Jelle Kamsma
IFFR 2010 Dag 5: Deugden van een festivalganger
Als festivalganger moet je over aantal deugden beschikken. Weerbaarheid is daarvan misschien wel de belangrijkste. Zoals ik in mijn eerste dagverslag al beschreef, duren sommige films langer dan zou moeten. Ook draaien er elk jaar op IFFR weer films die, ondanks hun bescheiden duur, het maximale van de kijker vragen. De filmbeschrijvingen in de bijlage van De Volkskrant geven vaak al subtiele hints. — Lees verder
IFFR 2010 Dag 1: De grenzen van mijn filmliefde
Ooit weleens echt tegen een film opgekeken? Dat je denkt: ‘Ik ben gek als ik hier aan ga beginnen.’ De eerste dag van het Rotterdamse filmfestival besloot ik direct mijn weerbaarheid als filmliefhebber te testen door mijn dag te eindigen met het vier uur durende A Brighter Summer Day. Edward Yangs epische meesterwerk (zo werd de film aanbevolen in de catalogus) zou mij vier uur in een bioscoopstoel plaats laten nemen. — Lees verder
Kritiek: Meer aandacht voor stage
Een probleem waar elke pas afgestudeerde student op banenjacht mee te maken krijgt, is het feit dat voor bijna elke vacature werkervaring een vereiste is. Alle kennis die tijdens de studie vergaard is ten spijt, zijn werkgevers toch vooral geïnteresseerd in mensen die al ervaring in de praktijk hebben opgedaan. Voor de Media-en-Cultuurstudent geldt dit vaak in nog veel grotere mate. — Lees verder
No Rebel Without a Wayfarer
Filmhelden en hun zonnebril zijn onafscheidelijk. Of het nou gaat om Neo, James Bond of The Man in Black, steevast hebben ze tijdens de meest heldhaftige momenten een hip montuurtje op hun neus. Het zal iets te maken hebben met het aura van onaantastbaarheid dat de donkere glaasjes verschaffen. Met een zonnebril op kan niets of niemand onze held nog iets maken. — Lees verder
“God Hates Fangs”
Vampiers zijn hot vandaag de dag. De godverlaten en bloeddorstige monsters die vroeger onze fictie onveilig maakten, zijn ingeruild voor aantrekkelijke en (merendeels) goedbedoelende, bovennatuurlijke wezens. Zo ook in de Amerikaanse hitserie True Blood van de door de dood geobsedeerde Alan Ball (tevens de bedenker van Six Feet Under). Nadat in een Japans laboratorium synthetisch bloed is ontwikkeld, achtte de vampiergemeenschap de tijd rijp om hun bestaan aan de mensheid te openbaren. Nu mensenbloed geen must meer is, willen de vampiers in True Blood enkel nog een beetje erkenning. — Lees verder
Waar porno goed voor kan zijn
Porno is altijd een belangrijke factor geweest in de filmwereld. Zo is het maar de vraag of we überhaupt de VHS-tape zouden kennen als mensen het niet fijn hadden gevonden om thuis in hun eigen veilige omgeving een pornofilmpje op te zetten. In het Westen bleef de invloed van porno echter vooral beperkt tot de wijze van distributie. In Japan ging het nog veel verder. Het is de vraag hoe de filmindustrie er daar uit zou hebben gezien zonder porno. — Lees verder
‘Bringing death to the couch’
Amat Escalante is geen onbekende in Rotterdam. Al vier keer eerder was hij aanwezig op het festival. Eerst voor een aantal korte films, daarna voor de première van Sangre. Een film die gemaakt kon worden dankzij het Hubert Balsfonds, een fonds dat ter herinnering aan de oprichter van het Rotterdamse filmfestival is opgezet om jonge filmmakers te helpen bij het maken van hun eerste film. Dit jaar keerde Escalante terug naar Rotterdam voor zijn tweede featurefilm, Los Bastardos. Deze keer niet voor de première, die was in Cannes, maar Escalante blijft Rotterdam een warm hart toedragen. — Lees verder
