showdown had 'geanalyseerd' ging hij op de laatste festivaldag in op het promoten van de films. De makers van beide shorts hadden een trailer gefabriceerd die hun productie zo goed mogelijk moest verkopen. Dat was Jonathan Kray niet echt gelukt, zo vond ook Kaufman. De trailer laat losse beelden zien zonder enige samenhang. In zijn poging niet teveel weg te geven was Kray ook wat doorgeschoten; voor een zombiefilm zijn er wel erg weinig zombies te zien. Geen goede manier om je film te verkopen dus. Tim van Miert ziet overduidelijk ontzettend veel films en trailers, want zijn voorfilmpje was nagenoeg perfect. Hij liet de juiste scènes zien en schuwde niet de hoogtepunten in de trailer te stoppen. De rollen waren dus omgedraaid: waar Deadline de superieure film is, heeft The Big Showdown de betere trailer. — Lees verder
FFF 2003: Dag 6
Het is fijn als de films die je op een festivaldag ziet in de loop van die dag beter worden. Dat houdt de aandacht erbij en zorgt ervoor dat je met een goed gevoel naar huis gaat. Gisteren mocht het helaas niet zo zijn. Na het uitstekende The Eye, volgde de intrigerende (door het festivalpubliek hogelijk gewaardeerde) film Intacto en de afsluiting werd gevormd door het werkelijk tenenkrommende The Gathering. Geen ideale volgorde, wel een leuke mix die alle mogelijke emoties aanspreekt. — Lees verder
FFF 2003: Dag 5
Tromakoning Lloyd Kaufman heeft vorige week een boek uitgebracht in de Verenigde Staten en wie aanwezig was bij zijn Masterclass kan de titel niet ontgaan zijn. Het circus is in de stad en de belangrijkste act heet: 'Make your own damn movie!'. Het eerste deel van de 'Masturbatingclass' zoals Kaufman zijn optreden zelf noemde stond in het teken van twee korte, Nederlandse films die door de kleine grote man aan een inspectie werden onderworpen. Het betrof Deadline van Jonathan Kray en The Big Showdown van Tim van Miert. — Lees verder
FFF 2003: Dag 4
Als je wilt oogsten, moet er eerst gezaaid worden. Dat gebeurt in Nederland te weinig, afgaand op de hoeveelheid fantastische films die in Nederland gemaakt wordt. Geen enkele film uit het hoofdprogramma van dit festival is uit eigen land afkomstig. Reden genoeg voor Jan Doense en consorten om voor de tweede maal een symposium te organiseren rond de vraag: waarom bestaat er in Nederland niet of nauwelijks een fantastische cinema en wat kunnen we daar aan doen? Een panel onder leiding van Hans Beerekamp, waarin Rudolf van den Berg, Dick Maas, Elbert van Strien, deAmerikaanse regisseur/producer Brian Yuzna en de eveneens Spaanse executive producer Joan Ginard zitting namen, bogen zich over deze vraag. — Lees verder
FFF 2003: Dag 2
Er zitten rare jongens tussen de vrijwilligers van het Festival van de fantastische film. Je herkent ze aan kleine buikjes die ze op hun leeftijd eigenlijk nog niet horen te hebben, een wat opgewonden loopje, een schreeuwerige stem en aan het haast satanische lachen op momenten dat er een vrouw of bloed in beeld komt. Of tegelijk natuurlijk, da's dubbel feest. Bovengetekende voldoet overigens aan minstens twee van de genoemde criteria, dus misschien moet ik me volgend jaar ook maar opgeven. Een satanische lach wordt vrijwel voortdurend opgeroepen door de beste film die het FFF 2003 voor mij tot nu toe heeft opgeleverd: het Amerikaanse May is zeer komisch, lekker goor en heeft een juweel van een actrice binnen de gelederen. — Lees verder
