Andre Waardenburg
Thin Ice
Een van de opvallendste aspecten van het pakket lesbische films dat onder de noemer 'Ladies in Love' langs diverse bioscopen reist is de probleemloze portrettering van interraciale relaties. Terwijl de mainstream cinema nog steeds moeite heeft met rassenvermenging is dit in de onafhankelijke 'new queer cinema' al bijna gemeengoed. Politiek correct denken is hierbij niet geheel uit te sluiten. De gewoonheid waarmee deze relaties wordt benaderd werkt echter uitermate verfrissend. — Lees verder
Shanghai Triad
De kritiek van de zesde generatie afgestudeerden aan de Chinese filmacademie op de voorafgaande vijfde generatie, waarvan Zhang Yimou de belangrijkste representant vormt, is vaak dat hun films esthetisch en filmtechnisch perfect zijn, maar hierdoor ook vrij saai, risicoloos, zonder leven en maatschappij-onkritisch zijn. Shanghai Triad toont in meerdere opzichten hun gelijk.
Het verhaal gaat over de mafia in het Shanghai van de jaren dertig, waarin bendeoorlogen, machtsgekonkel en decadentie niet ontbreken. Het nieuwe element tussen deze vertrouwde genre-elementen is dat het verhaal getoond wordt vanuit het gezichtspunt en de belevingswereld van een 14-jarige, naïeve boerenjongen die het liefje (Gong Li) van de gangsterbaas moet bedienen en bijstaan.
Shanghai Triad heeft de gebruikelijke kunstmatige, maar wel indrukwekkende esthetisering meegekregen die Yimou ook gebruikte in zijn eerdere films Ju Dou en Raise the Red Lantern. Overdonderend kleurgebruik, met voor elke ruimte een kleur, grootse decors en oogverblindende kostuums. Deze kunstmatigheid maakt plaats voor naturalisme in de tweede helft van de film, als de bende van Godfather Tang zich heeft moeten terugtrekken op een eiland in de beeldschone natuur. De film is zo tot in de puntjes verzorgd dat je als toeschouwer niets meer rest dan je te vergapen.
Waarschijnlijk is de film koren op de molen van de zesde generatie Chinese cineasten, die moeiteloos nu hun gelijk kunnen halen: het is spanningsloos, tè artificieel, tè zelfbewust Kunst en -laat ik het maar zeggen- tè saai. Wat betreft gebrek aan maatschappij kritiek heeft de zesde generatie ongelijk. De film herbergt achter de pracht en praal een vrij simpele boodschap: dat de combinatie macht en materialisme niet de weg is die China op moet gaan, waarbij en passant het gebrek aan positie van de vrouw in China ook aangestipt wordt. Maar in zijn vorige films verwoorde Yimou dit krachtiger waardoor Shanghai Triad in meerdere opzichten in krachteloze, op de Westerse markt gerichte esthetiek is blijven steken. — Lees verder
Sense and Sensibility
Het genre van het kostuumdrama ondergaat momenteel een transformatie. De serieuze gedragenheid van films als Howard's End en The Remains of the Day verliest terrein aan het andere genre waarin de Britten zich onderscheiden: humor. Zag vorig jaar The Madness of King George al het licht, dit jaar is er Sense and Sensibility waarin een prachtige balans wordt bereikt tussen het traditionele kostuumdrama en komedie. Het genre vaart wel bij een dosis ironie en comedy of errors elementen en krijgt hierdoor een geweldige adrenaline-stoot. — Lees verder
De Nieuwe Moeder
De regiseusse Paula van der Oest studeerde in 1988 af aan de filmacademie. Sindsdien heeft ze een aantal korte films gemaakt, waaronder twee voor het VPRO programma LolaMoviola, die bijna allemaal prijzen in de wacht gesleept hebben. — Lees verder
Mary Reilly
Met Mary Reilly keert de Britse regisseur Stephen Frears terug naar het kostuumdrama. En net als in Dangerous Liaisons werkt hij samen met een winnend team: cameraman Philippe Rousselot, scenarioschrijver Christopher Hampton (die ook Carrington schreef en regisseerde), production designer Stuart Craig en natuurlijk met de prachtacteur John Malkovich. — Lees verder
Like Grains of Sand
Soms zijn er films waarvan je wilt dat ze nooit ophouden. Like Grains of Sand valt moeiteloos in deze categorie. Het langzame tempo van deze bekroonde
Japanse film werkt hypnotiserend en vroeg of laat raak je in de ban van de hoofdpersonages. De sleutel tot de film zit hem dan ook in de liefdevolle karaktertekeningen van de vier personages en het humane mededogen van de regisseur met hun groeipijnen. Alle vier hebben ze iets te verbergen voor elkaar of doen ze zich uit onzekerheid anders voor dan ze zijn. — Lees verder
Leaving Las Vegas
