Hanna Bervoets
In Memoriam: Theo van Gogh
Het is dinsdagavond twee november, tien over half acht. Nog geen twaalf uur geleden werd cineast Theo van Gogh beschoten, neergestoken en vermoord. De NOS toont reconstructie na reconstructie, net zolang tot iedereen het groezelige plattegrondje van Amsterdam Oost ook met gesloten ogen kan uittekenen. Ter afwisseling worden vrienden, bekenden, collegae en andere BN'ers met een al dan niet duidelijke connectie naar Theo om een 'eerste reactie', lees: een Aangrijpende dóch quotebare uitspraak gevraagd. Een "aanslagen" Roeland Fernhout, een "nog natrillende" Ronald Giphart, een woedende Theodor Holman. Op hun eigen manier zeggen ze allemaal hetzelfde: Theo van Gogh was een bijzonder mens en zijn moord vormt een smet op het tolerante imago van Nederland. Daarbij benadrukken velen dat Theo, anders dan zijn provocerende uitlatingen misschien deden vermoeden, een opmerkelijk zachtaardige persoonlijkheid bezat. "Aan de ene kant was hij een grizzlybeer. Een echte aanvaller. Aan de andere kant ook een zachte teddybeer", verwoordt Albert Verlinde het in welgemeend Boulevard-jargon. — Lees verder
Thirteen
Uit Amerika komen grof gesteld twee soorten films: Studio producties en zogenaamde 'Indiefilms'. 'Indie' staat in dit geval voor independent , wat voornamelijk inhoudt dat deze producties niet werden gefinancierd door één van de grote Hollywoodstudio's. Veel van deze 'onafhankelijke' films tonen verhalen die anders niet verteld zouden worden. Dat deze vertellingen bol staan van de drie grote Hollywood taboes (ofwel: Sex, Drugs en Geweld) is dan ook niet zo vreemd. Ook de nieuwste Indiehype Thirteen bevat de nodige rauwe beelden, al is deze film een stuk subtieler dan de heftige trailer ons wil doen geloven. — Lees verder
Elf
De film Elf gaat niet over een voetbalteam of gevleugelde blondine, al doet de titel dit wellicht vermoeden. Dat deze titel hier niet meteen een kerstbelletje doet rinkelen, is echter niet zo vreemd. Het fenomeen 'elf' lijkt namelijk te zijn bedacht door de Amerikaanse entertainmentindustrie. Volgens deze Hollywood-traditie is een elf het hulpje van de kerstman. Een soort zwarte Piet dus, maar dan klein & groen. Hoewel Elf de Amerikaanse harten deed smelten, lijkt het nog maar de vraag of veel Nederlanders hier warm voor zullen lopen. — Lees verder
The Human Stain
The Human Stain is een omstreden boek. Literair wonderkind Philip Roth werd namelijk veel geprezen maar ook bekritiseerd om zijn aanpak van de Amerikaanse rassenproblematiek. De verfilming van zijn veelbesproken werk profileert zich nu als 'kwaliteitsdrama' en wekt hiermee hoge verwachtingen. Helaas maakt The Human Stain deze pretentie slechts ten dele waar. — Lees verder
My Boss’s Daughter
Tijdens mijn laatste bezoek aan New York bevroedde ik al snel dat het Post-Post-Dicaprio-tijdperk nu toch echt ten einde is. Van tijdschriftcover tot billboard tot aan de voorbeeldschetsen van straatportrettisten; allen werden opgesierd met het aangezicht van Amerika's nieuwste mediagod. "Ashton Kutcher", luidt de naam van deze jonge traktatie. Kutcher is 25 lentes oud, groeide op in een boerderij in Iowa, was model voor Versace, werd genomineerd voor verschillende MTV Awards, won dit jaar maar liefst vijf Teen Choice Awards (waaronder de titel "Male Hottie of the year"), versloeg Prince William in People's "Hottest Bachelor competion", dumpte actrice Brittany Murphy, doet het momenteel met Demi Moore en speelt zo nu en dan in een film om zijn sterstatus te legitimeren. My Boss's Daughter moet dan ook worden gezien als een star-vehicle dat hoofdzakelijk werd gefabriceerd ter verzilvering van de guitige Ashton. De vraag die ons nu rest: Is Dat Erg?..... — Lees verder
Phileine Zegt Sorry
Laat ik het maar gewoon bekennen; "Phileine zegt sorry" is al jaren mijn Officiële Lievelingsboek. Tot afschuw van mijn lerares Nederlands prijkte Gipharts juweeltje, vergezeld door een aantal neergesabelde Grünbergs en de Winters, dan ook boven aan mijn illustere boekenlijst. Daar schaam ik me dus niet voor (om maar eens een Phileinism te gebruiken). Hoewel ik over het algemeen van mening ben dat boek en verfilming niet op elkaar afgerekend mogen worden (zie: mijn boeiende, doch genuanceerde recensie van De Tweeling) ging de verfilming van "Phileine zegt sorry" mij dus wel degelijk aan het hart. Godzijdank deed de eerste persvoorstelling Phileine niet van haar voetstuk vallen... — Lees verder
