Jordi Wijnalda
Iedere regisseur zijn eigen Otto e Mezzo
Echte auteursfilms zijn niet los te zien van hun maker. Het stempel en de visie van de
filmmaker zijn aanwezig in nagenoeg ieder shot van de film. Zelfs voor een nietsvermoedende
kijker is het verschil zodoende duidelijk tussen een Tarantino en een Scorsese, een Burton
en een Allen, een Kubrick en een Hitchcock. Hierdoor lijkt het soms alsof de regisseur als
het ware naast je heeft plaatsgenomen om bij iedere scène in je oor te fluisteren: “Kijk, zo zie
ik de wereld nou.” Ongewild geeft het de indruk dat we de filmmaker langzaam maar zeker
persoonlijk zijn gaan kennen. Toch moeten we niet vergeten dat een film fungeert als het
masker waarmee de regisseur zich net een beetje afschermt van de wereld. Zijn en denken zij
echt zoals hun films hen doen voorkomen?
— Lees verder
Grenzen van de menselijkheid
Met het publieke en kritische succes van No Country For Old Men (2007) van de gebroeders Coen is de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy plots in het zoeklicht van filmmakers beland. Hoewel Hollywood nog niet precies lijkt te weten hoe het McCarthy’s rauwe, existentialistische wereldbeeld kan vertalen naar popcornentertainment, smult de Amerikaanse independent filmmaker van het provocerende en intelligente materiaal. John Hillcoat maakte een jaar of zes geleden al diepe indruk met The Proposition (2005), een nietsontziende, postmoderne aussie-western. Ditmaal heeft hij zich gewaagd aan The Road. Mede door de popularisering van deze ijzersterke roman door Oprah Winfrey’s boekenclub rustte er nogal een last op Hillcoats schouders. Gelukkig is Hillcoat zo wijs geweest om McCarthy niet te willen overtreffen. — Lees verder
Mensen, woorden, en films van betekenis
Opnieuw barst het applaus los. Het is anders dan het applaus dat ik van andere festivals gewend ben. Wanneer een mens begint te applaudisseren, voelt hij of zij wanneer het gepast is om te stoppen. Het publiek van de openingsavond van het Movies That Matter-filmfestival 2010 passeert dat moment keer op keer. De mensen die hier in de spotlights staan te vertellen, verdienen dat applaus namelijk echt. — Lees verder
Nine
De trailer van Nine is nu al legendarisch. De traditioneel zware voiceover vult namelijk de halve trailer met het uitspreken van de titels van de castleden: ‘Academy Award winner Daniel-Day Lewis’, ‘Academy Award winner Penélope Cruz’, ‘Academy Award winner Nicole Kidman’, ‘And Fergie’… De namen zijn groot, de verwachtingen hooggespannen. — Lees verder
IFFR 2010 Dag 10: Mijn zoon, wat heb je gedaan?!
Laat mij even voorop stellen: ik heb een goede relatie met mijn moeder. Ik vind haar de beste moeder van de wereld, en zij vindt mij – het moge vanzelf spreken – een ongeëvenaarde zoon. Toch heb ik vandaag een oprecht, vaak tevens sardonisch genoegen beleefd aan de consequenties van scheve verhoudingen tussen moeders en zoons. Moeders vallen vandaag bij bosjes – letterlijk en figuurlijk, realistisch en symbolisch, hard en half. — Lees verder
IFFR 2010 Dag 9: Niet alle levens zijn verfilmbaar
Mijn gebeden waren plots verhoord. Nadat ik voor mijn zoveelste festivaldag uit de trein was gestapt en over de begraafplaats van het stationsplein richting epicentrum De Doelen liep, stuitte ik op een rij voor de deur. Want, jawel, de draaideur was kapot. Nu moet u weten dat deze draaideur zonder overdrijving de meest inefficiënte en onhandige deur van heel Rotterdam is – of, zoals een draaideurbuurman toevoegde, “van de hele wereld”. — Lees verder
A Single Man
Pompeuze muziek zwelt aan. Het water twinkelt door de zonnestralen die door de zeespiegel heen breken. In slowmotion glijdt een naakt mannenlichaam langs. Luchtbellen ontsnappen uit zijn mond. Zijn haar plakt aan zijn gezicht. De muziek zwelt verder aan. De close-ups worden intenser, de slowmotion dramatischer. Het water blijft fonkelen. En dan blijkt de naakte man niet zo maar een man. — Lees verder
Interview: Urszula Antoniak
Maandagochtend, tien voor tien. Café Vertigo is nog gesloten. Verdorie. Ik snel door een grauw Vondelpark richting ’t Blauwe Theehuis, terwijl ik mijn afspraak met regisseuse Urszula Antoniak verzet naar de nieuwe locatie. Buiten adem roept zij in de hoorn dat ze met lichtsnelheid onderweg is, maar iets later zal zijn. — Lees verder
Leids Film Festival dag 6: Onverwachte kracht van eigen bodem
Het regent. En niet zo’n beetje ook. Voor mij is dit het perfecte weer om in de bioscoopzaal te duiken; niets heerlijker dan te ontsnappen aan de grauwe, smoezelige, mistroostige werkelijkheid. Aangezien mijn programma voor de dag mij onder meer zal meenemen naar Corsica en Ierland, heb ik er alle vertrouwen in dat ik de grijze waas die over pittoresk Leiden hangt snel zal vergeten. — Lees verder
Leids Film Festival dag 4: Vroeger was alles beter
“Goedemiddag, ik kom mijn perskaart ophalen,” zeg ik goedgeluimd tegen de kassabediende van het Leidse filmhuis Trianon. Achter haar staat een kalende man, die plots over zijn college heen blaft: “Kom dan maar over een half uur terug! Er is nog niemand van de balie.” — Lees verder
Nederlands Film Festival: De Gouden Kalveren
Met veel bombarie zijn gisteravond de belangrijkste Nederlandse filmprijzen van het jaar weer uitgereikt. Deze Gouden Kalveren - waarbij de vaderlandslievendheid al in de benaming te voelen is - zijn ieder festivaljaar weer de onvermijdelijke climax van de Utrechtse filmdagen. Daarbij dienen zij als broodnodige steun in de rug voor iedereen, voor en achter de camera, die in ons kikkerlandje naar enige erkenning in zijn vak zoekt. Wie is er dit jaar aan de haal gegaan met de Oscars van de Lage Landen? — Lees verder
“Onze God heeft grotere ballen”
Temidden van de dagelijkse berichtgeving over moslimfundamentalisten, verbolgen christenen en woedende joden wordt meer dan eens vergeten waar religie nu eigenlijk om draait. De gevoelens van gemeenschap, houvast en zekerheid zijn vervangen door individualisme, intolerantie, en wederzijds beschimpen. Toch is er sinds 2005 een religie binnen het digitale universum die zich beroept op de basis: het pure geloven in datgene waar je in wil geloven. Een instituut dat inmiddels, zo zeggen de volgelingen zelf, wereldwijd geaccepteerd is als legitieme religie. Wat zeg ik: zelfs de meest fundamentalistische christenen, de grootste vijanden van dit geloof, leggen zich erbij neer! De reden? ‘Our God has larger balls than theirs’. Welkom bij de Church of the Flying Spaghetti Monster. — Lees verder