IFFR dag 6: Een kort verhaal
Om 11:39 stapte een jongen voor de vierde keer op station Rotterdam Centraal uit de trein. Hij was zichtbaar gehaast; zijn film begon om twaalf uur en hij wist dat het nog een flink stuk lopen was. Met grote passen begon hij zich richting bioscoop Cinerama te bewegen. Zijn haastige tred, samen met zijn groene truckerpet en versleten bomberjack, waren inmiddels synoniem aan hem geworden. Velen kenden ondertussen zijn verschijning, slechts enkelen zijn naam. Vandaag zou hij voor de verandering maar twee films gaan bewonderen, waarbij hij vurig hoopte dat deze hem ditmaal beter zouden bekoren dan de films van de dag daarvoor. — Lees verder
IFFR dag 2: Van de schoonheid en de troost
Het IFFR begon vandaag voor mij met de openingsfilm van het festival, The Hungry Ghosts. Met Klaas Vaaks zand nog in mijn ogen nam ik ergens bovenin de grote zaal van Pathé plaats, alwaar ik een mooi zicht had op hoe het overige publiek langzaam de bioscoop binnenslenterde. Een lange parade van dikke mannetjes en onverzorgde vrouwen zonder eind. "Good lord! Wat zijn filmliefhebbers toch lelijk", mompelde ik in mezelf. Het percentage kalende koppen, achterhaalde brilmonturen, pokdalige gezichten en smerige baardjes was op zijn minst schrikbarend te noemen. — Lees verder
Hypocrisie is van alle tijden
Het is het jaar 1630. Een tot de bedelstaf vervallen ronin klopt aan bij het huis van Iyi met het opmerkelijke verzoek om seppuku, ofwel rituele zelfmoord, te mogen plegen. Zo kan hij op een waardige manier naar het hiernamaals reizen. Wanneer de clanoudste zijn verzoek echter wil inwilligen, schrikt de jonge ronin en smeekt om enkele dagen uitstel. Voor de aanwezige samoerai is het inmiddels duidelijk dat hij een bedrieger is, die het enkel om een aalmoes te doen is. Ze besluiten een duidelijk signaal af te geven en dwingen hun gast zijn buik open te rijten met zijn imitatiezwaard van stompe bamboe. — Lees verder
12
Het zal voor wie bekend is met 12 Angry Men (1957) niet makkelijk zijn om de film 12 (2007) los te zien van zijn inspiratiebron. Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Sydney Lumets meesterwerk besloot de Russische regisseur Nikita Mikhalkov een remake te maken. Een gewaagd project, want in hoeverre heeft een film recht van bestaan als het verhaal al eens tot in de perfectie is verbeeld? Mikhalkov schenkt ons het antwoord door te laten zien hoe je met hetzelfde materiaal weer een heel nieuw verhaal kunt vertellen. — Lees verder
Interview met Stefan Majakowski, organisator van het Shadow Festival
Al negen jaar wordt er parallel aan IDFA door Stefan Majakowski het Shadow Festival georganiseerd. Een toepasselijke naam, aangezien dit festival zich richt op het type documentaire dat op het grote IDFA te weinig belicht wordt. Daar waar IDFA zich profileert met een brede programmering van zo'n driehonderd films, pakt het Shadow Festival het een stuk bescheidener aan. ‘A critical selection of exceptional documentaries', zo wordt er op de site aangekondigd. Documentaires die het verdienen gezien te worden en waarbij de tijd wordt genomen om er met de makers over te praten. Ik had het geluk om in de woonkamer van Majakowski alvast een voorproefje te krijgen van wat het festival dit jaar te bieden heeft en hem ondertussen enkele vragen te stellen over wat nu eigenlijk een documentaire goed maakt. — Lees verder