Any Way The Wind Blows
Een gefrustreerde leraar Frans, een pas ontslagen filmprojectionist, een mysterieuze "windman", een door de jaren 80 gefascineerde afficheplakker, een onzekere computerspecialiste, een gedeprimeerde kunstenaar, een succesvolle galeriehouder en een jonge styliste annex alleenstaande moeder, ofwel; De Opsomming als inleiding van een recensie. Er is maar één filmgenre dat het gebruik van dit clichématige stijlmiddel rechtvaardigt; Any Way The Wind Blows is dan ook een heuse "ensemble film", waarin maar liefst acht verschillende personages centraal staan. Deze Belgische productie speelt zich af in een tijdsbestek van 32 uur en werd geheel in Antwerpen opgenomen. Maar daar is lang niet alles mee gezegd. — Lees verder
Matchstick Men
Het plot van Matchstick Men doet op het eerste gezicht aan als een willekeurig samenraapsel van overbekende Hollywood-elementen: Hoofdpersoon Roy Waller (Nicolas Cage) lijdt aan verschillende cumpulsive-disorders en wordt hierdoor gehinderd bij zijn "werk" als oplichter. Partner in crime Frank (Sam Rockwell) vindt dat het maar eens afgelopen moet zijn met Roy's tics en fobieën, en stuurt deze naar een gespecialiseerde psychiater. Wanneer blijkt dat Wallers' angsten wellicht voortkomen uit onafgemaakte zaken uit het verleden, wordt hij prompt geconfronteerd met een vroegwijze tiener-dochter die ongevraagd bij hem intrekt. De hele geschiedenis wordt op luchtige wijze verhaald en is bovendien doorspekt met Roy's intelligente oplichtertrucs. Komt dat u enigszins bekend voor? Denk, respectievelijk: As Good As It Gets, Analyze This, Getting Even With Dad, Paper Moon en Catch Me If You Can. — Lees verder
Interview
De Nederlandse-film-bureacratie maakt het zelfs de professioneelste regisseurs niet makkelijk: Johan Nijenhuis, Paula van Oest en Ate de Jong stonden begin dit jaar letterlijk in de rij om een financieringaanvraag in te dienen. En dat zonder gegarandeerde buit. Theo van Gogh besloot het dan ook geheel anders aan te pakken; met een klein budget en een minieme productietijd van zes dagen maakte hij geheel op eigen houtje de film Interview, naar een scenario van schrijver Theodor Holman. Zelfs op het decor werden kosten bespaard; de film speelt zich namelijk geheel af in de woning van Katja Schuurman, die naast Pierre Bokma de hoofdrol vertolkte. Interview werd geen publieksfilm, maar het resultaat is op zijn minst intrigerend te noemen. — Lees verder
How To Lose A Guy In 10 Days
Ik had een heel leuk idee voor deze recensie. Analoog aan de titel van de film zou ik in mijn stukje allerlei pluspunten van How To Lose A Guy In10 Days opsommen onder het kopje "Tien redenen om deze productie te gaan zien". Nu moge het duidelijk zijn dat dit ludieke plan in het water is gevallen. Hoewel ik mezelf als een ware romcom adept beschouw, viel de film mij namelijk een beetje tegen. Vandaar deze nieuwe insteek: in mijn recensie zal ik vijf pluspunten en vijf minpunten benoemen, ofwel "Tien afwegingen om deze productie al dan niet te gaan zien". — Lees verder
Van God Los
Aan de twee recensies die mijn Xi-collegae al over Van God Los schreven valt eigenlijk weinig toe te voegen; het moge duidelijk zijn dat het hier om een zeer professionele en aangrijpende productie gaat. Het is daarom wellicht interessant iets dieper in te gaan op één van de subthema's van de film. Hoewel Van God Los geen expliciet kerkelijke tendens vertoont suggereert de titel wel degelijk een religieus tintje. Dát vraagt om nadere bespiegelingen. — Lees verder
15:35 Spoor 1
Tijd: 15:35. Locatie: Spoor 1: De zeventienjarige Fatima belandt na een ruzie op de metrorails en komt om. Dit waargebeurde feit was het uitgangspunt voor een fictieve televisiefilm die in documentairevorm werd opgenomen; een ambitieus project dat resulteerde in de spannende BNN-productie 15:35 Spoor 1. — Lees verder
