Jelle Kamsma
NFF dag 2: De toekomst van de Nederlandse film
Vandaag stond bij mij in het teken van de korte documentaire. Vier zou ik er gaan zien, te beginnen met De Huizen van Hristina. De film werd geïntroduceerd door een ongeïnteresseerde jongeman die er enkel over wist te vertellen dat hij vijftig minuten zou gaan duren. De documentaire zelf ging over de Bulgaarse Hristina die de huizen van rijke Amsterdammers schoonmaakt. Vooral vanuit cinematografisch oogpunt was deze erg interessant; de bewoners waren bewust uit focus gehouden en leken zo schimmen in hun eigen huizen. Hristina wist bovendien intelligent over haar leven te vertellen. De film verzandde echter halverwege toch in iets te veel zelfmedelijden van de titelpersoon. — Lees verder
NFF dag 1: De hectiek van de eerste dag
De eerste dag van een festival is altijd wennen. Zo ook het Nederlands Filmfestival. De stad Utrecht kende ik weliswaar vrij goed, maar toch was alles weer een beetje zoeken. Toen ik het festivalpaviljoen eenmaal gevonden had, zag ik tot mijn genoegen dat ik de ellenlange rij voor de kassa mocht omzeilen en bij de persbalie direct geholpen kon worden. Een perskaart en goodiebag werden mij overhandigd, maar de bioscoopkaartjes moesten toch echt bij de kassa worden opgehaald. ‘Potdomme, moet ik toch nog tussen het plebs gaan wachten', gromde ik in mezelf zonder mij voor deze gedachte te schamen. Het meisje achter de kassa was echter allervriendelijkst. Toen ik zag wat er in mijn goodiebag was gestopt kon mijn geluk al helemaal niet meer op. Een klein zaklampje waarmee ik à la Batman het silhouet van een gouden kalf op de muren kon schijnen. Zelden zo'n coole gadget gekregen. Tevreden slenterde ik naar het Rembrandt waar ik de openingsfilm van het festival, Het Echte Leven van Robert Jan Westdijk, zou zien. — Lees verder
NFF Vooruitblik
Woensdag gaat de 28e editie van het Nederlands Filmfestival van start met de film Het Echte Leven van Robert Jan Westdijk. Een film waar hij naar eigen zeggen elf jaar aan gewerkt heeft om de plot helemaal sluitend te krijgen. Het Echte Leven draait om het maken van een film waarbij fictie en non-fictie listig door elkaar heen geweven zijn en de kijker nooit precies weet waar hij naar zit te kijken. Westdijk gaf zelf aan “iets te willen tonen dat mensen nog nooit hadden gezien.” Of dit gaat lukken is nog maar zeer de vraag aangezien David Lynch niet al te lang geleden met Inland Empire dit idee al eens heeft uitgewerkt.
Voorpremière Where in the World is Osama Bin Laden
De Balie presenteert op 2 september de voorpremière van Where in the World is Osama Bin Laden. Na de filmvertoning gaat Bahram Sadeghi (De Jakhalzen) in gesprek met oud-minster van defensie Bram Stemerdink en theatermaker Eric de Vroedt. Voor alle lezers van Xi hebben we een speciale kortingsactie; op vertoon van een printje van dit artikel krijg je het tweede kaartje gratis. — Lees verder
Prijsvraag voor alle eerstejaars
Iedereen denkt weleens met weemoed terug aan de films, tv-programma’s of games uit zijn of haar jeugd. Hoe ouder je wordt des te mooier worden de herinneringen en niets dat tegenwoordig gemaakt wordt kan daar dan nog aan tippen. Xi daagt alle nieuwe eerstejaars van Media & Cultuur uit om een recensie te schrijven over zijn of haar favoriete nostalgische mediaproduct. Tijdens de nostalgische ochtend van de introductieweek hebben jullie al volop inspiratie kunnen opdoen dus twijfel niet en stuur die recensie in. Je maakt dan kans op een mooi dvd-pakket en publicatie op onze site. — Lees verder
Lust, Caution
Eén van de oprichters van Het Parool vertrouwde mij eens toe dat zijn deelname aan het verzet, ondanks alle verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, stiekem ook een spannend avontuur was geweest. In Lust, Caution, de nieuwste film van Ang Lee, heeft een groep jonge studenten dezelfde romantische ideeën over het verzet. Het begint dan ook onschuldig wanneer ze in het China van 1938 patriottistische toneelstukken opvoeren waarbij de aanwezigen in de zaal geëmotioneerd de jonge Chia Chi (Wei Tang) naroepen: ‘China will not fall.’
IFFR dag 6: Een zenuwachtige Zweed
Het is inmiddels de zesde dag van het festival en nog steeds schrik ik elke keer weer als de festivalleader het scherm op knalt. Met name in Pathé weten ze de volumeknop wel te vinden en werd ik ruw uit mijn nog voortssluimerende toestand gewekt. Maar goed ook, want de film die ik ging zien was de voor een Tiger Award genomineerde The King of Ping Pong van Jens Jonsson, waarmee ik later die dag een interview gepland had. — Lees verder
Eastern Promises
Uit alles blijkt dat Nikolai Luzhin (Viggo Mortensen) een geharde gangster is. Onder het genot van een sigaret knipt hij zorgeloos de vingers van een lijk om het zo onherkenbaar te verminken. Nikolai wil omhoog in de criminele wereld van Londen en lijkt daar geen enkel middel voor te schuwen. Wanneer hij wordt geïnitieerd bij de Vory V Zakone, de Russische maffia, hoeft hij weinig woorden vuil te maken aan zijn verleden. Al zijn zonden staan op zijn lichaam getatoeëerd. Al snel wordt duidelijk dat Nikolai’s leven is doordrenkt met geweld. — Lees verder
Ben X
Ben is een autist. Hij voelt zich meer thuis in de virtuele wereld van Archlord, een soort online videogame á la World of Warcraft, dan in de echte wereld. Grote delen van zijn leven spelen zich af in de game. We zien hoe hij zijn ‘prinses’ Scarlite online het hof maakt en hij samen met haar op queeste gaat. In Ben X vindt op deze manier een belangrijk deel van het plot plaats in cyberspace met computerpersonages als acteurs. Een vrij uniek concept in de cinema. — Lees verder
Exiled
Johnny To is een veelvuldig bejubeld regisseur van rauwe gangsterdrama’s. Niet voor niks besteedde het IFFR dit jaar speciale aandacht aan hem. Het merendeel van de vertoonde films, zoals The Mission (Cheung Fo) en beide delen van Election (Hak se wui), werd helaas niet in Nederland op dvd uitgebracht. Zijn nieuwste film Exiled (Fong Juk), de film die op het IFFR ook al veelvuldig geprezen werd, is wel op dvd uitgebracht. — Lees verder
IFFR opening: Lijstjes en een lekkerbekje
Na een weekend lang het programma van het IFFR van voor tot achter bestudeerd te hebben om alle films die de moeite waard zijn in mijn schema te plannen kon vandaag eindelijk begonnen worden met het plukken van de vruchten. Met twinkelende pretoogjes kwam ik bij de persbalie aan om mijn perskaart op te halen. Ik kon mijn geluk niet op toen ik het kaartje eindelijk in mijn handen kreeg. 'Nu ben ik een echte journalist', dacht ik nog, even vergetend dat daar ook het halen van de deadline voor je eerste dagverslag bij hoort. — Lees verder