Regisseur Mike Figgis wilde met deze film een realistisch portret geven van de relatie tussen een Las Vegas prostituée en een alcoholicus die zichzelf dood drinkt. In deze opzet is hij echter totaal mislukt, wat Leaving Las Vegas een kleffe film maakt. De spanning van de eerst door de film gesuggereerde irrationele doodsdrift van de scenarioschrijver verwordt later tot het cliché van de man die drinkt om zijn kapotte huwelijk te vergeten, waardoor dit thema volkomen achter de horizon verdwijnt. Figgis wilde vooral geen Hollywoodfilm maken maar toch neemt hij de gebruikelijke clichés over hoeren klakkeloos over. — Lees verder
L’Amore Molesto
De Italiaanse regisseur Martone was tot voor kort alleen bekend als theatermaker. Daar kwam verandering in met zijn debuutfilm Morte di un Matematico Napoletano, die nadat hij op het Rotterdams Filmfestival in 1992 werd vertoond op tv kwam in de VPRO "cinema primeur" reeks. L'Amore Molesto is zijn derde film en vertoond overeenkomsten met zijn eerdere werk. De stad Napels speelt een belangrijke rol in beide films, evenals jeugdherinneringen die zijn hoofdpersonen plagen. — Lees verder
James and the Giant Peach
Na The Nightmare Before Christmas begon animator Henry Selick samen met producent Tim Burton aan de verfilming van Roald Dahl's klassieke "kinder"verhaal James and the Giant Peach. Grappig genoeg worden beide films gedistribueerd door Walt Disney Pictures, wiens visie op kinderamusement wat onschuldiger en naiever is. Te naief misschien, want het is hopenlijk genoegzaam bekent dat kinderen een hoop kunnen hebben. Niet dat James and the Giant Peach zo donker of angstwekkend is. Het verhaal is geworteld in de beste sprookjestraditie van de gebroeders Grimm, waarin heksachtige peettantes kinderen het leven zuur maken. Dahl's negatieve visie op volwassenen komt gelukkig ook goed naar voren in Selick's oogverblindende animatiefilm.
De film is een combinatie van live action, getekende animatie (de droomscene), en zeer geavanceerde poppen animatie. De poppenanimatie is zeer virtuoos en fantasievol. Alle figuren hebben een uiterst herkenbaar eigen karakter en stemgebruik (de stemmen zijn van Susan Sarandon, Richard Dreyfuss, en anderen). Ook de details in de animatie, zoals schaduw en textuur zijn zorgvuldig uitgevoerd. De perzikhuid bijvoorbeeld heeft duizenden zachte haartjes, waar de wind doorheen ruist en voetstappen hun sporen achterlaten. De live action elementen, het begin en einde van de film, met de twee enge tantes zijn lekker vet aangezet, met prachtige, karikaturale rollen van Joanne Lumley en Miriam Margolyes. Doordat deze scenes hevig gestileerd zijn verloopt de overgang naar de poppen animatie geheel naadloos en overtuigend. Vanzelfsprekend is dit middengedeelte het beste en meest fantasierijke van de hele film met mooie, griezelige avonturen en grappige interacties tussen de verschillende figuren, zoals de onverschrokken duizendpoot en de bang aangelegde aardworm.
De muziek en songs zijn van de hand van Randy Newman, die een aantal songs zeer aanstekelijk heeft gemaakt, maar ze missen de fantasie en finesse van de betoverende songs van Danny Elfman, de componist van The Nightmare Before Christmas en diverse Burton films. Hetzelfde geldt voor de gehele produktie, ze kan net niet tippen aan het overweldigende gevoel van vreugde en overrompeling dat die geniale kerstfilm teweegbracht. Maar misschien is dat eigenlijk een beetje gezeur van een brommerige, verwende volwassene. — Lees verder
The Incredibly True Adventure of Two Girls in Love
Zoals de titel al suggereert is dit een film waarin een lesbische liefde centraal staat. De film wordt in Nederland uitgebracht als onderdeel van het uit vier films bestaande pakket, getiteld 'Ladies in Love'. In een groter verband zijn deze films te plaatsen in een stroming die New Queer Cinema gedoopt is. — Lees verder
Go Fish
Go Fish is de naam voor een kaartspelletje waarbij paartjes moeten worden gemaakt. Go Fish is ook de naam voor de zwart-witte, low-budget, onafhankelijke lesbische film waarin het draait om de koppeling van het paar Max en Ely. Max is jong, hip, en op zoek naar een monogame relatie. Ely is wat ouder, hippie, en heeft al een relatie, zij het een wat moeizame. De vraag is of zij ooit bij elkaar zullen komen. Dit hoofdverhaal wordt diverse malen onderbroken door intermezzi en humoristisch commentaar van nevenkarakters op de mogelijke ontwikkeling van de relatie. Deze wat verbrokkelde, gefragmenteerde structuur maakt de film enigszins "experimenteel". De intermezzi geven de film zowel diepte als humor. — Lees verder
From Dusk till Dawn
Met From Dusk Till Dawn zijn alle oude Tarantino scenario's omgezet in film. Geschreven na Natural Born Killers en True Romance maar voor Reservoir Dogs. From Dusk Till Dawn herbergt inmiddels bekende en vertrouwde Tarantino elementen. De film is, net als zijn andere scripts, in principe vrij eenvoudig te herleiden tot het genre van de gangster film. — Lees verder
